Memoirs of a Vampire

Οι πάντες, αυτές τις μέρες, μιλάνε για τον γάμο των ομοφυλοφίλων στην Τήλο. Φίλοι, γνωστοί, συγγενείς όλοι κάτι έχουν να σχολιάσουν για αυτό το θέμα. Τέτοια δημοσιότητα ούτε ο γάμος της πριγκίπισσας Νταϊάνα. Για να μη πω της Βανδή και με πείτε ιερόσυλο. :P Από την άλλη τα ΜΜΕ άρχισαν το κλασσικό τους πανηγύρι. Εμ, φυσικό ήταν άλλωστε αφού η τηλεθέαση των δελτίων ειδήσεων είχε φτάσει στο πάτο. Κόσμος και κοσμάκης αρχίζει να λέει τις παπαρολογίες του στα παράθυρα για το εάν είναι νόμιμο ή όχι και για το κατά πόσο οι ομοφυλόφιλοι είναι δυστυχισμένοι. Πραγματικά δεν θα ασχοληθώ με αυτά γιατί σίγουρα κάποιοι άλλοι θα το ξέρουν καλύτερα το θέμα και εξάλλου δεν είμαι και ο ειδικός για να απαντήσω. Άσε που με έχει κουράσει κιόλας αυτή η αντιπαράθεση.

Με πάτημα τον γάμο, και πόσο μάλλον με γάμο των ομοφυλοφίλων, είχα σαν σκοπό να κάνω ένα ποστ αστείο βάζοντας κάποιες φωτογραφίες που μου έστειλε ένας πολύ καλός μου φίλος στο email μου. Αλλά ούτε αυτό τελικά μου έβγαινε. Αυτό που μου τριβελίζει το μυαλό είναι το πώς τελικά αυτοί οι δυο άνθρωποι ενώπιο φίλων και γνωστών αλλά, και γιατί όχι, ίσως και συγγενών αποφάσισαν να ενώσουν τις μοναξιές τους και να παντρευτούν. Τελικά υπάρχει αυτό το "για πάντα;" ή είναι απλά ένα μικρό παραμυθάκι που μας αρέσει να πιστεύουμε; Κι αν όντως υπάρχει εμάς γιατί δεν μας χτυπάει την πόρτα;

Τελικά οι σχέσεις των ανθρώπων είναι κάτι το πολύ περίεργο. Μας αναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας, κι αν δεν ασχολούμαστε με τα δικά μας ερωτικά σίγουρα ασχολούμαστε με τα ερωτικά κάποιον άλλων. Γιατί κάτι που θα έπρεπε να είναι το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο καταντάει να είναι ίσως το πιο κουραστικό και εξαντλητικό;

Ερωτεύεσαι κάποιον και μετά αρχίζει να βαριέται. Ερωτεύεσαι κάποιον και αυτός αρχίζει να ξενοπηδάει. Ερωτεύεσαι κάποιον και εσύ ο ίδιος έχεις ανασφάλειες. Ερωτεύεσαι κάποιον… αλλά αυτός σε βλέπει σαν φίλο. Ουφ! Τρέχουμε έναν αγώνα δρόμου εναντίον των φόβων μας, των ανασφαλειών μας και ενίοτε του ίδιου μας του εαυτού και πάντα νιώθουμε ότι βγαίνουμε τελευταίοι. Τελικά ακόμα και στον έρωτα είμαστε μαζοχιστές. Όσες φορές κι αν πληγωθούμε, πάντα μα πάντα τρέχουμε να τον ξαναβρούμε. Γιατί έρωτας χωρίς την σφαλιάρα του από την ίδια την ζωή δεν υφίσταται. You may not like it but you always come back for more.

Και τέλος υπάρχουν κάποιοι που τελικά τα καταφέρνουν και φτάνουν στη πολυπόθητη finish line, όπως τα δυο ζευγάρια που παντρεύτηκαν χτες στη Τήλο. Αν τα κατάφεραν αυτοί τότε μάλλον υπάρχει ελπίδα για όλους μας…

Και στο ερώτημα του ποστ πριν απαντήσετε, δείτε λίγο και τις παρακάτω φωτογραφίες.







Λοιπόν; Τι λέτε τώρα...;

Είχα, εδώ και καιρό, σκοπό να γράψω το παρακάτω άρθρο. Με αφορμή το κλείσιμο των 200ων τευχών της, η Athens Voice έγραψε 200 λόγους που, εμείς οι Αθηναίοι, αγαπάμε την πόλη μας. Είπα κι εγώ να αναφέρω τους δικούς μου, όχι 200, αλλά 10 + 1 λόγους που πραγματικά λατρεύω σε αυτή την πόλη. Την Αθήνα μας.

• Βόλτες στους δρόμους του Θησείου και στο Μοναστηράκι. Πλανόδιοι πωλητές προσπαθούν να σου πουλήσουν κάθε λογής πράγμα. Καφεδάκι με θέα τον Ναό του Ηφαίστου και την Ακρόπολη Σαββατοκύριακο πρωί είναι απλά υπέροχα.
• Φεστιβάλ, κινηματογράφος, μουσεία, θέατρο κι όχι μόνο ενώ τα υπαίθρια φεστιβάλ δίνουν έναν άλλο αέρα στις μέρες και στις νύχτες της πόλης και γεμίζουν κάθε γωνιά της με μουσική και ανεπανάληπτες εμπειρίες.
• Τα Κούλουμα στο Άλσος Βεΐκου που κάθε χρόνο γεμίζει με κόσμο και ο ουρανός με χαρταετούς.
• Η Αττική Οδός και το Αττικό Μετρό (ένα Μετρό που έχουν ζηλέψει πολλές πόλεις της Ευρώπης κι όχι μόνο).
• Τα υπέροχα κουτουκάκια στη Πανόρμου.
• Η «πολυμορφικότητα» και «πολυχρωμότητα» της Αθήνας και των κατοίκων της. Άνθρωποι από όλες τις φυλές του κόσμου ζουν και εργάζονται στην Αθήνα κόντρα στην αδιαφορία και στην αρνητικότητα των Ελλήνων. Και την αγαπούν σαν δική τους πόλη.
• Το Ηρώδειο, όπου οι συναυλίες του κάθε καλοκαίρι σε μεταφέρουν 3000 χρόνια πριν ζώντας απλά ένα όνειρο.
• Οι «σουβλακερί» επί της οδού Μητροπόλεως κοντά στο Μοναστηράκι. Κάθε φορά μου σπάει η μύτη που περνάω από εκεί.
• Για αυτά τα «υπέροχα πλάσμα» που ονομάζονται Αθηναίοι, που κάθε μέρα βρίσκουν κι έναν τρόπο να με ξαφνιάζουν πάντα θετικά.
• Γιατί είναι απλά η Αθήνα ΜΟΥ... ΜΑΣ. Με όλα τα καλά και τα κακά της. Την λατρεύω.
• + 1 Γιατί ζεις ΕΣΥ...!!
  

Τι άκουσε το καλοκαίρι που μας πέρασε η Athens Voice;

** "Σιγά μη δώσω €130 βενζίνη για να πάω να ψηφίσω. Δεν πάω καλύτερα να τα δώσω σε στριπτιτζάδικο στην γκόμενα να μου τρίβεται; Ε; Τι λες αδερφούλη;" -- (σε ταξί, διαδρομή Εξάρχεια-Βριλήσσια €12).

** "Μην πάτε πάνω, θα ψηθείτε." -- (σε καφετέρεια με ζεστό πατάρι).

** "Να μπεις στο ίντερνετ να το δεις αφού θα έχει δύσει ο ήλιος. Θα συγκινηθείς." -- (υπάλληλος σουπερμάρκετ σε συνάδελφο).

** "Γιωργίτσα πως με βλέπεις; Πήρα καθόλου χρώμα;" -- (βρε μανία με το χρώμα).

** "Ψάχνω πιάτα από βακελίτη, δεν μπορώ να βρω πουθενά. Έχουν εξαφανιστεί από την αγορά." -- (σκληρή ζωή).

** "Πούλα! Πούλα!" -- (μωρό κυνηγώντας περιστέρια σε πλατεία).

** "Οπότε λέω στην Λίλη: Λίλη άσε, μην μπλέκεσαι. Θέλω να το λύσω εγώ." -- (φίλη της Λίλης σε φίλη της Λίλης).

** "Άφησα goatee. Δεν θα έρθεις να με δεις;" -- (κύριος με μουσάκι).

** "Με έχεις ξεθεώσει σήμερα! Θέλω το αυτοκίνητο, δεν ξαναπάω πουθενα με τα πόδια." -- (κορίτσια σε shopping).

** (θυροτηλέφωνο)
"Ποιός είναι;"
"Εφορία..."

Στην σημερινή, ανανεωμένη, φθινοπωρινή, Athens Voice που μόλις κυκλοφόρησε, διάβασα ένα άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη με τίτλο: "Τα 14 Πράγματα Που Μάθαμε Από Τις Πυρκαγιές" και αποφάσησα να το μοιραστώ μαζί σας.

Συμπέρασμα 1ο

O «Mεζονετισμός» είναι μια από τις ισχυρότερες δυνάμεις της φύσης. Πρόκειται για μια τιτανομαχία: Aπό τη μια τα πεύκα.

Kαι από την άλλη το όραμα χιλιάδων παντοφλοφόρων συνανθρώπων μας για βεράντες με γύψινα κολoνάκια, για κεραμοσκεπές με ηλιακούς θερμοσίφωνες και για πιλοτές με πλάκα Kαρύστου και πλαστικές καρέκλες. Όμως τα οράματα είναι όπως η φύση. Πάντα βρίσκουν τον τρόπο να επιβληθούν, επειδή πίσω τους βρίσκεται το μέλλον και κανείς δεν μπορεί να σταματήσει το μέλλον. Ένα μέλλον με διπλοπαρκαρισμένα Hyundai ανάμεσα στα οικόπεδα, με κορναρίσματα και με καυγάδες γιατί το γειτονικό ραδιοκασετόφωνο παίζει Πετρέλη πιο δυνατά από όσο πρέπει. Eφόσον κάποιος μπορεί να ανεχτεί όλα αυτά, σίγουρα μπορεί να ανεχτεί και μερικά καμένα δέντρα γύρω του. Στο κάτω-κάτω, τα air condition (για τις μέρες που ο ήλιος πυρώνει την τσιμεντένια πλάκα της σκεπής) πωλούνται σε 12 άτοκες μηνιαίες δόσεις. Σχεδόν τζάμπα, αν τα βάλεις σε κάρτα.

Συμπέρασμα 2ο

Tο να λες συλλυπητήρια διαβάζοντας από σημειώσεις, αναιρεί την έννοια των συλλυπητηρίων. Kι όμως, η πρώτη δήλωση συντριβής για την καταστροφή από τον πρωθυπουργό με το μπουφάν, διαβάστηκε από ένα χαρτί. Δηλαδή, κοίταζε με οδύνη προς το φακό, έλεγε δύο λέξεις και στη συνέχεια κοίταζε τις σημειώσεις του για να είναι σίγουρος ότι δεν θα ξεχάσει ότι η συνέχεια της φράσης του είναι «...με βαθιά οδύνη». Ίσα, ρε βαλκανοεπικοινωνιολόγε!

Συμπέρασμα 3ο

Πρέπει να είναι κανείς βαθιά και δομικά στρατόκαυλος για να σκεφτεί τον όρο «ασύμμετρη απειλή». Όχι για να τον παπαγαλίσει, όπως ο δυστυχής υπουργός με την μπριγιαντίνη, αλλά για να τον εφεύρει. O όρος είναι τόσο διεστραμμένος που πλησιάζει σε σύλληψη τις «παράπλευρες απώλειες». Kατά βάθος σημαίνει ότι μια «συμμετρική απειλή», με αυτούς που απειλούν, δηλαδή, να προχωρούν συμμετρικά σε τριάδες, είναι κάτι αποδεκτό, ενώ το να έρχονται χωρίς να είναι στοιχημένοι σαν μπουλούκι αποτελεί άνανδρη παραβίαση του κώδικα τιμής.

Συμπέρασμα 4ο

Oι εικόνες της Παναγίας δεν σταματούν τη φωτιά. Sorry, αλλά χρειάζεται και νερό για να σβήσει, όσο κι αν αυτό ακούγεται βλάσφημο. Όσο έβλεπες τους μοναχούς στα μοναστήρια που απειλούσε η φωτιά να στέκονται και να ψέλνουν βλέποντας τις φλόγες να πλησιάζουν, άρχιζες να σκέφτεσαι ότι αν τελικά ο Θεός άλλαζε την κατεύθυνση του ανέμου και η φωτιά πήγαινε να κάψει ένα διπλανό χωριό, θα ήταν βαθύτατα ικανοποιημένοι και θα μιλούσαν για θαύμα!

Συμπέρασμα 5ο

Όταν πενθείς, δεν είναι κακό να βγάζεις και λίγο το σκασμό. Aυτός ο αλλόκοτος θίασος που φοράει βιαστικά το make-up του και βγαίνει στον αέρα να φωνάξει, να αποδόσει ευθύνες, να τσακωθεί, να συγκινηθεί και κυρίως να εκπροσωπήσει το συλλογικό πένθος, είναι ο πιο ενοχλητικός θόρυβος της σύγχρονης Eλλάδας. Πιο ενοχλητικός ακόμα και από παπάκι με επίτηδες βγαλμένη την εξάτμιση μέσα στη νύχτα. Kαι δεν είναι ούτε οι κοινοτοπίες ούτε το ύφος «είμαι-ένα-πληγωμένο-ελαφάκι-αλλά-τα-έχω-πάρει» που τους κάνει ανυπόφορους. Eίναι ότι δεν σε αφήνουν να στεναχωρηθείς με αξιοπρέπεια και ησυχία, όπως στεναχωριούνται οι άνθρωποι εκατοντάδες χρόνια τώρα.

Συμπέρασμα 6ο

Tα «τηλεορασίστικα» είναι πλέον και επισήμως η μητρική μας γλώσσα. Διότι δεν γίνεται τη στιγμή που βρίσκεσαι περικυκλωμένος από τις φλόγες να σκεφτείς ότι πρέπει να τις αποκαλέσεις «πύρινη-λαίλαπα-που-κατακαίει-τα-πάντα-στο-πέρασμά-της» αν αυτή η γλώσσα δεν σου έχει γίνει δεύτερη φύση και δεν σου βγαίνει αυτόματα. H «οργή-που-ξεχειλίζει», ο «πόνος-που-είναι-ζωγραφισμένος-στα-πρόσωπα» και τα «τεράστια-“γιατί”-που-βγαίνουν-μέσα από-τα-καμένα» είναι πια τα αυτόματα συνθήματά μας. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι είμαστε εκείνοι που έχουμε χαρίσει στην ανθρωπότητα το concept «ήρθαν-πρώτοι-στην-καρδιά-μας».

Συμπέρασμα 7ο

Tα αγριεμένα βλέμματα έξω από τις τράπεζες που μοίραζαν τα επιδόματα και τα χαμόγελα από αυτούς που τα είχαν ήδη εισπράξει μπορούν να μεταφραστούν και ως εξής: «Eντάξει-μωρέ-ποιος-το-γαμεί-το-δάσος-τώρα-ό,τι-έγινε-έγινε».

Συμπέρασμα 8ο

Γιατί δεν ρώτησε κανείς πόσα από τα σπίτια που κάηκαν ήταν νόμιμα;

Συμπέρασμα 9ο

Ποτέ ένα γεγονός δεν είναι τόσο σοβαρό, ώστε να αποτρέψει τη διενέργεια ενός ακόμα τηλεμαραθώνιου εν ονόματί του. Γιατί, στην πραγματικότητα, τηλεμαραθώνιος σημαίνει ότι επειδή δεν έχεις αρκετά κίνητρα για να βοηθήσεις από μόνος σου, μαζευόμαστε όλοι εμείς με τα ασημένια ρούχα που είμαστε διάσημοι και σου τραγουδάμε για να σου δείξουμε τι πρέπει να κάνεις και να πανηγυρίσουμε μετά όλοι μαζί ότι βοηθήσαμε. Oπότε, εσύ θα νιώσεις καλά που η Nατάσσα Θεοδωρίδου και ο Γρηγόρης Aρναούτογλου σου δίνουν συγχαρητήρια.

Συμπέρασμα 10ο

Yπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να καούν μαζί με το σπίτι τους, γιατί πιστεύουν ότι χωρίς αυτό δεν έχει νόημα η ζωή.

Συμπέρασμα 11ο

Tο να χορεύεις το «χορό της βροχής» για να βοηθήσεις τη χώρα που σε φιλοξενεί είναι με κάποιον παράξενο τρόπο πιο λογικό από το να χορεύεις το «χορό του στρατηγού ανέμου» για να δικαιολογήσεις την καταστροφή στη χώρα που σε πληρώνει.

Συμπέρασμα 12ο

Πυρόπληκτος ονομάζεται αυτός που χάνει το σπίτι του λόγω πυρκαγιάς σε προεκλογική περίοδο. Όταν το χάνει σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή, λέγεται απλώς «αγανακτισμένος».

Συμπέρασμα 13ο

Tα τρέιλερ των καναλιών με τις κραυγές για βοήθεια και την απελπισία των ανθρώπων γίνονται πολύ καλύτερα με μουσική υπόκρουση Mάλερ.

Συμπέρασμα 14ο

Γιατί όλη αυτή η φασαρία, αφού τελικά αυτά που θα χτιστούν στα καμένα θα πάρουν, με κάποιον τρόπο, και ρεύμα και νερό;