Memoirs of a Vampire

Ακολουθούσα. Δεν μπορούσα να κάνω και τίποτε άλλο. Ο πολύς κόσμος που είχε μαζευτεί εκείνη την μέρα στο Mall βοηθούσε πολύ στο να μην καταλάβουν ότι κάποιος τους παρακολουθεί. Προσπαθούσα να ακούσω τι λέγανε. Δεν έπιασα και παρά πολλά παρά μόνο κάτι LOL και OMG που τα έλεγαν σχεδόν σε κάθε πρόταση. Μετά από μια μικρή διαφωνία που ακολούθησε για το αν θα κάτσουν στο Envy ή στο Ruby Tuesday και για το πιο από τα δύο είναι το πιο cool, αποφάσισαν να πάνε πρώτα για καφέ στο Envy και μετά για μασαμπούκα στο Ruby. Έτσι κι εγώ ακολούθησα...

Ευτυχώς το δίπλα τραπέζι απ' όπου είχαν κάτσει ήταν άδειο και έτσι μπορούσα να ακούσω καλά το τι έλεγαν:
- ΟΜG Σάκη!! Λατρεύω τα νέα σου μοκασίνια... Super trendy!!
- Cool Τζέση. Cool... Nα σου πω Τάκη, το καινούργιο της Παπαρίζου το άκουσες;
- Τα σπάει, είπε ένας φίλος του που κάθονταν δίπλα του.
- ΟMG! OMG! Σάκη το έχω αν θες..., πετάχτηκε μια κοπελίτσα που φορούσε την "Άρτα και τα Γιάννενα" από βραχιόλια και κολιέ πάνω της.
- Καλά Πέγκη είσαι και πολύ Yassou Maria..., της είπε ο Σάκης.
- 3 LOL ρε... 3 LOL!!!, του απάντησε ο φίλος του. Ρε συ, είδες το νέο μου προφίλ στο Hi5; Έχω βάλει κάτι ωραία γκομενάκια.
- Αυτά είναι... Θα το τσεκάρω. Δες κι εσύ στο myspace τι παίζει.
- Cool...

Με αυτή την κουβέντα άρχισα να αναρωτιέμαι: αν στην καθημερινή ζωή τους μιλάνε λες και βρίσκονται πίσω από κάποιον υπολογιστή, τότε, όταν πραγματικά βρίσκονται πίσω από τον υπολογιστή τους, μιλάνε κανονικά ή έτσι και χειρότερα; Αν και τους trendy τους έχω δει σχεδόν στα περισσότερα μέρη που έχω πάει, πρώτη φορά τους παρατηρούσα. Έτσι έγραψα την δική μου ερμηνεία για το τι σημαίνει να είναι κανείς "trendy":

Οι trendy (είδος homo hlehlekious panilithious) είναι ένα είδος ανθρωπωειδών που έκαναν την εμφάνισή τους από τότε που ο άνθρωπος έμαθε να φοράει ρούχα και κυρίως βγαίνουν μετά την βροχή, κάτι σαν το ουράνιο τόξο, μιας και ντύνονται σαν κι αυτό. Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι τα πανάκριβα ρούχα και κινητά (άνω των €500) ενώ τα κορίτσια φορούν από 3 κιλά βραχιόλια με καρδούλες σε κάθε χέρι. Στα αγόρια αρέσει το ροζ χρώμα και τα τεράστια γυαλιά τύπου Ray-Ban, ενώ στα κορίτσια τα θεόστενα τζιν και η λακ τους. Το μάσημα της τσίχλας είναι απαραίτητο 24/7 σε βαθμό που ο εγκέφαλος αδρανεί όλες τις υπόλοιπες λειτουργίες του και να εστιάζει στο μάσημα. Όλοι τους έχουν προφίλ σε sites τύπου "Hi5" για να το παίζουν και καλά γκόμενοι και γκόμενες ενώ το iPod είναι το μοναδικό απαραίτητο αξεσουάρ που πάντα ξεπροβάλει από την κωλότσεπη, ενώ περιέχει τραγούδια τα οποία παραπάνω από τα μισά τους είναι άγνωστα και απλά τα έχουν μόνο και μόνο γιατί είναι hit!

Καθόμουν και τους παρατηρούσα αποχαυνωμένος, σαν να ήταν ένα καινούργιο είδος ανθρώπων πίσω από προστατευτικά κάγκελα κάποιου ζωολογικού κήπου. Δεν μπορούσα όμως ακόμα να καταλάβω προς τι αυτός ο πόλεμος που είχε ξεσπάσει μεταξύ των emo και των trendy. Ίσως οι trendy να ζήλεψαν τους emo που είναι πιο trendy κι από τους trendy. Ίσως οι emo να ζήλεψαν τους trendy που η ζωή τους έχει χαμογελάσει κι έχουν ένα μπαμπάκα να τους εκπληρώνει οποιαδήποτε επιθυμία, όσο ακριβή κι αν είναι αυτή και κλαίνε γι' αυτό. Φεύγοντας από το The Mall, για ένα πράγμα ήμουν σίγουρος: και για τους emo και για τους trendy, όπως κάθε μόδα, έτσι κι αυτή, θα περάσει...

Ένιωθα αμήχανα, αλλά προσπαθούσα να μην το δείξω. Δεν ήθελα να μυρίσουν τον φόβο μου και με ανακαλύψουν. Αφού συστηθήκαμε με τα παιδιά, μπήκαμε μέσα στο μαγαζί και κάτσαμε. Εκεί έμαθα ότι είχαν γνωριστεί από το νετ και συγκεκριμένα από ένα site όπου έλεγαν τις ιστορίες τους και έβγαζαν μετά πόρισμα για το ποιόν είχε αδικήσει η ζωή περισσότερο. Όταν με ρώτησαν εμένα για την δικιά μου δακρύβρεχτη ιστορία, τους είπα απλά πως έγινα emo γιατί ποτέ δεν μου πετύχαινε η μπεσαμέλ στο παστίτσιο. Το θεωρούσα μεγάλη αδικία από το Θεό. Τότε, προς μεγάλη μου έκπληξη, ο διπλανός μου με αγκάλιασε και μου ψιθύρισε στο αυτί "Σε καταλαβαίνω φίλε. Αφέσου... Κλάψε αν θες...". Ε, αφού του είπα ότι έκλαιγα όλη μέρα σπίτι για το θέμα αυτό και είπα να βγω λίγο να ξεσκάσω με άφησε.

Είχα μεγάλη περιέργεια για να μάθω πως οι emo ξεκινούν την μέρα τους. Πως οι emo περνάνε την μέρα τους και πως τελειώνει. Πετάχτηκα λοιπόν κι εγώ καθώς τους έβλεπα όλους σε κατάσταση "γιατί δεν περνάει καμιά μπουλντόζα τώρα να με κάνει λιώμα;" και τους ρώτησα. Όλοι πάνω κάτω μου είπαν το ίδιο: ξυπνάνε στο τυπικό δωμάτιο ενός emo με μαύρους και μωβ τοίχους (ένας επιτάφιος ένα πράγμα), φοράνε τα φουτεράκια τους - GAP κατά προτίμηση - και τα all starακια τους. Αφού πλυθούν και κοιτάξουν πως η φράντζα τους είναι καλά κρεμασμένη με το να ξοδεύουν μισό μπουκάλι λακ, πάνε σχολείο χωρίς να χαιρετίσουν τους γονείς τους, παρά μόνος τους βλέπουν και κλαίνε. Στο σχολείο, στα διαλείμματα κλαίνε. Γυρίζουν σπίτι και πριν φάνε κλαίνε. Κάνουν ένα μικρό διάλλειμα από το κλάμα για να γνωρίσουν κι άλλα παιδιά στο ίντερνετ και μετά ξανακλαίνε επειδή αυτά είναι περισσότερο emo απ' οτι αυτοί και φτου από την αρχή την επόμενη μέρα.

Καθώς άκουγα αποχαυνωμένος και στο μυαλό μου κυκλοφορούσαν σκέψεις για το αν ξέχασα τον θερμοσίφωνα και την κουζίνα ανοιχτούς πριν φύγω από το σπίτι, ο δίπλα μου με σκούντηξε και έτσι επανήλθα στην σκληρή πραγματικότητα του να είσαι emo. Έπρεπε να βρω τρόπο να φύγω. Έπρεπε να βρω τρόπο να γυρίσω στην κανονική ζωή μου. Και τότε συνέβη... Μέσα στην καφετέρια μπήκε μια παρέα 3-4 ατόμων και ακούστηκε η παρακάτω φράση:
- OMG και 3 LOL μαζί ρε μαλάκα. ROFL δηλαδή...!!
Οι trendy έκαναν την εμφάνισή τους και έπρεπε να φύγω πριν γίνει η Νύχτα του Αγ. Βαρθολομαίου εδώ. Αφού ζήτησα συγγνώμη πως έπρεπε να παω τουαλέτα για να ξαναβάλω eyeliner γιατί μου έφυγε από το κλάμα, σηκώθηκα και πήγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα στη τουαλέτα. Μπαίνοντας μέσα άνοιξα το παράθυρο και έφυγα τρέχοντας. Ποτέ μου δεν γύρισα να κοιτάξω πίσω ούτε στιγμή.

Βλέποντας τους trendy κατάλαβα πως ήρθε η ώρα να μάθω περισσότερα πράγματα γι' αυτούς, και που καλύτερο μέρος για να βρω trendy άτομα από τα B.Π. (βορείων προαστίων) από το να πάω εκεί που μαζεύονται όλα σαν μαστουρωμένα: στο The Mall! Το δεύτερο μέρος της αποστολής μου είχε μόλις ξεκινήσει. Ήθελα να μάθω γιατί τα αγοράκια trendy είναι πιο λαπάδες ακόμα κι από τα κορίτσια και τους αρέσει πολύ να ξυρίζουν τα πόδια τους; Ετοιμάστηκα, πήρα το τρένο και κατέβηκα Νερατζιώτισσα για να πάω στο Mall στην Μέκα του trendy πολιτισμού. Εκεί, στην είσοδό του, περίμενε μια παρέα από trendy αγόρια και κορίτσια που μάλλον περίμεναν κι άλλους. Και τότε είδα πραγματικά κάτι το συγκλονιστικό! Είδα να τους πλησιάζουν 3 κοπέλες ντυμένες όσο πιο trendy γίνεται αλλά και ανάμεσα τους ήταν μια... emo!! Μια την ρώτησε:

- ROFL!! Μωρή, τι ντύθηκες;
- Emo... Αφού είναι trendy!

Άρχισα να μπερδεύομαι. Οι emo είναι τελικά εκκολαπτόμενοι trendy και οι trendy γίνονται emo επειδή είναι trendy να ντύνεσαι emo;

Χμμμ... The plot thickens....

To be concluded...

Ξυπνώντας ένα όμορφο, ηλιόλουστο θαρρώ, πρωϊνό για να πάω στην δουλειά, ακούω μια συζήτηση μεταξύ των γονιών μου όπου πήρε το αυτί μου την λέξη emo κι αμέσως μετά από λίγο την λέξη trendy. Λέω δεν μπορεί μάλλον είμαι από τον ύπνο και παράκουσα. Έντρομος, κι αρκετά περίεργος παράλληλα, για το πως οι γονείς μου μάθανε τέτοιες κακές λέξεις, πήγα και τους ρώτησα ευθέως για το που ακούσανε αυτές τις λέξεις μαζί, πόσο μάλλον που μπόρεσαν να τις χρησιμοποιήσουν σε μια πρόταση. Μου είπαν απλά πως έχει γίνει βούκινο στην τηλεόραση (αμ, που άλλου - η πηγή όλων των κακών) για τον πόλεμο που υπάρχει μεταξύ των emo και των trendy.

Στην αρχή δεν τους πίστεψα, αλλά μετά από λίγο ακούω κι εγώ ένα παρτσακλό παιδάκι να κλαίγεται μπροστά στην κάμερα για το ότι η ζωή του είναι άδικη και του αρέσει που είναι δυστυχισμένος. Από εκείνο το σημείο και μετά όλοι, μα όλοι, είχαν μάθει για το τι είναι emo και τι είναι trendy. Ακόμα και μια θεία μου πάνω σε κάτι κατσικοχώρια μου είπε ότι το παιδί του μπαρμπα-Μίτρου δίπλα της το έβλεπε πολύ δυστυχισμένο, άρα πρέπει να ήταν emo.

Τι είναι όμως οι emo; Αποφάσισα να το ψάξω και να μάθω περισσότερα για την μυστηριώδη ζωή τους. Από που προήλθαν; Που ζουν; Πως ζευγαρώνουν; Κι άλλα τέτοια... Πήγα σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες και στην βιβλιοθήκη αλλά τίποτα. Κανείς τους δεν μπόρεσε να με βοηθήσει. Έτσι κι εγώ (σαν νέο παιδί - δεν θέλω σχόλια) είπα να δοκιμάσω και την μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του κόσμου: το ίντερνετ. Μετά από πολύωρο ψάξιμο, κι ατέλειωτα σάντουιτς, ανακάλυψα τελικά ένα λήμμα για την σημασία της λέξης emo:

Το emo (είδος homo melancholius klapsomoutrius) είναι ένα είδος ανθρωποειδών το οποίο έκανε την εμφάνισή του κάπου μέσα στον 21ο αιώνα μ.Χ.. Έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό το μαλλί του, που συνήθως συναντάται στο στυλ του "κορακί-φρατζολί". Θα μπορούσε επίσης να πει κανείς ότι το τρίχωμα του επάνω μέρους της κεφαλής τους παρουσιάζει ομοιότητες με το τρίχωμα ενός ακούρευτου πεκινουά. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα των emo είναι η φράντζα (σιδερωμένη φυσικά), τρύπες παντού ΕΚΤΟΣ απ' τα αυτιά, κλαψομ.... εεεε, κλαψιάρικη φάτσα, καθώς και παπούτσια αμφιβόλου ποιότητας (και αισθητικής). Επιπλέον, χαρακτηριστικό των αρσενικών emo είναι το θεόστενο παντελόνι (δανεισμένο συνήθως από συγγενείς α' βαθμού λόγω cool-ο-αντίληψης/cool-ο-φάνειας/cool-ο-πάθειας), ενώ τα θυληκά συναντώνται με κοντή φούστα με πολύχρωμη κάλτσα μέχρι το μπούτι. Απαραίτητο αξεσουάρ είναι το eyeliner, κυρίως για τα emo αγόρια, και φυσικά ο καλύτερος φίλος του emo, το πιστό ξυράφι.

Αυτό ήταν. Έπρεπε να συναντήσω ένα emo. Με είχε φάει η περιέργια. Έπρεπε να δω από κοντά τι σημαίνει το να ζεις σαν κι αυτούς. Έτσι, όπως θα έκανε κάθε καλός ρεπόρτερ που σέβεται τον εαυτό του, αναγκάστηκα να γίνω σαν κι αυτούς για να τους πλησιάσω. Ντύθηκα κι εγώ με eyeliner και φόρεσα ότι μάυρο είχα πάνω μου. Έφτιαξα την φράτζα μου να πέφτει πάνω στο μάτι μου και ετοιμάστηκα να βγω έξω. Η μητέρα μου, βλέποντας με, έκανε τον σταυρό της ενώ το χέρι της ετοιμαζόταν να πάρει τηλέφωνο (μάλλον τον Παπά-Λάμπρο να μου κάνει αγιασμό) και έφυγα. Αυτό που χρειάζονταν τώρα ήταν να ψάξω να βρω κάποιον που να είναι emo και να τον ακολουθήσω στην αγέλη του. Ευτυχώς το ψάξιμό μου δεν διήρκεσε πολύ ώρα.

Με το που βγήκα από το σπίτι μου, δεν πρόλαβα να στρίψω στην γωνία και τσουπ(!) να σου ένα emo να περπατάει αμέριμνο στο δρόμο. Η αδρεναλίνη μου άρχισε να χτυπάει κόκκινο. "Ηρέμησε Χρήστο", είπα από μέσα μου και πήγα σιγά σιγά προς το μέρος του. Με το που με είδε μου είπε:
-Ρε φίλε, μήπως σου βρίσκετε κανένα eyeliner γιατί εγώ το ξέχασα σπίτι και θα βρω την κοπέλα μου; Δεν θέλω να με δει σ' αυτά τα χάλια.
Κι εγώ ο βλάκας χωρίς να σκεφτώ είπα:
- A, λεσβία είσαι;
- Ορίστε; μου απαντάει με ένα βλέμα γεμάτο απορία.
Παραλίγο να σκατώσω την αποστόλη. Ευτυχώς όμως απάντησα αμέσως:
- Ναι, έχω πολλά. Να δες: Clinique, Yves Saint Laurent... Ι never leave home without it, είπα και χαμογέλασα. Έχω και ξυραφάκια για τρελό γλέντι, είπα.
- Πολύ περίεργος είσαι αδερφάκι μου. Για να χαμογελάς πρέπει να είσαι από τους καινούργιους, μου είπε.
- Ε, όχι έχω λίγο καιρό, είπα. Aυτοκτονία 4ever, Tokyo Hotel rule κ.τλ. (δεν με έπαιρνε να κάνω άλλα λάθη, σκέφτηκα, αλλιώς πάει το cover up μου).

Ευτυχώς δεν μιλήσαμε και πολύ έπειτα από αυτό. Φτάσαμε στα κοντινά Starbucks και αυτό που είδα με άφησε πραγματικά άναυδο και γεμάτο δέος παράλληλα: στην είσοδο του καφέ μας περίμεναν άλλοι 5-6 emo, όλοι στο ίδιο ντύσιμο και με την δυστυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Επιτελους θα μάθαινα από πρώτο χέρι τα μυστικά των emo. Άραγε τι εκπλήξεις με περίμεναν;

To be continued...