Blogger Template by Blogcrowds

Friday, 23 May 2008

Keeping Up With The Joneses

Πρέπει να ήμουν ίσως από τους λίγους που δεν πήγε χτες στην συναυλία της Kylie Minogue στο Terra Vibe. Όλος ο καλός ο κόσμος πήρε φίλους, φίλες, παιδιά, σκυλιά, γατιά και πήγε να δει την diva της ποπ στα κατσάβραχα. Και ενώ άλλοι πήγαιναν στις ερημιές με τα άγρια ζώα, εγώ πήγα να δω κάποιον που τρέχει σε άλλες ερημιές και τα βάζει με Ρώσους σε ένα κυνηγητό για κάποια μυθικά Κρυστάλλινα Κρανία.

Ήμουν μόλις 5μιση χρονών όταν είδα για πρώτη φορά έναν αρχαιολόγο να ψάχνει την μυθική Χαμένη Κιβωτό και τα βάζει με Ναζί και θείες δυνάμεις. Αμέσως εντυπωσιάστηκα! Δράση, περιπέτεια, ρομάντζο και υπερφυσικό που στα μάτια ενός παιδιού φαίνονταν μαγικά. Και το όνομα αυτού Indiana Jones. Τι άλλο ήθελα άλλωστε για να διασκεδάσω; Ακολούθησαν άλλες δυο συνέχειες όπου τις περίμενα πως και πως, με την δεύτερη να είναι κάπως πιο τρομαχτική (ποιος δεν θυμάται άλλωστε την σκηνή με το δείπνο στο παλάτι – που έχει μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου – καθώς και τις ανθρωποθυσίες στο όνομα της θεάς Κάλη) και με την τρίτη να είναι ίσως η καλύτερη απ’ όλες με την αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου σαν κεντρικό θέμα της. Τότε όλοι πίστευαν πως ο Indy άφησε τις περιπέτειες και κρέμασε το καπέλο και το μαστίγιό του για πάντα.

19 χρόνια μετά…

Το νέο ότι θα κυκλοφορήσει νέα ταινία με τις περιπέτειες του Indiana Jones έκανε τους απανταχού φανς της σειράς να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας και προσδοκίας για την νέα ταινία. Αν και οι μέρες περνούσαν αργά και βασανιστικά η ώρα επιτέλους έφτασε για να δούμε για το αν η αναζήτηση του Βασίλειου του Κρυστάλλινου Κρανίου άξιζε τον κόπο. 19 χρόνια μετά τα γεγονότα της τρίτης ταινίας, βρισκόμαστε πλέον στα μέσα της δεκαετίας του ’50 όπου ο Ψυχρός Πόλεμος βρίσκεται ήδη στο απόγειό του και με μια Αμερική να περνά την περίοδο του Μακαρθισμού ενώ οι Κομμουνιστές και τα ροκαμπίλια να αλωνίζουν στους δρόμους της. Ο Indy αναλαμβάνει να βρει ένα μυθικό Κρυστάλλινο Κρανίο πριν τους Ρώσους, όπου ηγείται η Irina Spalko – που την ενσαρκώνει πολύ ωραία η Cate Blanchette – με την βοήθεια του νεαρού Mutt.


Τελειώνοντας η ταινία μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση, με περισσότερο προς γλυκιά. Βλέποντας ξανά τον ήρωα τον παιδικών μου χρόνων στην μεγάλη οθόνη πραγματικά αισθάνθηκα δέος και χαρά. Ακούγοντας το θέμα του John Williams να παίζει από τα ηχεία, ανατρίχιασα. O Spielberg μαζί με τον, επί χρόνια τώρα, διευθυντή φωτογραφίας Kaminski, κατάφεραν να αποδώσουν πιστά την εποχή αυτή καθώς κρατούν αυτή την vintage αισθητική της παλιάς τριλογίας, ακόμα και το σήμα της Paramount με τους τίτλους αρχής θυμίζουν τις προηγούμενες ταινίες. Η δράση είναι αρκετά καλοσκηνοθετημένη, ειδικά η σκηνή με την καταδίωξη στην ζούγκλα πραγματικά υπέροχη, εφέ αρκετά καλά, Blanchette και Ford υπέροχοι στον ρόλο τους και ο Shia LaBeouf αρκετά αστείος σαν έναν εκκολαπτόμενος υβριδίου μεταξύ Marlon Brandon και James Dean.

Μαζί τους επιστρέφει και η Karen Allen ενσαρκώνοντας για άλλη μια φορά την πολυαγαπημένη μου Marion Ravenwood (το όνομα απλά το έχω ερωτευτεί… πανέμορφο). Οι αναφορές στην μεγάλη ηλικία του Indiana Jones γίνονται με πολλά αστεία που είναι άκρως πετυχημένα. Παρόλα αυτά όμως, ο Ford παρά τα 65 του χρόνια το έχει ακόμα. Καταφέρνει να κάνει, με μια κάποια δυσκολία βέβαια, όλες τις action σκηνές της ταινίας, αλλά παρόλα αυτά μου φάνηκε κάπως περίεργο το να βλέπω κάποιον κινηματογραφικό ήρωα σε μια τέτοια μεγάλη ηλικία μιας και μας έχουμε συνηθίσει να είναι όλοι τους ωραίοι και προπάντως νέοι, κι όχι στα 60 φεύγα. Αλλά μετά το πρώτο σοκ αρχίζει να μην σε πειράζει. Φυσικά μη ξεχνάμε ότι είμαστε στην δεκαετία του ’50, μια δεκαετία όπου η απειλή μιας πυρηνικής καταστροφής είναι πλέον μια πραγματικότητα, ο Spielberg καταφέρνει να δείξει αυτό τον εφιάλτη ίσως με μια από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές στην ταινία… αλλά παράλληλα και ίσως από τις πιο "ψεύτικες".

Και αυτό είναι το μοναδικό, αλλά και βασικό, μειονέκτημα της καινούργια ταινίας του Indy. Υπάρχουν σκηνές που η πολύ υπερβολή (και το εννοώ ΠΟΛΥ) είναι το κύριο χαρακτηριστικό τους, που θα ξινίσει μερικούς. Αλλά από την άλλη τώρα είμαστε και 19 χρόνια μετά. Απλά αν βλέπαμε τις προηγούμενες ταινίες σε μια πιο μεγάλη ηλικία, κι όχι με τα μάτια ενός παιδιού/εφήβου, ίσως να λέγαμε μα καλά δεν βγάζουν μάτι κι αυτές οι σκηνές; Ναι, αλλά είναι FUN. Και αυτό είναι ο Indy στην τελική. Μια καλή FUN περιπέτεια.


Αξίζει τελικά να την δείτε; Ναι. Ο Indy παραμένει ο ήρωας που τόσο αγαπήσαμε; Ναι. Σίγουρα δεν είναι μια ταινία που αν την δεις θα σου αλλάξει την ζωή, δεν είναι το αριστούργημα που κάποιοι, ίσως, περίμεναν αλλά σίγουρα δεν θα πάψεις να χαμογελάς βλέποντάς τη. Γιατί ο Indiana Jones, όπως κι ο κινηματογράφος άλλωστε, είναι μια διέξοδος από την σκληρή καθημερινότητά μας. Και σ’ αυτό τουλάχιστον παίρνει άριστα…

Επίσης λέω, αν θέλετε να κανονίσουμε bloggers να πάμε να το δούμε στο IDEAL στην Πανεπηστιμίου αυτή την Κυριακή το απόγευμα, ενώ πριν ή μετά ίσως ακολουθήσει και καφεδάκι. Όσοι πιστοί προσέλθετε, αφήνοντας comment ή απλά στείλτε μου e-mail. :)


73 και σήμερα...

Monday, 19 May 2008

Μελωδίες Περιπέτειας

Μια εβδομάδα που περίμενα πως και πως έφτασε επιτέλους. Όντας τρελός και φανατικός κινηματογραφόφιλος περίμενα την επιστροφή του Indy πως και πως. Ο ήρωας τον παιδικών μου χρόνων, ο χαρακτήρας που με έκανε για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα να θέλω να γίνω αρχαιολόγος όταν μεγαλώσω, επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις Κάννες χτες και φυσικά τράβηξε πολλά από τα φλας των ρεπόρτερ που βρίσκονταν εκεί.

Αν και μετά το τέλος της ταινίας υπήρχαν χειροκροτήματα, οι κριτικές μέχρι στιγμής είναι καλές μέχρι πολύ καλές. Όσοι την κατακρίνουν είναι κυρίως οι πιο ρομαντικοί μιας και ο Indiana Jones πέρασε μια πιο digital εποχή. Προς Θεού δεν μιλάμε για την ποσότητα των εφέ όπως η νέα τριλογία Star Wars, αλλά μιας και τα εφέ στις προηγούμενες ταινίες ήταν ελάχιστα, εδώ είναι κάπως περισσότερα.

Για μια μικρή γεύση, πριν τις 22 Μαΐου όπου και κάνει πρεμιέρα η ταινία, μπορείτε να ακούσετε την μουσική της ταινίας. Η σύνθεση για άλλη μια φορά είναι του μεγάλου μαέστρου John Williams, o οποίος είχε γράψει και τα τρία προηγούμενα. Όπως καταλαβαίνετε είμαι σε κατάσταση νιρβάνα αυτές τις μέρες και περιμένω πως και πως την Πέμπτη να πάω να το δω…!! Για την ώρα enjoy το soundtrack του Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull απλά κάνοντας κλικ στην φωτογραφία. Φυσικά την Παρασκευή θα υπάρχει full ρεπορτάζ από την πρεμιέρα και κριτική της ταινίας.



77 και σήμερα...

Friday, 16 May 2008

"Φοβάμαι..."

Πριν λίγες μέρες βγήκα με τις κολλητές μου έξω για καφέ. Είχαμε πάρα πολύ καιρό να βρεθούμε όλοι μαζί οπότε αρχίσαμε να κάνουμε το κλασσικό catch up και το κουτσομπολιό των ημερών. Σε κάποια φάση η κουβέντα το γύρισε στον τρόμο και στον φόβο, λόγω της πτυχιακής της που έχει να παραδώσει για έναν θεματικό κινηματογράφο στο κέντρο της Αθήνας (και συγκεκριμένα στο παλιό γήπεδο του Παναθηναϊκού στην Λ. Αλεξάνδρας) που θα παίζει αποκλειστικά και μόνο θρίλερ – σπουδάζει Αρχιτέκτονας στο Ε.Μ.Π. Τι είναι αυτό που κάνει μας κάνει να φοβόμαστε; Τι είναι αυτό που μας ανατριχιάζει;

Αρχίσαμε να αναλύουμε τα πάντα, για τους αρχέγονους φόβους μας όπως το σκοτάδι και το άγνωστο, αλλά και για το τι μας τρομάζει πάρα πολύ τον καθένα από εμάς. Από μικρός εγώ φοβόμουν το σκοτάδι… Ίσως αυτό έχει να κάνει από πολύ μικρός, μωρό ακόμα, κοιμόμουν στο κρεβάτι των γονιών μου. Θυμάμαι τον εαυτό μου να ξυπνάει και να κοιτάζει την ντουλάπα απέναντι… Η ντουλάπα άνοιξε και είδα δυο κατακόκκινα μάτια να με κοιτάζουν… Να με κοιτάζουν, και να νιώθω τόσο φοβισμένος… Η φιγούρα άρχισε να βγαίνει από την ντουλάπα σιγά-σιγά. Φορούσε μια μαύρη κάπα με κουκούλα και δεν μπορούσα να διακρίνω το πρόσωπό του, παρά μόνο τα μάτια του… Αυτά τα κατακόκκινα μάτια που κάθε φορά που τα σκέφτομαι όλο το σώμα μου ανατριχιάζει. Εκείνη την στιγμή τρομοκρατήθηκα… Άρχισα να κλαίω και να φωνάζω. Όλο αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ξυπνήσουν οι γονείς μου για να με καθησυχάσουν. Το θυμάμαι σαν χτες αυτό. Από τότε, μάλλον, με τρόμαζε απίστευτα το σκοτάδι… Αν και τώρα το έχω συνηθίσει, μερικές φορές νιώθω κάπως άβολα κυρίως όταν είμαι μόνος μου.


Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου. Είναι ένας μηχανισμός που μας προστατεύει από διάφορους κινδύνους. Μερικοί αναζητούν τον φόβο σαν ένεση αδρεναλίνης που τους εξιτάρει και τους δίνει ενέργεια. Άλλοι, πάλι, δημιουργούν φοβίες χωρίς να υπάρχει κανείς ουσιαστικός κίνδυνος και γίνεται εμπόδιο στην φυσιολογική αντιμετώπιση της καθημερινότητας του ατόμου. Βέβαια πολλές φορές αυτό που εμάς μας κάνει να φοβόμαστε, σε κάποιους άλλους μπορεί να φαίνεται γελοίο ή πραγματικά παράξενο. Γιατί άλλοι βλέπουν κλόουν και ζογκλέρ (revqueer σε σένα μιλάω :P) και νιώθουν ένα ρίγος, ενώ άλλοι απλά γελάνε και μόνο ακούγοντας την λέξη κλόουν. Τα βιώματά των καθένα από εμάς βοηθάνε στο να διαμορφώσουμε μια διαφορετική αντίληψη για το τι μας ευχαριστεί και, πόσο μάλλον, για το τι μας φοβίζει.

Όπως σε όλα τα θρίλερ, το κατάλληλο setting παίζει πάντα ρόλο. Τι είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε άβολα περνώντας από έξω από ένα κτήριο ακόμα και στην μέση της πόλης; Τι είναι αυτό που μας τρομάζει πάνω σε ένα σπίτι; Είναι μόνο η τοποθεσία, το που βρίσκεται δηλαδή, ή είναι αποκλειστικά και μόνο η όψη του; Τα εγκαταλειμμένα σπίτια ίσως θεωρούνται από πολλούς τα πιο τρομαχτικά. Αυτά τα κρύα, άδεια κτήρια δείχνουν αφιλόξενα, απρόσιτα… Σκοτεινά. Όπως ένα σπίτι στο πάρκο που είναι επί της Πατησίων στην διασταύρωση της με την Γαλατσίου. Κάθε φορά που περνάω απ’ έξω αισθάνομαι περίεργα… Από την άλλη, πολλοί θεωρούν τα ξενοδοχεία τρομαχτικά μέρη. Όπως είπε, πολύ σωστά, ο Stephen King δια στόματος Mike Enslin στο "1408" απλά σκεφτείτε πόσοι πριν από εσάς κοιμήθηκαν σε αυτό το κρεβάτι πριν από εσάς. Πόσοι από αυτούς αρρώστησαν. Πόσοι από αυτούς… πέθαναν. Και ας μην ξεχνάμε και τις κλινικές, κυρίως τις ψυχιατρικές. Οι φόβοι μας πηγάζουν από το μυαλό μας και οι ψυχιατρικές κλινικές είναι ο ορισμός του φόβου, της παράνοιας και τρέλας που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Και όταν αυτά βγουν στην επιφάνεια ο άνθρωπος μετατρέπετε σε κάτι το τρομαχτικό….

Και μιας μιλάμε για τρόμο και φόβο, δείτε και το παρακάτω trailer από την ταινία "The Strangers". Scary as hell…



Τέλος θα χρειαστώ την βοήθειά σας, μιας και αυτός ο κινηματογράφος υπάρχει περίπτωση να γίνει κάποια στιγμή πραγματικότητα. Τι είναι λοιπόν, αυτό που κάνει εσάς να τρομάζετε; Τι είναι αυτό που σας φοβίζει; Ποια μέρη θεωρείτε ότι θα σας τρόμαζαν περισσότερο; Ορίστε τροφή για σκέψη για το Σαββατοκύριακο… Sleep tight.


80 και σήμερα...

Thursday, 15 May 2008

H Πέννα Είναι Πιο Δυνατή Από Το Keyboard(;)

Άργησα αλλάααα, τα κατάφερα. Μετά από πρόσκληση του αγαπητού b|a|s|n\i/a, έβαλα κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι για το λεύκωμα των autographcollectors με τίτλο ιδιογράφΩς. Πάντα στην τσάντα μου κουβαλάω ένα μπλοκ για να καταγράψω σκέψεις μου αλλά και να σημειώσω διάφορα πράγματα που βλέπω και ακούω γύρω μου. Φυσικά επικρατεί το ΧΑΟΣ σε αυτό… Και δεν κάνω πλάκα. Δείτε παρακάτω την πρώτη σελίδα του…


Ένιχαου, ας περάσω στο παρασύνθημα. Οι κανόνες είναι απλοί:
• γράφεις / σχεδιάζεις
• σαρώνεις / φωτογραφίζεις
• δημιουργείς ανάρτηση
• ειδοποιείς http://autographcollectors.blogspot.com/

Η σελίδα που ακολουθεί γράφτηκε μέσα σε λίγα λεπτά. Πραγματικά πίστευα πως θα μου έπαιρνε ώρα να σκεφτώ για το τι θα βάλω αλλά τελικά με το που το στυλό ακούμπησε το χαρτί όλα άρχισαν να βρίσκουν τον δρόμο τους, λες και η πέννα ήξερε ήδη το τι θα γραφτεί στο χαρτί. Σας το παρουσιάζω λοιπόν.


Υ.Γ. Τελικά δεν είμαι καλός στο να ζωγραφίζω φατσούλες… :P

Καλώ κι εγώ με την σειρά μου τους moody, leviathan, relative stranger, mahler, tovene592, oni, hourglass και όποιον άλλον θέλει να παίξει.

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/


81 και σήμερα...

Wednesday, 14 May 2008

Γ@μάω!

"Advertising is the principal reason why the business man has come to inherit the earth."

- James Randolph Adams, quoted in John P. Bradley, Leo F. Daniels & Thomas C. Jones, The International Dictionary of Thoughts, 1969, Chicago, IL: J. G. Ferguson Publishing Co., p. 12.

Η διαφήμιση αποτελεί το πιο ισχυρό όπλο των βιομηχανιών και εταιριών για την προώθηση των προϊόντων τους στους καταναλωτές. Πόσοι από εμάς δεν έχουμε αγοράσει πράγματα που ούτε καν χρειαζόμασταν μόνο και μόνο λόγο διαφήμισης; Εκατομμύρια ευρώ μπορεί να χάσει μια εταιρεία αν η διαφημιστική καμπάνια της πάει στραβά και δεν καταφέρει να πείσει τους καταναλωτές να αγοράσουν το προϊόν της. Και φυσικά τότε ποιος είδε τον απελπισμένο CEO και μέτοχο της εταιρείας και δεν τον φοβήθηκε.

Από διαφημίσεις έχουμε δει μπόλικες τον τελευταίο καιρό. Άλλες είναι άκρως ευρηματικές και άλλες απλά βλακώδες. Αλλά σίγουρα όλες έχουν σαν σκοπό να μας προσεγγίσουν και να μας δείξουν ότι όλοι μας χρειαζόμαστε αυτό το προϊόν που προμοτάρουν. Βέβαια δεν ξέρω ακριβώς τι είχαν στο μυαλό τους οι Αυστραλοί διαφημιστές με το παρακάτω πόστερ που, με έναν περίεργο τρόπο, διαφημίζει την κονσόλα της Sony, Playstation 3.

A, για να δείτε την μεγάλη uncensored εκδοχή απλά κάντε κλικ στην φωτογραφία. Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω που ακριβώς να κατατάξω την συγκεκριμένη διαφήμιση: στις ευρηματικές/έξυπνες ή στις απλά ηλίθιες; Αν παρατηρήσατε καλά, θα δείτε ότι στο επίμαχο σημείο δεν είναι το γεννητικό όργανο του πολύ όμορφου παιδιού (είδατε; το είπα όσο πιο ανώδυνα μπορούσα) με τους σμιλεμένους κοιλιακούς αλλά ο αντίχειράς του! Και όχι, δεν νομίζω να θέλουν να δείξουν ότι όσοι παίζουν PS3 είναι μικροτσούτσουνοι (και μπορώ να το αποδείξω :P) αλλά κάτι άλλο… Με μια κουβέντα που είχα με έναν φίλο μου καταλήξαμε στο παρακάτω για το τι θέλει να πει το ποιητή.

Ο άνδρας, ο ωραίος, ο σωστός, ο πρόστυχος, ο έτσι, ο γιουβέτσι μπορεί να μην έχει ψ@λή αλλά έχει τον αντίχειρά του για να γ@μάει. Γιατί ακούω να ρωτάτε… Γιατί ο αντίχειράς, φίλοι μου, είναι πιο σημαντικός από την π@ύτσα του (τελικά είπα αρκετά συνώνυμα, δεν άντεξα) μιας και παίζει PS3 πλέον. Αυτό τον κάνει ανώτερο από τους κοινούς θνητούς με τις κοινές θνητές τους π@ύτσες. Γ@μάω και δέρνω με το PS3 μου. Γιατί αντί για πουλί, έχω χέρι… Είμαι cool baby… Με λίγα λόγια: είσαι ανίκανος; Δεν ικανοποιείς την γυναίκα σου; Εμείς βρήκαμε τον τρόπο! Πάρε PS3 και όλα τα προβλήματά σου θα εξαφανιστούν.

Πόσα λίγα ξέρουν εκεί στην Sony. Αλλά, Ιάπωνες φίλοι μου. Τι να μας πουν κι αυτοί;

"Advertising is selling Twinkies to adults"


- Donald R. Vance



82 και σήμερα...

Monday, 12 May 2008

Κάπως...

Νιώθω περίεργα σήμερα… Πολύ.

Από το Σάββατο μαθαίνω και βλέπω πράγματα να συμβαίνουν στις ζωές ανθρώπων που νοιάζομαι, φίλων μου – μάλλον ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ μου καλύτερα, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Έρωτες χωρίς ανταπόκριση, χωρισμοί, νεύρα, κούραση, τσακωμοί… Προσπαθώ να τους προσεγγίσω και μου κλείνουν την πόρτα. Ένοιωσα τόσο ανίκανος και άχρηστος σαν φίλος αυτές τις μέρες, όσο ποτέ άλλοτε.

Θα μου πείτε ότι καλό είναι να αφήσεις όσο χρόνο χρειαστεί τον άλλον μόνο του και να ηρεμίσει. Απλά, ξέρετε, μου είναι πολύ δύσκολο να τους βλέπω σε μια τέτοια κατάσταση…

Μέχρι τότε όμως θέλω να ξέρουν ότι εδώ θα είμαι αν με χρειαστούν… Τους αγαπάω όσο τίποτα στον κόσμο και τους αφιερώνω το παρακάτω:





Για σας.


84 και σήμερα...

I Want to Believe

Το καλοκαίρι έρχεται και κατά κανόνα, στην Αμερική τουλάχιστον, είναι γεμάτο με ταινίες blockbuster που θα σπάσουν ρεκόρ στο box office. Ταινίες όπως ο καινούργιος Indiana Jones, Chronicles of Narnia: Prince Caspian, Sex and the City σίγουρα θα γεμίσουν και φέτος τις αίθουσες αυτές τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού. Μια ταινία όμως που σίγουρα περίμεναν πολλοί φαν, και ανάμεσά τους κι εγώ, είναι και η νέα ταινία X-Files με τίτλο I Want to Believe. Η πρεμιέρα της ταινίας στην Αμερική είναι στις 25 Ιουλίου, ενώ στην Ελλάδα την περιμένουμε από τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτέμβρη. Αυτή την φορά οι γνωστοί σε όλους Mulder και Scully δεν ψάχνουν να βρουν εξωγήινους αλλά κάτι άλλο… Τι; Ακόμα και από το νέο trailer που κυκλοφόρησε σήμερα, δεν καταλαβαίνουμε και πολλά. Μάλλον θα περιμένουμε να δούμε την ταινία όταν κυκλοφορήσει με το καλό στους κινηματογράφους όλης της χώρας…

Και Δευτέρα σήμερα και μιας είμαι λίγο "κάπως" μετά από ένα υπέροχο Σ/Κ που πέρασα και στην δουλειά δεν πολύ περνάω καλά είπα να ανεβάσω το trailer των X-Files. Καλή βδομάδα να έχουμε!




84 και σήμερα...

Friday, 9 May 2008

Διαφημίσεις 20 Χρόνια Πριν

Κι άλλο ένα trip down memory lane. Αυτή την φορά με διαφημίσεις 2 δεκαετίες πριν... Έτσι για να ξαναθυμιθούμε οι παλίοι και να δουν οι νέοι τι βλέπαμε τότες... :P Άντε και καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε.





87 και σήμερα...

Thursday, 8 May 2008

Party Time!

*την ιδέα για το παρακάτω ποστ την πήρα από τους S1ngles*


Αν η ζωή είναι πάρτυ, μπορείς πάντα να διαλέξεις ποιοι άνθρωποι θα έρθουν στο δικό σου; 'Η πρέπει απλά να καλωσορίσεις όποιους εμφανιστούν;

Είναι δύσκολο να δώσω μια απάντηση. Όντως, η ζωή είναι σαν ένα open πάρτυ όπου οι πάντες είναι καλεσμένοι. Κόσμος έρχεται, κόσμος φεύγει όπου αλλοτε κάθετε για λίγη ώρα και άλλοτε για περισσότερο, ενώ καμιά φορά νιώθεις πως πνίγεσαι από τον τόσο πολύ κόσμο γύρω σου που πραγματικά σε τρελαίνει. Πολλές φορές όμως, οι ίδιες οι καταστάσεις, σε έχουν αναγκάσει να συναναστραφείς με άτομα που από την αρχή κιόλας δεν χωνεύεις. Και είναι δύσκολο να τους διώξεις γιατί, όπως και οι απρόσκλητοι καλεσμένοι στα πάρτυ, "κατσικώνονται" και τα κάνουν άνω κάτω.

Όσο και να προσπαθείς όμως, όσο και να προγραμματίζεις το ποιοι θα είναι αυτοί που θα μπουν στην ζωή σου, πάντα κάποτε κάποιος θα τρυπώνει απρόσκλητος στο πάρτυ και θα τα κάνει λίμπα. Και όπως σε κάθε πάρτυ, έτσι και στην ζωή σου, μετά θέλει καθάρισμα και να συμμαζέψεις τα σπασμένα κι προσωπικά το βαριέμαι πολύ αυτό.

Και να μην ξεχάσω: διασκέδασε το!!! Η ζωή είναι ευχάριστη και γεμάτη εκπλήξεις και τραγούδι. Είναι το δικό σου πάρτυ, η δική σου γιορτή!! Και γι’ αυτό πρόσεχε μην κλειδωθείς απέξω.


88 και σήμερα...

Wednesday, 7 May 2008

Και Πίνω Μπύρες, Πίνω Μπύρες, Πίνω Μπύρες...

Από μένα ασχολίαστο, αλλά σχολιάστε το εσείς... Ελεύθερα!!





89 και σήμερα...

Older Posts