Memoirs of a Vampire

Χτες ξύπνησα με έναν τρομερό πονοκέφαλο! Ίσως έφταιγε το αρκετό κρασί που ήπια το Σάββατο βράδυ προσπαθώντας να παρακολουθήσω το “Ντόλτσε Βήτα” του Φελίνι. Ίσως να ήταν ο συνδυασμός και των δύο... Τα μάτια μου άνοιγαν σιγά – σιγά καθώς ο ήλιος άρχισε να γεμίζει το δωμάτιό μου. Σηκώθηκα και με τα χίλια ζόρια έφτασα στην μπαλκονόπορτα. Έξω πραγματικά ήταν ένα πανέμορφο κυριακάτικο πρωινό. Αποφάσισα πως δεν έπρεπε μια τέτοια μέρα να την αφήσω να περάσει έτσι. Έφαγα, ετοιμάστηκα, πήρα iPod μου (απαραίτητο αξεσουάρ για τις βόλτες μου) και κατέβηκα κάτω.

Το να περπατάω είναι ίσως από τα πράγματα που μου αρέσουν περισσότερο να κάνω. Και με την μουσική να με συνοδεύει στην βόλτα μου, δεν χρειάζομαι πραγματικά τίποτε άλλο. Είχα πολύ καιρό να κάνω μια τέτοια βόλτα και οφείλω να ομολογήσω πως μου είχε λείψει. Καθώς έφτανα προς το παλιό μου σχολείο οι αναμνήσεις του καλύτερου μου φίλου άρχισαν να έρχονται οι μια πίσω από την άλλη. Το πως γνωριστήκαμε, την χειραψία μας και το πως γίναμε αμέσως κολλητοί αλλά και τις καλύτερες μας στιγμές από αυτά τα τρία πανέμορφα χρόνια που τον ήξερα. Προσπαθούσα αρκετά στο να μην σκεφτώ εκείνη την ημέρα που τον έχασα. Προσπαθούσα να σκέφτομαι μόνο τις καλύτερες στιγμές μας. Εξάλλου το πρωινό αυτό ήταν πανέμορφο με κάθε λογής κόσμο να έχει γεμίσει τους δρόμους και τις πλατείες. Να παίζει και να χαμογελάει... Να χαμογελάει... Ένα πράγμα που είχα ξεχάσει το πως γίνεται τον τελευταίο καιρό. Αλλά, χτες, έπιασα τον εαυτό μου να το κάνει. Αν και με ξάφνιασε στην αρχή, αυτό το χαμόγελο κατάφερε να με γεμίσει με μια όμορφη ζεστασιά.

Το δροσερό αεράκι που φυσούσε εκείνη την ώρα έκανε την βόλτα ακόμα πιο ευχάριστη. Θυμήθηκα όλα αυτά τα πρωινά της Κυριακής που πήγαινα στο Θησείο να σας συναντήσω για καφέ. Να έρχεστε και να μιλάμε με τις ώρες για κόμικς, video games, ταινίες και άλλα πολλά. Υπάρχουν Κυριακές που πραγματικά μου λείπουν αυτές οι βόλτες μας στο Θησείο, να καθόμαστε σε κάποια από τις αμέτρητες καφετέριες που υπάρχουν εκεί και να πίνουμε την ζεστή μας σοκολάτα. Μέρες που πραγματικά το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν το πως θα πάμε ξεπερνούσαμε τον boss στην τελευταία πίστα του παιχνιδιού. Μέρες ανέμελες και γλυκές. Θυμάμαι που σας γνώρισα όλους όταν είχαμε κανονίσει να πάμε να δούμε τον “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών – Οι Δυο Πύργοι”. Οι περισσότεροι είχαν έρθει με αυτάκια elf και με κάνατε να γελάσω. Με κάνατε να νιώσω πως από την πρώτη στιγμή ήμουν μέλος αυτής της παρέας. Και από τότε έχω γνωρίσει περισσότερους από εσάς ενώ, παρόλο τις όποιες δυσκολίες, δεν έχουμε χωρίσει και σας θεωρώ δεύτερη οικογένειά μου.

Καθώς όμως έφτανα προς το σπίτι σου θυμήθηκα τις δικές μας Κυριακές. Αλλά και την πρώτη Κυριακή που σε αντίκρισα. Ένα κυριακάτικο συννεφιασμένο απόγευμα, πριν 6 χρόνια περίπου όταν πήγαμε να δούμε τον “Peter Pan” ήρθες κι εσύ αρκετά ντροπαλός μη ξέροντας κανέναν από εμάς. Μου κέντρισες το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Όντως κι εγώ το ίδιο ντροπαλός ακόμα και τότε, δεν σου πολύ μιλούσα και φεύγοντας έβριζα τον εαυτό μου που δεν κατάφερα να σε γνωρίσω καλύτερα. Αλλά η μοίρα το είχε να ξαναβρεθούμε 4 χρόνια μετά πάλι. Κι αυτή ήταν ένα καλοκαιρινό απόγευμα Κυριακής όπου ήρθα για πρώτη φορά σπίτι σου με... κοκάκια (!) ανα χείρας. Αυτή την φορά όμως ερωτευτήκαμε και περάσαμε πολλές Κυριακές μαζί ξυπνώντας αγκαλιά και με το χαμόγελό σου να φωτίζει το δωμάτιο. Όπως σου είχα πει κάποτε ήμουν η μουσική και εσύ οι στίχοι. Μπορεί εγώ από μόνος μου να ήμουν μια όμορφη μελωδία κι εσύ ένα ρυθμικό ποίημα αλλά μαζί κάναμε το ομορφότερο τραγούδι που είχε γραφτεί ποτέ. Και με αυτή την σκέψη έφτασα στον δρόμο του σπιτιού σου. Κοντοστάθηκα και κοίταξα εκεί που μένεις. Το χαμόγελο ζωγραφίστηκε για άλλη μια φορά στο πρόσωπο μου, ένα χαμόγελο που μάλλον δεν θα μάθεις ότι για άλλη μια φορά μου χάρισες.

Και με αυτό πήρα τον δρόμο του γυρισμού. Η μουσική μου κράτησε συντροφιά σε όλο αυτό το ταξίδι των κυριακάτικων πρωινών. Ένα soundtrack για τις όμορφες Κυριακές που έφυγαν αλλά και για όλες εκείνες που θα έρθουν...

Δευτέρα 1η Σεπτεμβρίου, 09:39 π.μ.
Γέρακας, Αττικής.

Περίεργο πρωινό σήμερα. Φθινοπωρινό. Όμορφο… Δροσερό… Επιτέλους το καλοκαίρι έφυγε (ναι, δεν είμαι και από τους μεγαλύτερους φαν της εποχής αυτής) και το φθινόπωρο μπήκε όχι μόνο ημερολογιακά αλλά κι απ’ ότι φαίνεται και official με την καθιερωμένη ψυχρούλα του και τις αναπάντεχες μπόρες. Ω, ναι το λατρεύω το φθινόπωρο! Η αίσθηση του δροσερού αέρα και της βροχής, οι πλατείες και τα πάρκα να γίνονται κατακίτρινες από τα φύλλα που έχουν πέσει από τα δέντρα, η πόλη αρχίζει να σφύζει πάλι από ζωή και φυσικά το θεωρώ σαν την αρχή μιας νέας σεζόν. Μου δίνει το κίνητρο να αρχίσω καινούργια πράγματα, να βάλω καινούργιους στόχους, να προσπαθήσω να γίνω καλύτερος και να διορθώσω τυχών λάθη μου αλλά και να κάνω καινούργια. Και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σταματάνε οι ζέστες!

Από μικρός μισούσα το καλοκαίρι. Ήμουν από μικρός περίεργος βλέπετε. Όλοι οι φίλοι μου έφευγαν για διακοπές με τους δικούς τους κι εγώ αναγκαζόμουν να πηγαίνω με τους γονείς μου σε μέρη της Ελλάδος χωρίς καμιά άλλη παρέα. Μισούσα τους γονείς μου που με πήγαιναν σε μέρη που δεν ήθελα και ακόμα περισσότερο το καλοκαίρι που μου στερούσε τους φίλους μου και γενικότερα την όλη παρέα. Όσο και να σκέφτομαι παλαιότερα καλοκαίρια, ήταν ελάχιστα εκείνα που μπορώ να πω ότι πέρασα απλά καλά. Τα περισσότερα ανυπομονούσα να έρθει το φθινόπωρο και να ξαναδώ ανθρώπους που πραγματικά μου είχαν λείψει όλο αυτό τον καιρό.

Έτσι και το καλοκαίρι του 2008 δεν ήταν και από τα αγαπημένα μου. Ίσως θα μπορούσα να πω πως ήταν κι ένα από τα χειρότερα. Ειδικά τον τελευταίο του μήνα όλα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Ένοιωσα πως κάποιος εκεί πάνω του άρεσε να με βλέπει να τυραννιέμαι για διάφορους λόγους και να με χλευάζει, ενώ με ένα σαδιστικό τρόπο να καυλώνει από ευχαρίστηση. "Ό, τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" λένε κι αυτό πραγματικά το κατάλαβα πολύ καλά αυτή την περίοδο. Χώρισα, έκλαψα, ένιωσα απίστευτα μόνος, πήγα για πολύ λίγο διακοπές, έκλαψα, έχασα τον σκύλο μου, πληγώθηκα... Παρόλα αυτά όμως, ναι, είμαι εδώ και στέκομαι καλύτερος από ποτέ. Έτσι θέλω να πιστεύω δηλαδή. Εντάξει, ας μην είμαι όμως και τελείως αχάριστος. Οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου ήταν όμορφες. Μετά από μια μεγάλη συζήτηση τα ξαναβρήκαμε με το μωρό μου και είμαστε καλύτερα από ποτέ. Αλλά μια πικρία στην καρδιά την έχω ακόμα, μια καρδιά που βασανίστηκε πολύ τον τελευταίο καιρό. Αν και το θέμα ίσως το αναλύσω σε κάποιο άλλο ποστ μου, απλά να πω πως παρόλο την όποια μικρή πικρία είμαι ερωτευμένος από ποτέ.

Η λέξη "διακοπές" μου ήταν άγνωστη αυτό το καλοκαίρι. ΟΚ, πήρα μια άδεια 8 ήμερων αλλά δεν πήγα πουθενά και ήμουν ολομόναχος στην παντελώς άδεια, και κατά τα άλλα πανέμορφη εκείνες τις μέρες, Αθήνα. Κατάφερα να αλλάξω παραστάσεις όταν το τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν γυρίσω στην δουλειά πήγα στην Β. Εύβοια. Χωρίς να κλείσουμε δωμάτιο, χωρίς την παραμικρή ιδέα για το που θα πάμε, αποφασίσαμε εγώ, το μωρό μου και άλλες δύο φίλες μας να φύγουμε από το κλεινόν άστυ και να πάμε να δούμε τις ομορφιές της Εύβοιας. Μετά από ένα πολύωρο ταξίδι, φτάσαμε στο βορειότερο, αν δεν κάνω λάθος, σημείο της, το Πευκί, και αρχίσαμε να ψάχνουμε για δωμάτιο. Η ώρα ήταν ήδη 11 το βράδυ και ήμασταν όλοι κουρασμένοι από το ταξίδι. Δυστυχώς δωμάτιο δεν υπήρχε ούτε για δείγμα και έτσι αποφασίσαμε να μείνουμε το πρώτο βράδυ μέσα στο αυτοκίνητο. Ευτυχώς το επόμενο πρωινό βρέθηκαν δωμάτια κι έτσι μπορέσαμε να απολαύσουμε τις ολιγοήμερες διακοπές μας.

Όσο αφορά τον σκύλο μου, οι γονείς μου αποφάσισαν, μετά από 6 χρόνια, ότι πρέπει να τον δώσουμε. Όσο και αν προσπαθούσα να το αποτρέψω τελικά η απόφασή τους ήταν οριστική. Κι έτσι, όσο ήταν ακόμα διακοπές το έδωσαν, όπως μου είπαν, σε κάποιον που θα τον φροντίζει καλύτερα από εμάς. Μαλακίες αν θέλετε την γνώμη μου… Τον αγαπήσαμε και μας αγάπησε πάρα πολύ και μέχρι να πεθάνω δεν θα καταλάβω ποτέ τον λόγο που τον δώσανε. Ελπίζω μόνο να είναι καλά…

Φυσικά το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Όλη αυτή την περίοδο του καλοκαιριού το καλύτερα πράγμα που μου συνέβη είναι ότι γνώρισα καινούργια άτομα, bloggers για να γίνω πιο σαφής, που με πολλούς από αυτούς καταφέραμε και γίναμε και φίλοι και κέρδισαν την εκτίμηση μου και ελπίζω κι εγώ την δική τους. Κατάφεραν να με κάνουν να ξεχαστώ έστω και λίγο από τα προβλήματα και τις μοναξιές που με κυρίευαν όλη αυτή την περίοδο και γι’ αυτό τους ευχαριστώ. Καλύτερη παρέα δεν θα μπορούσα να είχα αυτό το καλοκαίρι. Παιδιά όλοι σας είστε υπέροχοι…

Οι περισσότεροι περίμεναν τον Δεκαπενταύγουστο για ένα θαύμα είτε μικρό είτε μεγάλο. Ένα θαύμα που θα τους έκανε να δουν την ζωή τους με άλλο μάτι, πιο αισιόδοξο. Σε άλλους ήρθε. Σε άλλους πάλι το θαύμα αυτό φαίνεται να κόλλησε σε κάποια γραφειοκρατικά και έμεινε πίσω, αλλά παρόλα αυτά καταφέρνουν και βλέπουν την κάθε τους μέρα ολοένα και πιο αισιόδοξα ζώντας τη στο φουλ κάνοντας τους έτσι τόσο δα πιο ευτυχισμένους. Κι αυτό είναι ένα θαύμα από μόνο του. Ποια είναι λοιπόν η ευχή μου σε όλους μας αυτή την νέα σεζόν; Να μπορέσουμε όλοι μας να ζήσουμε το δικό μας θαύμα όποιο και να’ νε αυτό.


Καλό χειμώνα σας είπα; Δεν σας είπα… Καλό χειμώνα σε όλους μας.

Well, this is the end of an era όπως λένε κι εδώ στο Ελλάντα. Ο μετρητής πάνω έφτασε επιτέλους στο 0 και όχι δεν ήρθε το τέλος του κόσμου όπως θα περίμεναν κάποιοι. Απλά, ένας από τους καλύτερούς μου φίλους πλέον είναι πολίτης από σήμερα. Πριν ακριβώς έναν χρόνο τέτοια ώρα διάβαινε τις πύλες του στρατοπέδου γεμάτος αγωνία για κάτι το τελείως άγνωστο προς αυτόν. Αυτός ο χρόνος είχε απ’ όλα. Αλλά πάει κι αυτό. Πέρασε… Δεν ξέρω τι μπορώ να πω σε αυτό το μικρό κατά τα άλλα ποστ παρά ένα ΚΑΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ και τα καλύτερα έρχονται. Θα το δεις... ;)

Νιώθω περίεργα σήμερα… Πολύ.

Από το Σάββατο μαθαίνω και βλέπω πράγματα να συμβαίνουν στις ζωές ανθρώπων που νοιάζομαι, φίλων μου – μάλλον ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ μου καλύτερα, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Έρωτες χωρίς ανταπόκριση, χωρισμοί, νεύρα, κούραση, τσακωμοί… Προσπαθώ να τους προσεγγίσω και μου κλείνουν την πόρτα. Ένοιωσα τόσο ανίκανος και άχρηστος σαν φίλος αυτές τις μέρες, όσο ποτέ άλλοτε.

Θα μου πείτε ότι καλό είναι να αφήσεις όσο χρόνο χρειαστεί τον άλλον μόνο του και να ηρεμίσει. Απλά, ξέρετε, μου είναι πολύ δύσκολο να τους βλέπω σε μια τέτοια κατάσταση…

Μέχρι τότε όμως θέλω να ξέρουν ότι εδώ θα είμαι αν με χρειαστούν… Τους αγαπάω όσο τίποτα στον κόσμο και τους αφιερώνω το παρακάτω:





Για σας.

Σιχαίνεστε τις κατσαρίδες; Κι εγώ και μάλιστα αρκετά, μέχρι που γνώρισα μια μικρή κόκκινη κατσαρίδα την Παρασκευή που μας πέρασε, με το όνομα Ιωάννα. Η Ιωάννα, που λέτε, έχει ένα όνειρο: να πάει στο φεγγάρι. Αφού εκδιώκεται από το σπίτι της στην κατσαριδούπολη, όπου και έμενε, η Ιωάννα αρχίζει το ταξίδι της όπου στην διάρκειά του γνωρίζει απίστευτους χαρακτήρες όπως τον Τιμόθεο τον ποντικό, την Θεανώ, τον τζίτζικα και την τρελή και παλαβή πεταλούδα. Όλοι τους θα την βοηθήσουν όπως μπορούν για να πραγματοποιήσει το όνειρό της.

Η Κατσαρίδα είναι μια θεατρική παράσταση όπου γνώρισε τεράστια επιτυχία πριν δύο χρόνια στην Αθήνα και ταξίδεψε στην Θεσσαλονίκη και Πάτρα και να ξανάρθει για λίγες παραστάσεις αυτή την φορά στο θέατρο Βρετάνια. Οι πρωταγωνιστές της Μιχάλης Οικονόμου και Γιώργος Παπαγεωργίου καταφέρνουν, από την πρώτη κιόλας στιγμή, να ζεστάνουν τον χώρο του θεάτρου Βρετάνια και να παρασύρουν τους θεατές στον κόσμο της μικρής αυτής κατσαρίδας με το ταλέντο τους, ενώ κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον και την παράσταση από την αρχή κυριολεκτικά στους ώμους τους χωρίς καμία δυσκολία. Η παράσταση πραγματικά οφείλει πολλά στο μπρίο των πρωταγωνιστών της.

Οι εκπλήξεις είναι πολλές, που σίγουρα δεν θα σας τις χαλάσω, και οι χαρακτήρες απλά τρομεροί, με καλύτερη όλων την πεταλούδα. Απλά τρομερή. Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του Βασίλη Μαυρογεωργίου όπου κατάφερε μια παράσταση όπου ξεκίνησε σαν ένα αθώο σπουδαστικό δρώμενο όπου παίζονταν στην Άδεια Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, να γίνει ένα από τα πιο απρόβλεπτα και αναπάντεχα θεατρικά σουξέ των τελευταίων ετών.

Δυστυχώς οι παραστάσεις τελείωσαν την Κυριακή των Βαΐων, αλλά ελπίζω πως σύντομα θα ξαναδούμε την Ιωάννα και τις περιπέτειές της σε κάποια άλλη θεατρική σκηνή και να ξαναονειρευτούμε μαζί της. Γιατί όλοι μας πρέπει να έχουμε όνειρα και αν ακόμα αν δεν πραγματοποιηθούν, το ταξίδι είναι που μετράει.

Βέβαια η περιπέτεια δεν τελείωσε εδώ. Το Σάββατο βράδυ βγήκαμε με το μωρό μου, όπως είχα γράψει, με τους φίλους μου και για χορό στο S-Cape. Εκεί ξανασυνάντησα τον mahler και τον toymaker και τον aviator (επιτέλους we meet again… μουαχαχαχαχαχα :P) για άλλη μια φορά και γνώρισα τον revqueer (ΜΕΓΑΛΗ μου τιμή που σε γνώρισα από κοντά αν και δεν μιλήσαμε και πολύ :(), και τον mr. ένα κιλό φέτα (αν και δεν έχω αφήσει και κανένα σχόλιο στο μπλογκ σου, σε διαβάζω αρκετά συχνά). Φυσικά ήταν εκεί και οι δύο πολύ καλές μου φίλες Σούλα και Μιρέλα. Το καταευχαριστηθήκαμε πάντως και χορέψαμε αρκετά.


Άντε και σύντομα πάλι να το κάψουμε το πελεκούδι. :P

(σ.σ. Διαβάζοντας το παρακάτω ποστ, βάλτε και ακούστε το κομμάτι “One Summer’s Day”, που έχω δίπλα στο music player, του Joe Hisaishi από το αριστούργημα του Hayao Miyazaki “Spirited Away”.)

I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?

Ήταν ένα πανέμορφο Κυριακάτικο καλοκαιρινό πρωινό, εκεί στις αρχές του Ιουνίου που δεν είχαν αρχίσει ακόμα οι πολλές ζέστες. Είχα κλείσει μόλις το τηλέφωνο και, γεμάτος χαρά, ετοιμαζόμουν να έρθω να σε βρω. Οι γονείς μου δεν πρόλαβαν καν να με ρωτήσουν που πήγαινα και είχα ήδη κλείσει την πόρτα πίσω τους. Δεν με ενδιέφερε τι θα νόμιζαν απλά ήθελα να βρεθώ κοντά σου για να ξεχαστώ, να ξεφύγω από μια δύσκολη βδομάδα που μόλις είχε τελειώσει, να τα πούμε, να παίξουμε. Κατέβηκα σαν τρελός τις σκάλες και σε είδα να με περιμένεις στο γνωστό σημείο. Μου χαμογέλασες και το ανταπέδωσα με ένα χαμόγελο το ίδιο ζεστό όσο και το δικό σου. Ένιωθα ίσως από τους πιο τυχερούς ανθρώπους στην γη που σε είχα για φίλο μου…

Είναι τόσο όμορφο να θυμάσαι τους φίλους σου και τις στιγμές που περάσατε μαζί.

Η φιλία είναι ένα εξαιρετικό και οικουμενικό συναίσθημα που μας ακολουθεί από τα πρώτα βήματά μας. Οι φίλοι μας είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε στην ζωή μας και είναι αυτοί που μας στηρίζουν στις διάφορες αποφάσεις που παίρνουμε, σε αυτούς θα απευθυνθούμε στα δύσκολα, μας αγαπούν και μας δέχονται για αυτό που είμαστε χωρίς περιορισμούς και λυπούνται με τις λύπες μας αλλά, προπάντων, χαίρονται με τις χαρές μας.

… Ήταν μια μέρα ηλιόλουστη. Ξαπλώσαμε στο γρασίδι στο πάρκο μας. Το πάρκο που ερχόμασταν κάθε φορά που νιώθαμε μόνοι και χρειαζόμασταν ο ένας τον άλλον. Χρειαζόμασταν έναν φίλο. Χαζεύαμε τον καταγάλανο ουρανό, καθώς το δροσερό αεράκι μας χτυπούσε στο πρόσωπο. Μιλάγαμε περί ανέμων και υδάτων και γελάγαμε με ό,τι βλακεία ξεστόμιζε ο ένας ή ο άλλος. Μιλάγαμε για τα όνειρά μας, για το πώς θα είμαστε όταν πια θα έχουμε μεγαλώσει. Λέγαμε για τις καλοκαιρινές διακοπές μας και για το πόσο καιρό θα λείπαμε. Το μισούσα που θα αναγκαζόμουν να φύγω από την Αθήνα έστω και για λίγες μέρες και να ακολουθούσα τους γονείς μου σε κάποιο μέρος που δεν ήθελα, χάνοντας έτσι, έστω και λίγες, στιγμές μακριά σου…

Οι φιλίες που έχουμε μικροί είναι πιο δυνατές από αυτές που δημιουργούμε όταν μεγαλώσουμε; Μικροί πάντα βλέπουμε τα πράγματα αλλιώς. Δεν γνωρίζαμε καν την σημασία της λέξης ζήλιας και φθόνου κι έτσι η φιλία έρχεται πιο αβίαστα. Δρούμε περισσότερο αυθόρμητα και, κυρίως, από ένστικτο. Το μόνο που μας ενδιαφέρει στον άλλον είναι να έχει κάποια κοινά ενδιαφέροντα με μας έτσι ώστε να μπορούμε, τουλάχιστον στην αρχή, να μιλάμε και να κάνουμε παρέα. Είμαστε και πιο αγνοί και ανοιχτοί απ’ όταν μεγαλώσουμε και η φιλία μας στηρίζεται πάνω στον αλληλοσεβασμό και την αγάπη που τρέφουμε ο ένας για τον άλλον, κι δεν μας περνάει καν από το μυαλό να χρησιμοποιήσουμε τον άλλον για να πετύχουμε κάποιον δικό μας στόχο κι άλλες τέτοιες μικρότητες. Μεγαλώνοντας οι ρυθμοί της ζωής μας, μας κάνουν πιο αποξενωμένους, αρχίζουμε να βλέπουμε κάποια πράγματα με άλλο μάτι, είμαστε πιο καχύποπτοι και έτσι μερικές φιλίες χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Μόνο μια γλυκιά ανάμνηση μένει κάθε φορά που αναπολούμε πρόσωπα και καταστάσεις από την παιδική μας ηλικία.

… Οι ώρες περνούσαν γρήγορα, και τον καταγάλανο πρωινό ουρανό τον διαδέχτηκε ο χρυσαφένιος ουρανός του καλοκαιρινού κυριακάτικου απογεύματος. Χωρίς να το καταλάβουμε ήρθε η ώρα όπου έπρεπε να φύγουμε και να πάμε σπίτια μας. Μια ώρα που πραγματικά δεν ήθελα ποτέ να φτάσει. Μπορεί για σήμερα να έπρεπε να χωριστούμε, αλλά η ώρα που θα σε ξανάβλεπα δεν θα αργούσε να φτάσει. Και σίγουρα θα είχαμε ακόμα περισσότερα να πούμε και να ονειρευτούμε παρέα. Όνειρα που κανείς δεν θα τολμούσε να καταστρέψει…

Τι κάνει όμως μια φιλιά δυνατή και να αντέξει στο πέρασμα και τις δυσκολίες του χρόνου; Αμοιβαίος σεβασμός. Αμοιβαία ειλικρίνεια. Αμοιβαία κατανόηση. Έτσι δημιουργούνται οι βάσεις για μια μακροχρόνια και δυνατή σχέση. Μιας σχέσης που ίσως κατορθώσει να διαρκέσει για πάντα. Με την δύναμη της φιλίας μπορούμε σαν άνθρωποι να ξεπεράσουμε πολλές δυσκολίες στην ζωή. Οι σωστοί και καλοί φίλοι θα είναι αυτοί που θα μας συμπαρασταθούν στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας γιατί ο χρόνος μπορεί να φέρνει ρυτίδες στο δέρμα, αλλά η έλλειψη φιλίας φέρνει ρυτίδες στην ψυχή μας.

… Εις το επανιδείν φίλε μου.


Αφιερωμένο στον καλύτερο μου φίλο.

Θυμάμαι...

1990... Εγώ μόλις είχα φύγει με τον αδερφό μου και πηγαίναμε από την Γκράβα προς το σπίτι μας και συναντάμε έναν φίλο του αδερφού μου παρέα με ένα άγνωστο παιδί. Αφού είπαμε τις γνωστές βλακείες μας, ο φίλος του αδερφού μου γυρνάει σε μένα και μου λέει: "Αχ, ρε παιδιά ξέχασα να σας συστήσω...". Πετάγεσαι εσύ τότε και μου δίνεις το χέρι σου με ένα χαμόγελο στα χείλι σου και να μου λες: "Γιάννης". "Χρήστος, χάρηκα" απαντώ εγώ κάπως πιο διστακτικά και σου δίνω το χέρι μου. Εσύ τότε μόλις είχες αρχίσει το Γυμνάσιο, ενώ εγώ πήγαινα ήδη στην δεύτερη τάξη. Μιλάγαμε για κάμποση ώρα και αμέσως κατάλαβα ότι άρχισε να δημιουργείτε μια απίστευτη χημεία μεταξύ μας. Γίναμε αμέσως φίλοι. Τότε μπορεί να μην το ήξερα, αλλά αυτό ήταν το ξεκίνημα μιας πραγματικά υπέροχης φιλίας.

Θυμάμαι...

Την πρώτη μέρα με κάλεσες σπίτι σου, ήταν 2 μέρες αφότου είχαμε γνωριστεί. Έμενες λίγη ώρα πιο πάνω από μένα και ήρθα μόλις σχολάσαμε από το σχολείο. Η μητέρα σου έλειπε για δουλειά και αμέσως πήγαμε στον υπολογιστή και καθόμασταν και παίζαμε παιχνίδια. Εγώ, αν και με το άγχος που δεν είχα πάει σπίτι για φαγητό και σίγουρα θα με κατσάδιαζαν, ένοιωθα υπέροχα μαζί σου και περνούσα πραγματικά απίστευτα. Γυρνώντας σπίτι, όπως το περίμενα, τα άκουσα από τον πατέρα μου που πάω σε αγνώστους τέτοια ώρα. Αλλά εμένα δεν με ένοιαζε γιατί πραγματικά είχα βρει έναν υπέροχο φίλο...

Θυμάμαι...

Τις μέρες που περνάγαμε μαζί. Το γέλιο και τα αστεία που κάναμε. Το παιχνίδι και τις ατελείωτες ώρες πάνω από το PC σου. Τις ώρες που περνάγαμε μιλώντας στο τηλέφωνο για βλακείες που κατέληγε σε έναν υπέρογκο λογαριασμό. Τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού που περνάγαμε την εποχή των καταλήψεων. Τα RPG που παίζαμε με την παρέα μας... Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα.

Θυμάμαι...

Την ημέρα των γενεθλίων σου που μπήκαμε στο λεωφορείο και με το που καθίσαμε μου ανακοινώνεις ότι θα μετακομίσετε εσύ και η μητέρα σου σε ένα άλλο σπίτι. Εγώ τρελάθηκα. Πίστευα ότι δεν θα σε ξαναδώ και θα χάσω τον καλύτερό μου φίλο. Αλλά εσύ με καθησύχασες και μου είπες ότι πάτε λίγο πιο κάτω. Αλλά είπες και κάτι άλλο που πραγματικά με έκανε να σε νιώσω κάτι περισσότερο από φίλο. Να σε νιώσω σαν αδερφό μου. Μου είπες: "Θα έρχεσαι να με βλέπεις εκεί που θα πάμε; Είσαι ο μοναδικός μου πραγματικός φίλος και δεν θέλω να σε χάσω...". Και σου απάντησα: "Και στην άκρη του κόσμου να πας, εγώ θα έρχομαι να σε βλέπω γιατί είσαι σαν αδερφός μου", και μου χαμογέλασες. Εκείνη την ημέρα πήγαμε στα Goody's και η μητέρα σου με έκανε να νιώσω σαν μέρος της οικογένειά σας εκείνη την μέρα.

Θυμάμαι...

Οκτώβριος 1993... Ήταν από τις τελευταίες ώρες στο σχολείο και σε βλέπω από μακριά να φεύγεις νωρίτερα εκείνη την μέρα. Το βράδυ, γυρνώντας σπίτι από το φροντιστήριο, μαθαίνω από την μητέρα μου ότι μπήκες στο νοσοκομείο. Εγώ αμέσως τρόμαξα πως ήταν κάτι το σοβαρό. Πήρα αμέσως τηλέφωνο στο σπίτι σου και η μητέρα σου μου είπε να μην ανησυχώ γιατί θα κάνεις μια απλή επέμβαση στο μάτι. Σε πήρα και στο νοσοκομείο και μιλήσαμε. Δεν έδειχνες να φοβάσαι. Πάντα ήσουν ο πιο γενναίος από τους δυο μας. Οι γονείς μου δεν με άφησαν να έρθω να σε δω για να μην σε στενοχωρηθείς για το πως θα σε δω.

26 Οκτωβρίου 1993... Εκείνη την Τρίτη το πρωί είχαμε την πρώτη ώρα Αρχαία. Η καθηγήτριά μας μπαίνει μέσα με δάκρυα στα μάτια και μας λέει ότι ένα παιδί από ένα άλλο τμήμα πέθανε χτες. Δεν μου πέρασε από το μυαλό τίποτα... Αλλά με το που χτύπησε το κουδούνι για διάλλειμα έτρεξα αμέσως στην τάξη σου και όλους τους είδα χαρούμενους, οπότε πίστεψα ότι όλα είναι μια χαρά. Δυστυχώς όμως έκανα λάθος... Λίγο αργότερα μαθαίνω ότι το παιδί που πέθανε, αυτή η αθώα ψυχή που χάθηκε, ήσουν εσύ. Έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου, αλλά δεν έκλαψα. Νόμιζα απλά πως ήταν ένα αστείο σου απλά και μόνο να με τρομάξεις. Έτσι έλεγα στο εαυτό μου μέχρι που πήγα σπίτι και με είδε η μητέρα μου και με μια απάθεια να τις λέω ότι: "Μαμά, ο Γιάννης πέθανε....". Η μητέρα μου δεν το πίστευε και προσπάθησε να με καθησυχάσει αλλά της έλεγα πως είμαι ΟΚ. Έμαθα ότι πέθανες από ανακοπή καρδιάς στην ανάρρωση. Αν είναι ποτέ δυνατόν...

Την επόμενη μέρα πήγα στην κηδεία σου όπου και πάλι δεν έκλαψα. Ο αδερφός μου είχε λιποθύμησε από το κλάμα κι εγώ, ο καλύτερός σου φίλος, δεν έχυσα ούτε ένα δάκρυ. Ήμουν απάνθρωπος τελικά; Κάποιος χωρίς ούτε ένα ίχνος ευαισθησίας; Μίσησα τον ευατό μου που δεν μπόρεσα να σε θρηνήσω, που δεν μπόρεσα να σου πω ένα πρέπον αντίο....


5 χρόνια πέρασαν, και όλα αυτά τα χρόνια είχα κλειστεί στον ευατό μου περιμένοντας απλά κάποιος να μου πει ότι όλα αυτά ήταν μια καλοστημένη φάρσα και ότι ήσουν ζωντανός. Ότι θα έρθεις πάλι και θα παίξουμε παρέα τα αγαπημένα μας adventures.... Μάταια όμως. Θυμάμαι πως μια μέρα πως ένας κοινός μας φίλος με πήρε τηλέφωνο να μου πει να έρθω σπίτι του γιατί μου έχει μια έκπληξη. Θα φανεί τρελό, αλλά πίστευα πως η έκπληξη ήσουν εσύ. Έτρεξα σπίτι του σκεφτόμενος όλη την ώρα ότι θέλω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου. Φτάνοντας είδα ότι αγόρασε ένα καινούργιο βιβλίο που ήθελα να διαβάσω κι εγώ... Δεν ήξερα πως να αντιδράσω και απλά έριξα ένα χαμόγελο. Τελικά λίγο πριν πάω για σπουδές στην Αγγλία αποφάσισα να πάω να σε χαιρετήσω. Χρειάστηκε απίστευτη δύναμη αλλά το έκανα. Και όταν είδα την φωτογραφία σου πάνω από μια σκληρή και κρύα ταφόπλακα, τότε κατάλαβα πως όλα είναι αληθινά... Και τότε αφέθηκα... Και έκλαψα όσο δεν είχα κλάψει ποτέ στην ζωή μου.


14 χρόνια κοντεύουν να περάσουν από τότε και πραγματικά δεν σε έχω ξεχάσει. Από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε, μέχρι και την τελευταία στιγμή που είδα το πρόσωπό σου, το χαμόγελο σου, όλα αυτά έχουν μείνει απαράλλαχτα στο μυαλό μου. Αλλά μετανιώνω για κάποια πράγματα που δεν σου έχω πει και δεν είχα κάνει εκείνο τον καιρό. Που δεν σου έχω πει ότι ήσουν ο καλύτερος φίλος - όχι φίλος, αδερφός καλύτερα - που θα μπορούσα να έχω, που δεν μπόρεσα να δω την μητέρα σου αφότου πέθανες και να την αγκαλιάσω και να της συμπαρασταθώ... Για αυτά και για άλλα πολλά μετανιώνω...

Αλλά σε θυμάμαι και θα σε θυμάμαι για πάντα, μέχρι να σε ξαναδώ μια μέρα... Φίλε μου.

Επιτρέψτε μου να σας συστηθώ. Ονομάζομαι Χρήστος, είμαι 29 χρονών και μένω στην Αθήνα. Έχω τελειώσει Πληροφορική στην Αγγλία (τρομάρα μου) και ναι είμαι gay.... Όλα, πλην του τελευταίου, τα ήξεραν πολύ καλά η οικογένειά μου. Κι αυτό μέχρι χτες. Ναι, χτες ήταν μια από τις πιο δύσκολες μέρες που πέρασα γενικότερα στην μικρή αυτή και, αν μη τι άλλο, τιποτένια ζωή μου. Πάνω εκεί που η μια εποχή τελειώνει κι αρχίζει κάποια άλλη, ένιωσα κι εγώ την δική μου ζωή να αλλάζει. The end of an era... Αλλά ας τα πάρουμε από τα πράγματα από την αρχή.

Στο σπίτι μου, για να σας δώσω να καταλάβετε, δεν μπορεί να μείνει κάποιος σε ένα δωμάτιο χωρίς να μην υπάρχει κάποιου είδους κίνηση. Εκτός κι αν είναι βράδυ κι όλοι έχουν πέσει για ύπνο. Και τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση όταν δεν έχω το δικό μου δωμάτιο και το μοιράζομαι με τον αδερφό μου. Χτες που λέτε, καθόμουν ήρεμα και ήσυχα και μιλούσα με το αγόρι μου στο τηλέφωνο για αρκετή ώρα θα έλεγα. Έρχεται, κάποια στιγμή, μέσα ο αδερφός μου - ο οποίος είχε καταλάβει αρκετά πράγματα εδώ και πολύ καιρό και πετούσε σπόντες την μια πίσω από την άλλη - και άρχισε να βρίζει χυδαία εμένα και τον φίλο μου στα καλά του καθουμένου. Φυσικά ο φίλος μου τα άκουγε αυτά και είχε μείνει άφωνος. Αν και του είχα εξηγήσει την κατάσταση με τον αδερφό μου, μια άλφα (μην σας πω και βήτα) φρίκη την έφαγε.

Αφού τον έκλεισα όπως όπως, τσακώθηκα άγρια με τον αδερφό μου και έφυγα από το σπίτι. Δεν πρόλαβα να κλείσω καλά καλά την πόρτα και βρύσες άνοιξαν και δεν σταμάταγαν με τίποτα. Μίλησα ξανά με το αγόρι μου και ακούγοντας με έτσι στεναχωρήθηκε αρκετά. Τότε ένοιωσα πραγματικά χάλια γιατί τον έκανα να στεναχωρηθεί. Τον έκανα να δακρύσει. Και ενώ τώρα ΕΓΩ έπρεπε να ήμουν αυτός που θα του έδινε δύναμη (μιας και είναι στρατό), άρχισε να μου δίνει αυτός. Αφού ηρεμίσαμε και οι δυο πήγα για μια βόλτα. Φυσικά κατάλαβα πως δεν γίνεται να συνεχίσει αυτό το βιολί. Πρέπει να φύγω και μάλιστα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από εκεί μέσα. Ευτυχώς σε κάτι τέτοιες στιγμές καταλαβαίνεις ότι έχεις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ. Φίλους που σε νοιάζονται και θα είναι δίπλα σου ό, τι και να συμβεί. Προθυμοποιηθήκαν αρκετοί να με φιλοξενήσουν εκείνο το βράδυ και τελικά έμεινα σε έναν φίλο μου.

Ο συγκεκριμένος φίλος μου, αν και straight, δεν τον ένοιαξε ούτε στο ελάχιστο που εγώ ήμουν gay. Μια αγκαλιά, καμιά φορά, ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Και πόσο μάλλον όταν την χρειάζεσαι, όσο τίποτε άλλο, αυτή την αγκαλιά του φίλου σου για να σου δείξει ότι όλα θα πάνε καλά. Όλα θα φτιάξουν...

Γυρνώντας το πρωΐ σπίτι, είχα μια κουβεντούλα με την μητέρα μου όπου μου είπε τα εξής καλά και "μητρικά" λογάκια: ότι έχω πάρει τον "στραβό τον δρόμο" (ποτέ στην όλη κουβέντα δεν χρησιμοποίησε την λέξη gay) και ότι αν όντως συμβαίνει αυτό, δεν την νοιάζει που είμαι παιδί της, θα με ξεγράψει λεει από γιό της γιατί δεν ανέχεται τα ρεζιλίκια στο σπίτι. Αν, είπε, εμένα δεν με νοιάζει να περπατώ και να μου "κρεμούν κουδούνια" δεν την νοιάζει.

Να πω την αλήθεια, δεν την αδικώ που σκέφτεται έτσι. Αν κάθε μέρα η τηλεόραση την κατακλύζει με εικόνες όπου οι gay είναι οι άντρες που βρίσκονται ένα βήμα πριν την εγχείρηση για να γίνουν γυναίκες, τότε λογικό το βρίσκω. Εν μέρη... Από την άλλη μου είπε ότι όλοι αυτοί θα καταλήγουν να μείνουν μόνοι στην ζωή τους. Βέβαια έχει ξεχάσει ότι τα πράγματα στην σήμερον ημέρα έχουν αλλάξει δραματικά και ότι 1 στους 4 γάμους καταλήγουν σε διαζύγιο. Ίσως και παραπάνω, δεν είμαι σίγουρος. Και το απόλυτο παράλογο; Ο αδερφός μου σήμερα έκανε λες και χτες δεν συνέβει τίποτα!! Απόλυτα φισιολογικά να μου κάνει αστεία και να με ρωτάει διάφορα. Τελικά, τον εξορκιστή τον χρειάζεται.


Θα μου πείτε κι από εδώ και πέρα τι; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι τελικά η οικογένεια δεν είναι αναγκαία η βιολογική σου η οικογένεια, αλλά καμιά φορά είναι και αυτή που φτιάχνεις. Οι φίλοι σου... Που πάντα θα είναι δίπλα σου και θα σε στηρίζουν. Και όπως είπε η Carrie από το "Sex and the City":

The most important thing in life is your family. There are days you love them, and others you don't. But, in the end, they're the people you always come home to. Sometimes it's the family you're born into and sometimes it's the one you make for yourself.

Επιτρέψτε μου να σας ξανασυστηθώ. Ονομάζομαι Χρήστος, είμαι 29 χρονών και μένω στην Αθήνα. Έχω τελειώσει Πληροφορική στην Αγγλία (τρομάρα μου) και ναι είμαι gay και για πρώτη φορά, ίσως, στην μικρή και τιποτένια μου ζωή ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ. Όλα, πλην του τελευταίου, τα ξέρουν πολύ καλά η "βιολογική" οικογένειά μου. Και το τελευταίο, μάλλον, δεν θα το μάθουν, ή δεν θα το καταλάβουν, ποτέ.....

Μπορείτε να μου πείτε τι θα κάναμε χωρίς τους φίλους μας; Είναι αυτοί που σε στηρίζουν και σε "ανεβάζουν" όταν είσαι στα χειρότερά σου. Και αυτό έγινε αυτές τις μέρες. Εκεί που ήμουν αρκετά στεναχωρημένος μετά την αποχώρηση του φίλου μου για στρατό, την ίδια μέρα συναντήθηκα με τους φίλους μου και πέταξαν την ιδέα να πάμε να τον δούμε το Σαββατοκύριακο πριν μπει στο στρατόπεδο και μέσα σε λίγες ώρες είχαμε ήδη κλείσει εισιτήρια και δωμάτια να μείνουμε ως την Δευτέρα το πρωί.

Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που βλέπεις πως έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπάνε και θα σε στηρίζουν και στα δύσκολα :)

Και με αυτό το χαρούμενο τόνο να σας ευχηθώ σε όλους και όλες καλές διακοπές και καλά να περάσετε αυτό το Σαββατοκύριακο ό,τι και να κάνετε.

Ακολουθεί άρθρο του περιοδικού Focus (τ. 2/2005) του Γιάννη Παλιούρη.

Ένα εξαιρετικό και οικουμενικό συναίσθημα που μας συνοδεύει από τα πρώτα βήματα της ζωής μας. Οι επιστήμονες μόλις τώρα άρχισαν να τη μελετούν. Σας παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα των ερευνών τους.

Να γιατί είναι θησαυρός

Κοντά στους φίλους μας αισθανόμαστε ευχάριστα, η διάθεσή μας βελτιώνεται και οι στενοχώριες εξαφανίζονται μονομιάς. Οι κοινωνιολόγοι διακρίνουν τρεις κατηγορίες φίλων και πέντε στάδια εξέλιξης.

Ο Ζίγκμουντ Φρόιντ είχε πει ότι συναισθηματικά υγιής είναι εκείνος που μπορεί να δημιουργήσει μια σωστή ερωτική σχέση και να συνυπάρξει αρμονικά με άλλους ανθρώπους στο επαγγελματικό του περιβάλλον. Ο διαπρεπής Αυστριακός ψυχίατρος Άλφρεντ Άντλερ συμπλήρωσε ότι η κατάκτηση της ψυχικής υγείας προϋποθέτει ένα ακόμα στοιχείο: την ανάπτυξη της κοινωνικότητας, της ικανότητας να κάνουμε βαθιές και αληθινές φιλίες. Πιο απαραίτητοι κι από τα πλούτη ή την εξουσία, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, οι φίλοι είναι πηγή ζωής αλλά και διέξοδος ή καταφύγιο σε μια δύσκολη στιγμή. Πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι η φιλία θεραπεύει το στρες και την κατάθλιψη, ευνοεί την ανάπτυξη των νοητικών λειτουργιών και μειώνει τα εμφράγματα. Για τα παιδιά αποτελεί βασικό στάδιο της ανάπτυξής τους και για τους ηλικιωμένους πηγή νεότητας. Ο Γκαίτε συμβούλευε να μην εξαπατούμε τους φίλους μας ακόμα κι αν εκείνοι μας εξαπάτησαν πρώτοι, ενώ ο Βίκτορ Ουγκό υποστήριζε ότι η φιλία μοιάζει με τα παλιά κιτρινισμένα βιβλία που η πάροδος του χρόνου τούς προσδίδει μεγαλύτερη αξία.

Τσάρκα και παρηγοριά

Η Αμερικανίδα κοινωνιολόγος Γιαν Γιάγκερ κατατάσσει τους φίλους σε τρεις κατηγορίες: τους περιστασιακούς, τους στενούς και τους κολλητούς. Οι πρώτοι είναι οι πιο συχνοί, εντοπίζονται κυρίως στο επαγγελματικό περιβάλλον και η σχέση μαζί τους δεν είναι δεσμευτική. Μ' αυτούς κουτσομπολεύουμε, πάμε βόλτες, μοιραζόμαστε την αγάπη μας για το ποδόσφαιρο. Δεν πειράζει που δε βρισκόμαστε συχνά, γι' αυτό και τα μυστικά που αποκαλύπτουμε είναι λίγα και ελάσσονος σημασίας. Αντίθετα, με τους στενούς μας φίλους βρίσκουμε παρηγοριά, μοιραζόμαστε μαζί τους τις βαθύτερες σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Οι δεσμοί μιας τέτοιας φιλίας στηρίζονται στην εντιμότητα και στην αγάπη και μας επιτρέπουν σε κάθε περίσταση να είμαστε ο εαυτός μας. Μας δίνουν έναν ώμο για να κλάψουμε αλλά και να μοιραστούμε τις χαρές μας. Όσο για τους κολλητούς, είναι οι πιο στενοί από τους στενούς μας φίλους. Μαζί τους το συναισθηματικό δέσιμο είναι απόλυτο, το ίδιο και η αμοιβαία εμπιστοσύνη. Αν χρειαστεί τρέχουμε κοντά τους μέσα στα άγρια μεσάνυχτα ή γυρίζουμε άρον άρον από τις διακοπές μας. "Για να θεωρήσουμε κάποιον φίλο μας ως κολλητό, πρέπει να έχει φανεί συνεπής και έντιμος απέναντί μας για πολλά χρόνια" τονίζει ο ψυχολόγος Γιώργος Πιντέρης. Και συνεχίζει: "Η συνέπεια και η εντιμότητα οδηγούν στην εμπιστοσύνη, η οποία αποτελεί κολόνα κάθε υγιούς διαπροσωπικής σχέσης, άρα και της φιλίας".

Βήμα προς βήμα

Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι προσωπικές σχέσεις διέρχονται από πέντε φάσεις: τη γνωριμία, τον πειραματισμό, την ενδυνάμωση, την αφομοίωση και την ένωση. Γνωριμία είναι η στιγμή κατά την οποία δύο άτομα συναντιούνται και ενστικτωδώς, με την πρώτη ματιά και τις πρώτες κουβέντες, αποφασίζουν αν θα συνεχίσουν μαζί ή όχι. Η ένωση αυτή είναι η φάση της μεγαλύτερης οικειότητας που, υπό ειδικές συνθήκες, αντιστοιχεί με τον έρωτα. Μέχρι η απλή γνωριμία φτάσει στην κορυφαία αυτή φάση και να γίνει πιο βαθιά, σε όλο το διάστημα που μεσολαβεί είτε σταθεροποιείται είτε σπάει τους δεσμούς φιλίας, είτε τους ενισχύει είτε τους γυρίζει σε προηγούμενη φάση.

Αγχολυτικοί

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η ταχύτητα και ο τρόπος με τον οποίο περνάμε από το ένα στάδιο στο άλλο εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες που αφορούν κυρίως στο χαρακτήρα, στην ηλικία και στο φύλο. Στις πρώτες συναντήσεις ανάμεσα σε νεαρούς και ηλικιωμένους, οι τελευταίοι συνηθίζουν να αποκαλύπτουν πονεμένες πλευρές της ζωής τους, προκαλώντας δυσκολίες στην επικοινωνία με τους νεότερους. Πολλές μελέτες αποκάλυψαν ότι όποιος διαθέτει ένα δίκτυο στενών φίλων έχει μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής και επιβιώνει ευκολότερα σε περιπτώσεις καρκίνου ή καρδιακής προσβολής. Και όχι μόνο. Αντέχει καλύτερα στις θεραπείες, η διατροφή του είναι πιο ισορροπημένη, αντιδρά με λιγότερο άγχος στις δυσκολίες κι αντιμετωπίζει πιο πρόθυμα την κούραση. Ακόμα κι όταν πρέπει να κόψει το αλκοόλ, το κάπνισμα ή να κάνει δίαιτα τα καταφέρνει πιο εύκολα, πόσο μάλλον αν προσπαθεί να επιτύχει αυτούς τους στόχους μαζί με κάποιο φίλο του.

Πηγή ελπίδας

Αν ο ρόλος της φιλίας είναι σημαντικός για τους ενηλίκους, για την ψυχολογία των παιδιών είναι παραπάνω από ζωτικός. Έρευνα στις ΗΠΑ κατέδειξε ότι τα παιδιά που φτάνουν στο Δημοτικό χωρίς να έχουν αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τους συνομηλίκους τους είναι λιγότερα πρόθυμα να μάθουν, δεν καταφέρνουν να συντονιστούν με την υπόλοιπη τάξη και η βαθμολογία τους είναι πιο χαμηλή. Μάλιστα ελλοχεύει ο κίνδυνος αυτά τα προβλήματα να συνεχιστούν στην εφηβεία και πέρα απ' αυτή, σημαδεύοντας ανεξίτηλα την ψυχή τους. Το φαινόμενο παρατηρείται ακόμα πιο έντονα στα άτομα με αναπηρίες. Χάρη σε μια φιλία οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να ενσωματωθούν ευκολότερα στο κοινωνικό σύνολο και να βρουν ένα νόημα στη ζωή τους. Στην αντίθετη περίπτωση, συνήθως περιθωριοποιούνται και εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή.

Διαφορά κουλτούρας

Η φιλία προσλαμβάνει διαφορετικό χαρακτήρα ανάλογα με τον πολιτισμό και τις ιδιαίτερες συνθήκες που πηγάζουν μέσα απ' αυτόν στις διάφορες κοινωνίες. Σε κάποιες περιοχές βαθιές φιλίες δημιουργούνται μέσα στους κόλπους της ίδιας της οικογένειας κι αυτοί που εμείς αποκαλούμε φίλους συνήθως ανήκουν στο εξωοικογενειακό περιβάλλον. Οι διαφοροποιήσεις στην έννοια της φιλίας δε σταματούν εδώ. "Στις δυτικές κοινωνίες, με προεξέχουσα περίπτωση τις ΗΠΑ, φίλοι είναι αυτοί που μοιράζονται τα ίδια ενδιαφέροντα. Αντίθετα, σε πιο παραδοσιακές κοινωνίες φίλος είναι αυτός που θα σου σταθεί όταν όλα πάνε στραβά" υπογραμμίζει ο κ. Πιντέρης. Και επισημαίνει: "Η Ελλάδα κλίνει ακόμα προς τις παραδοσιακές κοινωνίες. Ωστόσο τα τελευταία πενήντα χρόνια έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία παραγωγής και κατανάλωσης κατά τα δυτικά πρότυπα, γεγονός που επαναπροσδιόρισε σε κάποιο βαθμό την έννοια της φιλίας". Στις ΗΠΑ οι νεαροί Αφροαμερικανοί, εξαιτίας της ιστορίας τους, θεωρούν φίλους όσους ανήκουν στην εθνική τους ομάδα με το σχολείο και τα κοινά ενδιαφέροντα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Σε κάθε περίπτωση οι φίλοι είναι μια προσωπική και ελεύθερη επιλογή, σε αντίθεση με τους συγγενείς και τους συναδέλφους. Έτσι, όπως λέει και το τραγούδι, "τους φίλους τους διαλέγουμε, γι' αυτό δεν τους παιδεύουμε"...

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι καλοί φίλοι...

"Everyone hears what you say,
Friends listen to what you say,
Best friends listen to what you don't say. "

"A friend is one who knows who you are, understands where you have been, accepts what you become, and still gently invites you to grow. "

"A friend is someone who knows the song in your heart, and can sing it back to you when you have forgotten the words."