Memoirs of a Vampire

Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Οι επιστήμονες λένε πως έχουμε λιγότερο από 10 χρόνια να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε για να σώσουμε τον πλανήτη μας. Με το Home του γάλλου φωτογράφου-που-έγινε-σκηνοθέτης Yann Arthus-Bertrand καταφέρνει ακριβώς αυτό: να μας αφυπνίσει. Πρόκειται για ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για το σπίτι μας, την Γη. Ένα οπτικό μαγευτικό ταξίδι από την δημιουργία του πλανήτη μας μέχρι και το σήμερα. Συνοδευμένο με ένα υπέροχο soundtrack, το Home προσπαθεί να μας ταρακουνήσει και να μας δείξει το πως εμείς σαν άνθρωποι τον έχουμε καταστρέψει (σε λίγοτερο από 60 χρόνια - από το 1950 μέχρι και σήμερα - έχουν γίνει τόσο μεγάλες αλλαγές στην Γη που είναι τρομαχτικό), αλλά και να μας ευαισθητοποιήσει έτσι ώστε να αρχίσουμε να κάνουμε κι εμείς κάτι για να τον σώσουμε... Να σώσουμε το σπίτι μας και να το αγαπήσουμε... Γιατί πολύ απλά "είναι πολύ αργά για να είμαστε πεσιμιστές".

Την ταινία μπορείτε να την δείτε στους κινηματογράφους σε επιλεγμένες αίθουσες (διάρκειας 2 ωρών) αλλά και στο internet (διάρκειας 90 λεπτών) στο Youtube σε HD και με αγγλικούς υπότιτλους.

Πριν τρία χρόνια ο κόσμος περίμενε με ανυπομονησία την μεταφορά ίσως του πιο πολυσυζητημένου βιβλίου των τελευταίων ετών που δεν περιείχε έναν μικρό μάγο... Ο “Κώδικας Ντα Βίντσι” κατάφερε προκαλέσει τόση φασαρία για το αμφιλεγόμενο περιεχόμενό του που ακόμα και η ίδια η Εκκλησία το καταδίκασε. Αυτό βέβαια δεν σταμάτησε το Hollywood να δει το συγκεκριμένο σαν μια ευκαιρία να βγάλει λεφτά. Παρόλο που οι κριτικοί γιουχάρανε όχι μόνο την κόμμωση του Tom Hanks αλλά και την ίδια την προσπάθεια του Ron Howard, ο κόσμος σύρρεε στις σκοτεινές αίθουσες να την απολαύσει. Έτσι το “Illuminati – Οι Πεφωτισμένοι”, το πρώτο στην σειρά των βιβλίων, δεν άργησε να πάρει το πράσινο φως να γίνει κι αυτό ταινία.

Λίγο πριν την εκλογή του νέου Πάπα στο Βατικανό, ο Robert Langton (Tom Hanks), με καλύτερο μαλλί αυτή την φορά, καλείτε να διαλευκάνει το μυστήριο πίσω από την απαγωγή των τεσσάρων επικρατέστερων Καρδινάλιων για την θέση του Ποντίφικα από τους Illuminati. Ανά μια ώρα θα εκτελούν έναν έναν τους Καρδινάλιους επαναφέροντας στο προσκήνιο την μακροχρόνια βεντέτα τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μια βόμβα αντι-ύλης ετοιμάζεται να εκραγεί τα μεσάνυχτα κάνοντας την Καθολική Εκκλησία και το Βατικανό “made in Hollywood” να διαγραφεί από τον χάρτη. Αυτό κι αν θα πει πίεση!

Βλέποντας την ταινία κατάλαβα για άλλη μια φορά πως ο Ron Howard είναι καλός όσο και το σενάριο που έχει στα χέρια του. Το σενάριο δεν καταφέρνει με τίποτα να αγγίξει την αγωνία του βιβλίου (κάπου διάβασα πως ο Dan Brown έχει ανακηρυχθεί σαν ο “συγγραφέας της παραλίας” κι όχι άδικα) που κινείται στο μοτίβο στοιχείο – στοιχείο, γίνεται κάτι τρομερό, ξανά από την αρχή μέχρι την αποκάλυψη του φινάλε. Αλλά και η... αλλόφρωνη σκηνοθεσία του Howard κάνει τα πράγματα χειρότερα. Αν και όλο το σκηνικό της ταινίας εξελίσσεται μέσα σε ένα τρελό και αγωνιώδες απόγευμα, η αγωνία που υπήρχε στο βιβλίο και το έκανε ένα τόσο δυνατό page turner δεν έχει καταφέρει να περάσει με επιτυχία στην μεγάλη οθόνη. Η κάμερα βρίσκεται, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σε κίνηση κάνοντας τον θεατή ανήμπορο να χωνέψει τα γεγονότα που άλλοτε είναι τελείως αδικαιολόγητα και άλλοτε απλά γελοία.

Ο Hanks σαν Langton δείχνει αρκετά βαρετός και μειλίχιος σαν χαρακτήρας. Δεν είναι καν αυτός ο δυναμικός και αρκετά ευφυής καθηγητής που αγωνιά να ανακαλύψει την αλήθεια και να λύσει το μυστήριο υπό την πίεση του χρόνου. Προς υπεράσπιση του και μόνο είναι δύσκολο να δουλέψεις με ένα τόσο κακό σενάριο που το μόνο μπορούσε να κάνει είναι να κοιτάζει από εδώ κι από εκεί, άλλοτε αποχαυνωμένος κι άλλοτε με το πιο δραματικό του look μέχρι να περάσει ένα λεπτό και βρει την απάντηση στο αίνιγμα. Η Ayelet Zure στον ρόλο της συνεργάτιδας του Langton και φυσικού Vittoria Vettra πείθει όσο μια... Ιταλίδα από την Κυψέλη ενώ ο ρόλος του Ewan McGregor σαν τον καμερλάγκο McKeena είναι ίσως και ο μοναδικός που ήταν αξιόλογος – παρόλο που πετσοκόπηκε.


Ναι, είναι εν μέρη καλύτερο από τo βαρετό “Κώδικα Ντα Βίντσι” κι αυτό επειδή είναι πιο action paced και μετράμε περισσότερα πτώματα από ότι πριν αλλά ακόμα και τώρα, η μεταφορά του best selling βιβλίου του Dan Brown δεν καταφέρνει να εντυπωσιάσει ή έστω να συγκινήσει ακόμα και τους λιγότερο δύσπιστους. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια αξιοπρεπέστατη ταινία ίσως εάν έπεφτε στα χέρια κάποιου πιο έμπειρου σκηνοθέτη ταινιών περιπέτειας αλλά η συγκεκριμένη εκδοχή του Ron Howard απλά πέρασε και δεν ακούμπησε. Το πρώτο μέτριο blockbuster του καλοκαιριού.

Όσοι με έχουν δει από κοντά και με ξέρουν το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν είναι το πόσο geek είμαι. Από πολύ μικρός λάτρευα τα “Star Wars”, τον “Indiana Jones”, το “Willow” και όλες αυτές τις ταινίες φαντασίας που με έκαναν να ταξιδεύω σε χώρες και, γιατί όχι, γαλαξίες μακρινούς. Ήμουν πάντα ένα τρελό fanboy που το μόνο που όταν άκουσα το ’97 ότι θα κυκλοφορούσε μια καινούργια τριλογία Star Wars απλά κόντεψα να λιποθυμήσω από την χαρά μου! Ναι, για τόσο geek μιλάμε...

Το σύμπαν του Star Wars είναι απλά τεράστιο με εκατομμύρια φανς σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ταινία του Kyle Newman “Fanboys” δεν έχει να κάνει τόσο με το έπος του George Lucas αλλά είναι αφιερωμένο σε όλους εμάς που έχουμε λατρέψει τον κόσμο αυτό. Τους φανς. Έξι μήνες πριν κυκλοφορήσει το “Star Wars Episode I – The Phantom Menace”, 4 φίλοι κάνουν ένα roadtrip για να πάνε στο Skywalker Ranch και να κλέψουν την κόπια της ταινίας.

Το “Fanboys” απευθύνεται εξ ολοκλήρου σε fanboys των ταινιών “Star Wars”, αν και όσοι έχουν δει απλά τις ταινίες σίγουρα θα καταλάβουν πολλά από τα αστεία, με καμέο από πολλούς ηθοποιούς από τις ταινίες, όπως η Carrie Fisher και ο Billy Dee Williams κ.α. Αν και κλισεδιάρικο το σενάριο της, είναι πολύ αστείο μερικές φορές ενώ άλλες πάλι είναι απλά χυδαίο, με ΠΟΟΟΟΛΛΕΣ αναφορές στα “Star Wars” καθώς στο “Star Trek” μιας και δείχνει με χιούμορ τον «πόλεμο» που υπάρχει μεταξύ των δύο αυτών σειρών. Το συναίσθημα που μου άφησε με το που τελείωσε η ταινία ήταν αρκετά όμορφο και με έκανε να θυμηθώ εποχές που έτρεχα να προλάβω εισιτήρια για την ταινία και να περιμένω στην ουρά ατελείωτες ώρες καθώς και τον πανικό που γινόταν εκείνη την εποχή.

All in all thumbs up για μια αρκετά όμορφη ταινία για όλους εμάς τους Star Wars fans. Όλους εμάς που ακόμα και σήμερα δεν έχουμε πάψει να ταξιδεύουμε έστω και νοερά in a galaxy far far away…

Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει μια ταινία από ένα έργο τέχνης; Μερικές φορές είναι πολλά πράγματα: από την καλλιτεχνική και την αισθητική της αξία μέχρι και το πόσο μπορεί να αντέξει στο χρόνο. Και το “Watchmen” του Snyder, σκηνοθέτη των “300”, προσπαθεί ακριβώς αυτό από τις πρώτες του κιόλας σκηνές της να μας δείξει ότι πέρα μια ταινία ότι επιδιώκει να γίνει και ένα έργο τέχνης. Από το “ταγκό” του Κωμικού με τον δολοφόνου του και τους υπέροχους πραγματικά τίτλους αρχής – που θυμίζουν κάτι από φωτογραφήσεις του David La Chapelle – το “Watchmen” έχει καταφέρει να σε κερδίσει τουλάχιστον οπτικά από την αρχή.

Βασισμένο στο graphic novel των David Gibbons και Alan Moore (όπου ο τελευταίος ευθύνεται και για τους “300”) το “Watchmen” μιλάει για μια διαφορετική πιο σκοτεινή και απόλυτα ψυχροπολεμική Αμερική του 1985, που έχει γυρίσει νικήτρια από τον πόλεμο στο Βιετνάμ, έχει ακόμα πρόεδρο τον Νίξον και βρίσκεται στα πρόθυρα πυρηνικού πολέμου με την Σοβιετική Ένωση. Όλοι οι παλιοί υπερήρωες έχουν δια νόμου αποσυρθεί, όταν όμως ένας από αυτούς δολοφονείται, ο μασκοφόρος ντετέκτιβ Rorschach πιστεύει ότι αυτή είναι η αρχή μιας τεράστιας, πολύ επικίνδυνης πλεκτάνης.

Το graphic novel το θεωρώ ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ μου με τα βαθιά κοινωνικοπολιτικά μηνύματα. Εδώ ο Snyder καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία που παραμένει πιστή, στο μεγαλύτερό της μέρος, μεταφορά στο πρωτότυπο κείμενο του Moore (του οποίου το όνομα λείπει από τα credits - το παίζει diva o κ. Moore βλέπετε). Αρκετά απαισιόδοξη μέχρι το τέλος, μιλάει για ένα μέλλον όχι και τόσο φωτεινό και για μια ανθρωπότητα που είναι καταδικασμένη να αυτοκαταστραφεί, κάτι που δεν μπορεί παρά σε μερικούς να θυμίζει κάτι από το τώρα.

Τα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα δεν έχουν αλλοιωθεί, αν και είναι πιο εύπεπτα βέβαια κυρίως για να βοηθήσει όλους αυτούς που δεν έχουν διαβάσει το graphic novel και έτσι ίσως χάσουν την μπάλα με τα τόσα ονόματα και γεγονότα. Το slow motion - aka πες με και κλονοποίηση του “Matrix” - σκηνών δράσης όσο μου άρεσε στην αρχή που το έβλεπα άλλο τόσο άρχισε να με ενοχλεί όσο περνούσε η ώρα. Μπορεί αυτό να ταίριαζε απόλυτα στις δραματικές σκηνές αλλά ο Snyder μετά από ένα σημείο και μετά το ξέχεσε στις σκηνές δράσης κάνοντας τες έτσι να χάσουν το αντίκτυπο που θα είχαν διαφορετικά.

Πολλούς από τους φανς ενόχλησε η αλλαγή που χρειάστηκε να κάνει στο φινάλε. Ήταν όμως απολύτως αναγκαία μιας και καταφέρνει να το κάνει να είναι σαφώς καλύτερο από αυτό του graphic novel και πιο λογικό. Παρόλο τις 2 ώρες και 45 λεπτά που κράτησε πάντως δεν την βαρέθηκα ούτε μια στιγμή, ενώ ανατριχιαστικές παραμένουν οι σκηνές από την ιστορία του Dr. Manhattan και του Rorschach. Σίγουρα είναι μια ταινία που δεν θα αρέσει σε όλους ενώ άλλους τους κουράσει κυρίως λόγω της ελάχιστης δράσης και μεγάλης διάρκειάς της. Είναι όμως μια ταινία που παρέχει τροφή για συζήτηση και σκέψη και στις δύσκολες μέρες που περνάμε παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ...

Κάτι στα γρήγορα γιατί έχει πέσει δουλειά - ναι ξέρω παράξενο... Νέα ταινία του Bond (Quantum of Solace) κυκλοφορεί τον Νοέμβριο και φυσικά μαζί της και καινούργιο τραγούδι. Another Way to Die από την Alicia Keys μαζί με τον Jack White - τον τραγουδιστή των White Stripes. Απολαύστε το!

Πριν από τους άλλους για σας. ;)

Τελευταία ανάρτηση για τις ταινίες που είδα... Το υπόσχομαι :P

Ένα παραμύθι θα σας πω… Για ένα κόσμο μαγικό, όπου τα ζώα μπορούν και μιλούν, νάνοι, ξωτικά, κένταυροι και άλλα πλάσματα ζουν αρμονικά. Αλλά και η περιπέτεια και η φαντασία υπάρχει σε κάθε γωνία αυτού του κόσμου. Για 4 αδέρφια που, κατατρεγμένα από την φρίκη του πολέμου, ταξίδεψαν στον κόσμο αυτό και μετά από δοκιμασίες και πολέμους κατάφεραν να νικήσουν την Λευκή Μάγισσα που είχε καταραστεί τον τόπο αυτό για 100 χρόνια χιονιά, κερδίζοντας έτσι επάξια τον τίτλο των Βασιλέων! Ένας τόπος που τα λιοντάρια είναι θεοί και οι άνθρωποι αμαρτωλοί. Καλωσορίσατε στη Νάρνια…

Πέρασε 1 χρόνος από τότε που τα 4 αδέρφια Πεβένσι κατάφερα να σώσουν την Νάρνια από την καταστροφή και τώρα πίσω στο Λονδίνο όπου ζουν άρχισαν ήδη να αναπολούν τις περιπέτειές τους. Δεν αργούν όμως να ξαναβρεθούν πίσω στον μαγικό κόσμο και αυτή την φορά έχουν σαν αποστολή να βοηθήσουν τον Πρίγκιπα Κάσπιαν να πάρει τον θρόνο σαν βασιλιάς της Νάρνια, που δικαιωματικά του ανήκει, από τον κακό θείο του.

Ο Andrew Adamson ξαναπαίρνει τα ινία του σκηνοθέτη για άλλη μια φορά και μ' αυτή του την δεύτερη του προσπάθεια δίνει στο Chronicles of Narnia: Prince Caspian έναν πιο σκοτεινό τόνο από το αρκετά παιδικό Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe αλλά το αποτέλεσμα παραμένει για άλλη μια φορά ανεπαρκές. Η ταινία, αν και ξεκινάει πολύ ωραία, με τον Πρίγκιπα να προσπαθεί να ξεφύγει από τους δολοφόνους του μες τη μαύρη νύχτα, καταλήγει να είναι ένα παραμυθάκι που δεν καταφέρνει να μαγέψει όσο θα έπρεπε. Η σκηνοθεσία παραμένει ανέμπνευστη, οι μάχες τελείως βαρετές και καθόλου επικές και το σενάριο μπορεί να θυμίσει σε κάποιες στιγμές τον Άρχοντα και συγκεκριμένα τους Δύο Πύργους (φυσικό και επόμενο μιας και ο C.S. Lewis – ο συγγραφέας της Νάρνια – ήταν κολλητάρι με τον J.R. Tolkien – τον συγγραφέα του Άρχοντα – και ο ένας επηρέαζε τον άλλον), ενώ οι θρησκευτικές παρεμβάσεις στην ταινία ίσως ξινίσουν μερικούς (Χριστός, Θεός και Δευτέρα Παρουσία).

Είναι όπως λέμε είτε το έχεις είτε όχι το χάρισμα για να κάνεις μια ταινία φαντασίας και ο Adamson, δυστυχώς, δεν το’ χει…

… σε αντίθεση με τον Guillermo del Toro. Ο Hellboy, o πρίγκιπας της Κολάσεως, επιστρέφει για… να σώσει τον κόσμο από την Χρυσή Στρατιά. Το δημιούργημα του Mike Mignola παίρνει σάρκα και οστά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην μεγάλη οθόνη με τον del Toro να έχει πάρει φωτιά και να μην σταματάει πουθενά. Ο Πρίγκιπας Ναούντα, των ξωτικών, έχει βάλει σαν σκοπό να εξοντώσει τους ανθρώπους προσπαθώντας να ξυπνήσει την Χρυσή Στρατιά που βρίσκετε σε λήθαργο για αιώνες. Για να το πετύχει αυτό όμως χρειάζεται τα τρία μέρη του Χρυσού Στέμματος. Αλλά βρίσκει μπροστά του τον Hellboy και την ομάδα του που προσπαθούν να τον σταματήσουν πριν είναι πολύ αργά.

Μερικοί σκηνοθέτες απλά είναι γεννημένοι με τις ταινίες τους να μας ταξιδεύουν σε κόσμους πέρα από τον δικό μας γεμάτους φαντασία, μαγεία αλλά και κίνδυνο και περιπέτεια. Και ο del Toro από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας φαίνεται πως είναι ένας από αυτούς. Στην εισαγωγή της, όπου μαθαίνουμε την προέλευση της Χρυσής Στρατιάς, είναι μια από της κορυφαίες στιγμές της ταινίας γυρισμένη με μαριονέτες. Από εκείνη την στιγμή ήμουν σίγουρος πως με περίμενε μια απίστευτη βόλτα…!

Σε αντίθεση με τη Νάρνια, το Hellboy II – The Golden Army είναι γεμάτο από πολύ καλές σκηνές δράσης και μονομαχίες (απλά δείτε και συγκρίνετε την ένταση και επικότητα της τελευταίας μονομαχίας και στις δύο ταινίες και θα καταλάβετε πολύ καλά τι εννοώ). Μπορεί να μην ανεβάζουν την αδρεναλίνη και να μην είναι γεμάτες "ποζερία" όπως στο Wanted αλλά δεν παύουν να είναι αξιοπρεπέστατες. Το production design άξιο για υποψηφιότητα στα φετινά Oscars, oι διάλογοι έξυπνοι και γεμάτοι χιούμορ, ενώ οι ερμηνείες είναι πραγματικά αρκετά καλές για ταινία περιπέτεια φαντασίας. Ο Perlman υποβλητικός σαν Hellboy, η Blair αρκετά καλή σαν την ψυχολογικά ανισσόροπη κοπέλα του Liz και πραγματικά καλός ο Goss σαν τον κακό της υπόθεσης Πρίγκιπα Ναούντα, ο οποίος κλέβει και την παράσταση.

Καλύτερο από το πρώτη ταινία, κλάσεις ανώτερο από την Νάρνια και φυσικά με γεμάτο χιούμορ, φαντασία και περιπέτεια που μόνο ο del Toro ξέρει να μας προσφέρει απλόχερα στις ταινίες του, το Hellboy II είναι μια ταινία που αξίζει να πάει κάποιος στην Κόλαση και να μείνει εκεί.

Η ταινία κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες στις 11 Σεπτεμβρίου. Χαίρομαι που στην δημοσιογραφική προβολή μας μοίρασαν και από ένα κόμικ του Hellboy. :)

Απ' ότι φαίνεται αυτή είναι η μέρα ταινίων κι επειδή είδα και πολλές αυτό το καλοκαίρι ας πω κάποια πράγματα για μερικές... Δυο-δυο θα τις παίρνω μου φαίνεται...


Φανταστείτε σκηνικό: ένας ωραίος, σέξι και γόνος πλούσιας οικογένειας κάνει πρόταση γάμου στην χαζή, με αγελαδίσιο βλέμμα κοπέλα του η οποία του ρίχνει μια χυλόπιτα που είναι όλη δική του. Την πάει στο εξοχικό των γονιών του κάμποση ώρα έξω από την πόλη για να συζητήσουν για τα προβλήματα τους. Αλλά μέσα στην μαύρη νύχτα δέχονται επίσκεψη από μια άγνωστη γυναίκα που τους ρωτάει αν είδαν την Ταμάρα. "Πάει, τζαζεμένη είναι η γκόμενα" σκέφτηκαν και της κλείνουν την πόρτα στα μούτρα. Και τότε αρχίζει ο εφιάλτης μιας και δέχονται επίθεση από τρεις μασκοφόρους.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Bryan Bertino, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, είναι μια κλισεδιάρικη αλλά παρόλα αυτά τρομαχτική σε μερικές στιγμές ταινία. Από τον πρόλογο ο Bertino προσπαθεί να υποβάλει τους θεατές λέγοντας πως τα γεγονότα είναι βασισμένα σε πραγματική ιστορία, το οποίο είναι εν μέρη αλήθεια μιας και ο σκηνοθέτης βασίστηκε σε περιπτώσεις που είχε ακούσει μικρός στην τηλεόραση ότι κάποιοι άγνωστοι χτυπούσαν την πόρτα διαφόρων ενοίκων πολυκατοικίας για να δουν εάν ήταν μέσα. Αν απαντούσαν έφευγαν, αν όχι τότε έμπαιναν και λήστευαν το σπίτι. Αυτός το πήγε ένα βήμα παραπέρα. Στο The Strangers, ο Bertino πετυχαίνει την κλειστοφοβική και ενίοτε υποβλητική ατμόσφαιρα για ταινία θρίλερ. Δυστυχώς όμως μετά το γαλλικό Ils (Them) και το Funny Games του Haneke, η σύγκριση ήταν αναμενόμενη και δεν είναι υπέρ του. Οι άγνωστοι μέχρι και το τελευταίο λεπτό της ταινίας ποτέ δεν δείχνουν τα πρόσωπά τους, κρατώντας έτσι τον απάνθρωπο χαρακτηρισμό τους, ηθελημένα από τον σκηνοθέτη. Πολλά κλισέ, μια Liv Tyler που δείχνει ότι δεν το’ χει να γίνει η νέα scream queen ενώ το αγελαδίσιο βλέμμα της σπάει τα νεύρα κάθε θεατή, με ένα background story που πραγματικά μου φάνηκε τελείως ανούσιο και ένα φινάλε που χαλάει όλη την ατμόσφαιρα της ταινίας, το The Strangers παραμένει μια μετριότητα, αλλά μέσα σε όλα τα σκουπίδια ταινιών τρόμου που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό είναι από τις "καλές" μέτριες ταινίες που μπορείτε να δείτε.

Ηθικό δίδαγμα; Αν κάποια άγνωστη σας χτυπήσει την πόρτα στην μέση της νύχτας και σας ρωτήσει που στο διάολο είναι η Ταμάρα, στείλτε τη στο διπλανό διαμέρισμα.

Βέβαια αν τώρα είσαστε η Angelina Jolie ή ο James McAvoy μπορείτε απλά να τους αλλάξετε τα πρέκια. Στο Wanted, την νέα περιπέτεια του Ρώσου σκηνοθέτη Timur Bekmambetov – που μας έδωσε τα Night Watch και Day Watch, ενώ τώρα ετοιμάζει και το τέλος της τριλογίας με τίτλο Twilight Watch – o McAvoy είναι ένας απλός καθημερινός, σέξι όμως, τύπος. Με την δουλειά του που μισεί, την γκόμενα που τον κερατώνει με τον καλύτερό του φίλο και παγιδευμένος σε μια ζωή που τον πνίγει. Hey, και ποιος δεν είναι άλλωστε; Αλλά μια μέρα γνωρίζει ΑΥΤΗ, κι αυτή ισούται με την Angelina Jolie, η οποία τον βάζει σε μια Αδελφότητα Δολοφόνων όπου προσπαθούν να κρατήσουν την ισορροπία στον κόσμο.

Λίγο από The Matrix, λίγο από Minority Report και με αρκετή ποζεριά, ο Bekmambetov κάνει μια ταινία που το στυλ της θα το ζήλευαν πολλοί. Η δράση της είναι απλά καταιγιστική. Αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο και το σέξι φάκτορ ανεβάζει το θερμόμετρο στα ύψη με μια Jolie πιο σέξι από ποτέ. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο κόμικ των Mark Millar και J.G. Jones αλλά παρόλα αυτά είναι τελείως διαφορετικό. Το σενάριο δυστυχώς δεν είναι από τα καλυτέρα του σημεία, δεν γίνεται καμία εμβάθυνση στους χαρακτήρες αλλά δίνεται περισσότερο έμφαση στην δράση, χωρίς απάραίτητα αυτό να είναι κακό. Αλλά δεν είναι ούτε και καλό. Αν υπήρχε και το σενάριο σίγουρα η ταινία θα ήταν μια από τις καλύτερες περιπέτειες που είδαμε μ.Μ. (μετά Matrix).

Πάντως σίγουρα θα περάσετε 2 ώρες αρκετά ευχάριστες παρέα με ποπ κορν, αναψυκτικό και τα κατάλληλα άτομα δίπλα σας. Εμείς πάντως το είδαμε σε θερινό με ηχητικό background μια να κάνει σεξ και να βογκάει ποοοολύ δυνατά. Μάλλον την επηρέασε το sexy factor της ταινίας, δεν εξηγείτε διαφορετικά.

Για απενοχοποιημένη διασκέδαση.

Μπήκε ο Σεπτέμβρης κι αυτό μπορεί να σημαίνει ένα πράγμα. Οι Νύχτες Πρεμιέρας βρίσκονται προ των πυλών! Το 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ξεκινάει σε λίγες μέρες και ήδη η πόλη ζει στους ρυθμούς του. Από τις 17 ως και τις 28 Σεπτεμβρίου οι κινηματογράφοι Δαναός 1 & 2 και οι ανακαινισμένοι Αττικόν και Απόλλων Cinemax θα φιλοξενήσουν εικόνες από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, επιλεγμένες με τόλμη από ό, τι καλύτερο έχει να προσφέρει ο παγκόσμιος κινηματογράφος. Πολλές πρεμιέρες, παλιές ταινίες που δεν είχαμε την τύχη να δούμε στις σκοτεινές αίθουσες, ντοκιμαντέρ αλλά και μια ταινία έκπληξη θα μας ταξιδέψουν στις φθινοπωρινές αυτές νύχτες της Αθήνας.

Όπως πάντα υπάρχουν και τα δύο διαγωνιστικά τμήματα του Φεστιβάλ. Στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα θα προβληθούν καινούργιες ταινίες νέων σκηνοθετών όπου στοχεύουν στη Χρυσή Αθηνά και στο χρηματικό έπαθλο των €10.000, με κριτές την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Νέων, φοιτητές κινηματογραφικών σχολών απ’ όλη την Ευρώπη. Αλλά και στο Διαγωνιστικό Τμήμα Μουσική & Φιλμ, το δημοφιλέστερο κομμάτι του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, θα προβληθούν ταινίες όπου θα είναι αφιερωμένες στην Μουσική και στους δημιουργούς της. Οι ταινίες αυτές θα κριθούν από τη Διεθνή Κριτική Επιτροπή που θα συναντηθεί στην Αθήνα και θ’ απονείμει τη δική της Χρυσή Αθηνά, βραβείο που ανταποκρίνεται επίσης σε χρηματικό έπαθλο €10.000.

Παράλληλα με το Διαγωνιστικό τμήμα, τις Πρεμιέρες, αλλά και τα ντοκιμαντέρ που θα δούμε και στο φετινό φεστιβάλ, θα υπάρχει και το Σινεμά στα Όρια, όπου το φιλμ αγγίζει την κόψη της ουσίας ή της αισθητικής, τις προβολές Μετά τα Μεσάνυχτα, για όσους θέλουν να ξενυχτήσουν με εκατοντάδες θεατών για παρέα, τις Μικρές Πρεμιέρες Ακμή, με διαγωνιζόμενα και μη, ελληνικά και διεθνή μικρού μήκους αριστουργήματα, τις Ειδικές Προβολές και τα θεματικά και προσωπικά Αφιερώματα. Ταινίες για όλα τα γούστα. Ταινίες για όλους.

Η ταινία που θα ανοίξει το φετινό Φεστιβάλ είναι η ταινία του Laurent Cantet "Entre les Murs (Ανάμεσα στους Τοίχους)" που τιμήθηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών στα πλαίσια του αφιερώματος "Διαγωγή Μηδέν". Η ταινία που εκτυλίσσεται ανάμεσα στους τοίχους ενός πολυεθνικού σχολείου στο Παρίσι. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του François Bégaudeau (που κρατά και το ρόλο του δασκάλου στην ταινία), το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε στις πραγματικές ιστορίες και τους διαλόγους των μαθητών του, η ταινία παρακολουθεί την προσπάθεια που κάνουν τα παιδιά, με τις λέξεις, τις πράξεις, τις σκέψεις, την επιθετικότητα, την αυθάδεια ή το χιούμορ τους, ν’ απαντήσουν στην κοινωνική ανισότητα που διδάσκονται μέσα και έξω από την τάξη.

Ας δούμε μερικές όμως από τις πρεμιέρες που θα απολαύσουμε φέτος στις 14ες Νύχτες Πρεμιέρας:

• Vicky Cristina Barcelona – η νέα ταινία του Woody Allen, ο οποίος στην ηλιόλουστη Βαρκελώνη σχηματίζει το πιο φλογερό ερωτικό τρίγωνο μεταξύ του Javier Bardem, της Penelope Cruz και της Scarlett Johansson.
• Roman Polanski: Wanted and Desired – το ντοκιμαντέρ της Marina Zenovich όπου διερευνάται το προφίλ του θρυλικού σκηνοθέτη, με άφθονο σπάνιο υλικό από τη ζωή του, τη σχέση του με τη Sharon Tate και πρόσφατη συνέντευξη με την (τότε 13χρονη) κοπέλα που τον κατηγόρησε για βιασμό. Γεμάτο με μαρτυρίες και αρχειακό υλικό από τους μισούς χολιγουντιανούς θρύλους των '70s, το ντοκιμαντέρ σκιαγραφεί ένα ψύχραιμο και ειλικρινές πορτρέτο για μια από τις πιο αμφιλεγόμενες φιγούρες του παγκόσμιου σινεμά.
• Il Divo: La Straordinaria Vita di Giulio Andreotti – του Paolo Sorrentino που σε μια πρωτότυπη, σατιρική βιογραφία αποκαλύπτεται το πορτρέτο του αμφιλεγόμενου και επί πολλά χρόνια πρωθυπουργού της Ιταλίας Giulio Andreotti και οι σχέσεις του με το οργανωμένο έγκλημα.
• From Within – του ελληνικής καταγωγής Φαίδων Παπαμιχαήλ, διευθυντής φωτογραφίας ταινιών όπως τα "Million Dollar Hotel", "Walk The Line" και "Sideways", αναλαμβάνει το ρόλο του σκηνοθέτη και σκορπίζει τον τρόμο σε μια μικρή πόλη, της οποίας οι κάτοικοι αρχίζουν ένας-ένας ν’ αυτοκτονούν.
• Public Enemy: Welcome to the Terrordome – του Robert Patton-Spruill για μια αληθινή μουσική εμπειρία. Η ιστορία του πιο επιδραστικού hip hop συγκροτήματος που για 15 ολόκληρα χρόνια στιγματίζει το μουσικό στερέωμα με τον πολιτικό του λόγο και την ανατρεπτική του διάθεση, έρχεται να κάνει θόρυβο στην Αθήνα.

Στο τμήμα του ντοκιμαντέρ μπορούμε να δούμε:

• Gonzo: The Life and Work of Dr. Hunter S. Thompson – του Alex Gibney που πέρυσι βραβεύτηκε με το Όσκαρ Ντοκιμαντέρ για το "Taxi to the Dark Side", προσφέρουν στους θεατές την πολυτέλεια μιας παρατεταμένης ματιάς στη ζωή και τη σημασία του Hunter S. Thompson. Εστιάζοντας στη, χρυσή για τον Thompson δεκαετία 1965-1975, το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει ανέκδοτα χειρόγραφα και οπτικοακουστικό υλικό, αποσπά ομολογίες έρωτα και μίσους για τον συγγραφέα και αφήνει την φωνή του Johny Depp να μας ξεναγήσει σε ένα φαινόμενο χωρίς διάδοχο.
• The End of Poverty? – όπου ο Philippe Diaz αναρωτιέται "Με τόσο πλούτο στον κόσμο, γιατί συνεχίζουν να υπάρχουν τόσοι φτωχοί;" Ο σκηνοθέτης συναντιέται με νομπελίστες οικονομολόγους, ανασυνθέτει την ιστορία της παγκόσμιας εκμετάλλευσης από την εποχή της αποικιοκρατίας μέχρι σήμερα και προτείνει τη νηφάλια επιστημονική σκέψη ως απάντηση στην επικρατούσα λογική του εντυπωσιασμού και των απλουστεύσεων.
• I Am Because We Are – του Nathan Rissman όπου χαρακτηριστικά επίμονη και δυναμική, η Madonna καλεί τον κόσμο ν’ αναλάβει τις ευθύνες του για τη σωτηρία του Μαλάουι, όπου πάνω από ένα εκατομμύριο παιδιά έχουν μείνει ορφανά λόγω της πανδημίας του AIDS. Με τη σπουδαία pop persona στην παραγωγή, το σενάριο και την παρουσίαση.
• The Other Side of Istanbul – της Döndü Kiliç για το πορτρέτο της αθέατης, και ακόμη πιο ενδιαφέρουσας, Κωνσταντινούπολης. Καθώς η Τουρκία αποπειράται να εκσυγχρονιστεί εν μέσω εσωτερικού διχασμού, στην Κωνσταντινούπολη η γκέι κοινότητα ισχυροποιείται και απαιτεί την αναγνώριση των δικαιωμάτων της. Ένας νεαρός άντρας που φυλακίστηκε λόγω της ομοφυλοφιλίας του, ένας επίδοξος χορευτής της κοιλιάς που προς το παρόν επιβιώνει ως τραβεστί πόρνη, ένας σαραντάρης που ονειρεύεται να φύγει προς τη Δύση είναι μερικοί μόνο από τους ανθρώπους που η σκηνοθέτης συλλαμβάνει με την κάμερά της.

Τέλος, θα υπάρχει και το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη Jacques Tourneur, του σκηνοθέτη του αόρατου τρόμου και των απειλητικών σκιών. Ταινίες που θεωρούνται κλασικές όχι μόνο για την εμπορική τους απήχηση τον καιρό που προβλήθηκαν, αλλά κυρίως για την μεγάλη τους επίδραση στην μετέπειτα κινηματογραφική ιστορία. Ταινίες όπως "Experiment Perilous", "Out of the Past", "Berlin Express", "Άρχοντες της Νύχτας" και το "Night of the Demon".


Όσο αφορά τις κάρτες διαρκείας και τα εισιτήρια του Φεστιβάλ:

ΚΑΡΤΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ 10
-Εξασφαλιζει είσοδο σε 10 προβολές και κοστίζει €30.
-Θα εκδοθούν 200 κάρτες, αριθμημένες με αύξοντα αριθμό.


ΚΑΡΤΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ 25
-Εξασφαλίζει είσοδο σε 25 προβολές και κοστίζει €75.
-Θα εκδοθούν 350 κάρτες, αριθμημένες με αύξοντα αριθμό.
Παράλληλα συνεοδεύεται από τα επιπλέον προνόμια:
- Προτεραιότητα στην κράτηση θέσεων δύο μέρες πριν αρχίσει η επίσημη προπώληση εισιτηρίων (12 και 13 Σεπτεμβρίου τα ταμεία θα είναι ανοιχτά ΜΟΝΟ για τους κατόχους αυτής της κάρτας)
- Πρόσκληση στην επίσημη τελετή έναρξης του Φεστιβάλ
- Δωρεάν παροχή του καταλόγου του Φεστιβάλ
- Ειδική τακτική ενημέρωση στο προσωπικό e-mail.

Και οι δύο κάρτες θα είναι ατομικές και θα αναγράφουν το όνομα του κατόχου τους.
H διάθεση αρχίζει στις 5 Σεπτεμβρίου, στα ταμεία των κινηματογράφων ΑΤΤΙΚΟΝ και ΔΑΝΑΟΣ. Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας.


ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Μπορείτε να αγοράσετε μεμονομένα εισιτήρια για τις ταινίες του Φεστιβάλ από τις 14 Σεμτεμβρίου στα ταμεία των κινηματογράφων ΑΤΤΙΚΟΝ και ΔΑΝΑΟΣ.
Η τιμή του κάθε εισιτηρίου είναι €6.

Μπορείτε να προμηθεύεστε τα εισιτήρια σας από τα ταμεία των κινηματογράφων ΑΤΤΙΚΟΝ, ΑΠΟΛΛΩΝ και ΔΑΝΑΟΣ καθημερινά από τις 11:00 - 20:30 και Σαββατοκύριακα από 17:00 - 20:30.

Το πρόγραμμα των ταινιών που θα προβληθούν στο Φεστιβάλ θα κυκλοφορήσεις στις 11 Σεπτεμβρίου. Εννοείτε πως θα υπάρχει λινκ τότε για να το κατεβάσετε.


Ετοιμαστείτε λοιπόν για νύχτες μαγικές που θα μας ταξιδέψουν με ιστορίες άλλοτε φανταστικές και περιπετειώδης κι άλλοτε πιο ανθρώπινες αλλά πάντα ενδιαφέρουσες και με όμορφες εικόνες. Ετοιμαστείτε για το 14ο Φεστιβάλ Διεθνούς Κινηματογράφους της Αθήνας: Νύχτες Πρεμιέρας.



*Για περισσότερες πληροφορίες στο official site του Φεστιβάλ αλλά και στο site του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ.

Well, σιγά σιγά μαζεύω τα κομμάτια μου και επιστρέφω. Σας άφησα για λίγο καιρό αλλά πραγματικά το είχα μεγάλη ανάγκη να μείνω λίγο μόνος μου και να σκεφτώ κάποια πράγματα. Εξάλλου, ένας χωρισμός είναι πάντα πολύ δύσκολος. Και πόσο μάλλον όταν και οι δύο είναι ακόμα ερωτευμένοι… Συγγνώμη που δεν άφηνα σχόλια και συγγνώμη που δεν σας επισκέφτηκα όλο αυτό τον καιρό. Μου λείψατε όλοι… Θα κάνω catching up όσο πιο σύντομα μπορώ.

Ε, και για να μου ανέβει κι εμένα η διάθεση ας κάνω ποστ και το πρώτο teaser trailer του Harry Potter and the Half-Blood Prince. Γιατί αυτός ο μικρός μάγος είναι απλά μες την καρδιά μου…

Φιλιά πολλά σε όλους…

Να πω την μαύρη μου αλήθεια, ποτέ δεν ήμουν τρελός φαν του Σκοτεινού Εκδικητή. Ο Μπάτμαν, και γενικότερα, οι ήρωες της DC με άφηναν παγερά αδιάφορο μιας και περισσότερο ήμουν, και παραμένω, φαν της Marvel. Όταν ο Τιμ Μπάρτον, όμως, αποφάσισε να γυρίσει μια ταινία με θέμα τον Μπάτμαν, άρχισα να αναθεωρώ ως ένα σημείο τις απόψεις μου. Το γοτθικό κλίμα του Μπάρτον, το επικό και σκοτεινό θέμα που έγραψε ο Έλφμαν και γενικότερα η απεικόνιση ενός Γκόθαμ σκοτεινού, επικινδύνου και σαδιστικού ταυτόχρονα ήταν μια από τις καλύτερες μεταφορές ηρώων κόμικ που είχα δει πότε στην μεγάλη οθόνη ενώ το Batman Returns παραμένει μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Κι όλα αυτά μέχρι χτες…

Μετά τα τραγελαφικά Batman Forever και Batman and Robin, ο Κρίστοφερ Νόλαν προσπάθησε να αναβιώσει τον μύθο του Μπάτμαν δίνοντας του μια εκ νέου πνοή κάνοντας το πιο σκοτεινό, στα βήματα του Alan Moore, βγάζοντας έτσι τελείως τις κόμικ καρικατούρες και κάνοντας το πιο… γήινο. Στο Batman Begins θεμελίωσε με γερές βάσεις την μυθολογία δείχνοντας μας τα πρώτα βήματα του Σκοτεινού Εκδικητή. Το μόνο μειονέκτημα ήταν η έλλειψη ενός "καλού" κακού, αλλά αυτό δεν φάνηκε να ενοχλεί ιδιαίτερα μιας και ως στόχος ήταν δούμε τα πρώτα βήματα του μεγαλοεπιχειρηματία Μπρους Γούεϊν σε Μπάτμαν. Εξάλλου ο Νόλαν είχε και έναν άσσο στο μανίκι, έναν Τζόκερ, που τον έπαιξε όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή.

Ο υπαρχηγός της αστυνομίας Γκόρντον, σε συνεργασία με τον Μπάτμαν και τον εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντέντ, έχει καταφέρει να περιορίσει τους εγκληματίες της Γκοθαμ Σίτι μέχρι που κάνει την εμφάνιση του ένας νέος κακοποιός γνωστός μόνο με το όνομα Τζόκερ. Κλάσεις ανώτερη από την πρώτη ταινία, ο Νόλαν φαίνεται πως έχει μάθει από τα λάθη και κατάφερε να ξεπεράσει με άνεση τον προκάτοχό του εισδύοντας ακόμα περισσότερα στην ψυχολογία των χαρακτήρων και γενικότερα στις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας. Δεν ασχολείται μόνο με την αιώνια μάχη μεταξύ Καλού και Κακού όπως έχουμε δει στις περισσότερες ταινίες. Όχι. Αυτό εξάλλου είναι πια ξεπερασμένο. Πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα προσπαθώντας να μας επιδείξει ότι ανά πάσα στιγμή όλοι μας, όσο καλοί κι αν είμαστε – Ιππότες του Καλού και του Δικαίου – υπάρχει πάντα κάτι το σκοτεινό που περιμένει με την πρώτη ευκαιρία να αναδυθεί και να μας μετατρέψει σε τέρας.


Κι εδώ το τέρας παίρνει ανθρώπινη μορφή και έρχεται αντιμέτωπο με το άλλο του μισό. Η εξαιρετική ερμηνεία του Χιθ Λέτζερ στον ρόλο του Τζόκερ (ρόλος ζωής για τον αδικοχαμένο ηθοποιό στον οποίο είναι και αφιερωμένη και η ταινία) απλά καταφέρνει από την πρώτη στιγμή κιόλας να σε στοιχειώσει κλέβοντας με ευκολία την παράσταση. Ακόμα πιο ανατριχιαστικός κι από τον Χάνιμπαλ Λέκτερ, ακόμα πιο σαδιστής κι από τον Anton Chigurh (από το Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους), ο Τζόκερ επιζητά το χάος και την αναρχία την στιγμή που ο Μπάτμαν προσπαθεί να φέρει την τάξη ξέροντας πολύ καλά και οι δυο τους ότι ποτέ δεν πρόκειται να νικήσει ο ένας τον άλλον γιατί, όπως λέει και ο Τζόκερ: "… με ολοκληρώνεις".


Η αντικαταστάτρια της Κέιτι Χόλμς, Μάγκι Τζίλενχαλ (μια αρκετά σοφή κίνηση), καταφέρνει να δώσει έναν άλλο αέρα στον χαρακτήρα της, ενώ ο Κρίστιαν Μπέιλ στέκεται αντάξιος στον ρόλο του Σκοτεινού Ιππότη. Το λαμπρό καστ που το συμπληρώνει (Μάικλ Κέιν, Μόργαν Φρίμαν, Γκάρι Όλντμαν και Κίλιαν Μέρφι) είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα. Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει επίσης και στην πραγματικά πάρα πολύ καλή ερμηνεία του Αάρον Έκχαρτ στον ρόλο του Χάρβεϊ Ντέντ/Διπρόσωπου. Για άλλη μια φορά δείχνει το πόσο μεγάλο ταλέντο είναι. Η μουσική των Χανς Ζίμμερ και Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ κινείτε στα ίδια επίπεδα με το προηγούμενο κι ενώ λειτουργεί υπέροχα μέσα στην ταινία, έξω από αυτή απλά δεν καταφέρνει να συγκινήσει.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν κατάφερε να θριαμβεύσει με τον Σκοτεινό Ιππότη, σε μια εποχή όπου η μετριότητα στο Χόλλιγουντ κοντεύει να το αφανίσει. Καταφέρνει να ισορροπήσει μεταξύ θεάματος και περιεχομένου δίνοντας μας έτσι μια από τις καλύτερες ταινίες όχι μόνο του καλοκαιριού αλλά και της χρονιάς.

Ένας από τους αγαπημένους μου ήρωες (ή αντιήρωες καλύτερα) από video games θα μεταφερθεί σε λίγο καιρό στην μεγάλη οθόνη. Το trailer της ταινίας Max Payne μόλις κυκλοφόρησε στο YouTube και απλά είμαι εκστασιασμένος. Αν και στον ρόλο του Payne είναι ο Mark Wahlberg, τον οποίο αντιπαθώ – και μετά το Happening ακόμα πιο πολύ, το trailer μου άρεσε αρκετά. Εν αναμονή λοιπόν.

My name is Payne…!!

Πάντως η ταινία ταιρίαζει με το προηγούμενο ποστ περί εκδίκησης μιας και ο Payne μπαίνει σε killing spree για να εκδικηθεί την δολοφονία της οικογένειάς του...

Μαμά είναι μόνο μια. Έτσι λένε στο χωριό μου, τουλάχιστον. Τώρα, για τον πατέρα είναι άλλο θέμα. Μπορεί να είναι ένας, δύο και γιατί όχι και τρεις υποψήφιοι. Αυτό έμαθε και κόρη πρώην, και αρκετά άτακτης, χίπισσας διαβάζοντας το ημερολόγιό της μητέρας της και της ήρθε ένας ντουβρουτζάς! Κι όλα αυτά λίγο πριν την μεγάλη μέρα του γάμου της. Έτσι, αποφασίζει να στείλει πρόσκληση στους τρεις υποψήφιους πατεράδες της για να έρθουν στον γάμο και να ανακαλύψει ποιός είναι ο sugar daddy της. Φυσικά, όλα αυτά κρυφά από την big mamma. Κάνε παιδιά να δεις καλό, σου λένε μετά. Ευχαριστώ δεν θα πάρω…

Βασισμένο στην άκρως πετυχημένη ομώνυμη θεατρική παράσταση, το Mamma Mia! είναι πλημμυρισμένο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Σουηδικού συγκροτήματος ABBA. Στημένο σε ένα ειδυλλιακό ελληνικό νησί, με το όνομα Kalokairi, όπου όλοι αρχίζουν να τραγουδούν και να τρέχουν σαν τρελοί από εδώ από εκεί χορεύοντας, λες και βγήκαν από κάποια παλιά ταινία του Δαλιανίδη – πίστευα από στιγμή σε στιγμή, πως θα έβλεπα την Καραγιάννη και τον Βουτσά να πετάγονταν από καμιά γωνία τραγουδώντας το "Gimme! Gimme! Gimme!"…

Ναι, τα τραγούδια είναι πραγματικά υπέροχα και ωραία ερμηνευμένα από τους ηθοποιούς, κυρίως την Meryl Streep (ό, τι και να κάνει αυτή η γυναίκα απλά γίνεται τέλειο, τρομερή πραγματικά - kudos για την αρκετά συναισθηματική ερμηνεία της στο "The Winner Takes It All") και την Amanda Seyfried, αλλά δυστυχώς η ανέμπνευστη σκηνοθεσία και τα όχι και τόσο καλά χορευτικά, πλην – ευτυχώς – εξαιρέσεων, κάνουν την ταινία να μην αναδειχτεί όσο θα έπρεπε και όσο θα μπορούσε. Είναι πραγματικά αστείο βέβαια να βλέπω την χαροκαμένη γιαγιάκα που κουβαλούσε τα ξύλα, να τα πετάει κάτω, να φωνάζει ΥΕΑΗ και να τρέχει πίσω από την Streep τραγουδώντας το "Dancing Queen"!! Παρόλο το αστείο του πράγματος όμως είναι για τα πανηγύρια… Όσο για το φινάλε, αναμενόμενο – το μεγαλύτερο μέρος του έστω.

Η Phyllida Lloyd είναι μια διακεκριμένη σκηνοθέτης θεατρικών παραστάσεων και κυρίως όπερας. Κάπως έτσι προσέγγισε σκηνοθετικά την ταινία και αυτό λειτούργησε μείων της. Δεν ξέρω βέβαια εάν είχε σκοπό να αντιγράψει, και με αυτό τον τρόπο να μείνει πιστή, τα χορευτικά της παράστασης μιας και δεν είχα την τύχη να την δω, αλλά αν αυτό προσπάθησε τότε έκανε την λάθος επιλογή (Update: Τελικά από ότι έμαθα ήθελε να μείνει πιστή στη παράσταση... Bad choice dear). Ήξερε όμως πολύ καλά το target group της ταινίας και δεν παρέλειψε να την γεμίσει με το κατάλληλο eye candy, την ανάλογη θεματολογία και φυσικά τους ABBA! Η Ελλάδα πάντως φαίνεται και δείχνει πραγματικά υπέροχη γεμάτη χρώματα και υπέροχα τοπία. Και πως όχι άλλωστε μιας και ο διευθυντής φωτογραφίας είναι Έλληνας όπου ήξερε τέλεια το πώς να την προβάλει. Κάθε εικόνα και μια πραγματική καρτ ποστάλ.

Παρόλα τα αρνητικά της όμως σίγουρα θα σας κάνει να περάσετε μιάμιση ώρα αρκετά όμορφα σε κάποιο θερινό σινεμαδάκι έχοντας δίπλα σας αυτόν που αγαπάτε. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την ultimate feel good ταινία του καλοκαιριού, όπου συνδυάζει χορό, τραγούδι και έρωτα. Αλλά αυτός ο συνδυασμός "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου" δεν καταφέρνει να μας μεθύσει όσο θα περιμέναμε.

Α, και παραλίγο να το ξεχνούσα! Μην φύγετε κατά την διάρκεια των credits... You' ve been warned... :P






Υ.Γ. Το ξέρω σας έχω πρίξει με τις ταινίες. Αλλά καλοκαιράκι είναι και ελπίζω να με συγχωρείτε για όλο αυτό. Θα επανέλθω σύντομα. :) A, και όσο αφορά το template θα το αλλάξω απλά είμαι στο ψάξιμο. Bare with me... :) Καλή βδομάδα παιδάκια...

Τι τραβάνε κι αυτοί οι δημοσιογράφοι για ένα κομμάτι ψωμί! Τρέχουν πρωί – μεσημέρι – βράδυ για να μας ενημερώσουν για το τι συμβαίνει εκεί έξω ακόμα, πολλές φορές, και με κίνδυνο την ίδια τους την ζωή. Κάπως έτσι έχουν και τα γεγονότα στην νέα ισπανική ταινία τρόμου [•Rec]. Μια δημοσιογράφος ενός τοπικού καναλιού της Βαρκελώνης, κάνει ένα ρεπορτάζ για το πως περνάνε τα βράδια τους οι πυροσβέστες (όχι, λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω αλλά δεν πρόκειται για ταινία gay πορνό). Κι εκεί που ετοιμάζονταν να βαρέσει ενέσεις από την βαρεμάρα, χτυπάει ο συναγερμός για μια αποκλεισμένη γυναίκα στο διαμέρισμά της σε μια πολυκατοικία. Θα ανακαλύψουν κάτι πολύ παραπάνω από αυτό που περίμεναν, ενώ την βαρεμάρα και την ανία σύντομα θα την ακολουθήσουν ο τρόμος και ο αγώνας για επιβίωση.

Επιτέλους μια αξιόλογη ταινία τρόμου μετά τα κάτω του μετρίου The Ruins και Pathology. Η ταινία είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου με hand held camera προσπαθώντας έτσι να κάνει πιο αληθοφανή τα γεγονότα. Οι χαρακτήρες – η γιαγιάκα με την ρόμπα, η μητέρα που προστατεύει το παιδί της, οι Κινέζοι που με το ζόρι προσπαθείς να συνεννοηθείς μαζί τους – τρέχουν πανικόβλητοι πάνω κάτω και από δωμάτιο σε δωμάτιο προσπαθώντας να ξεφύγουν, μη ξέροντας τις περισσότερες φορές τι τους περιμένει στην γωνία (όντως οι ηθοποιοί δεν ήξεραν πολλά πράγματα για το σενάριο και οι αντιδράσεις τους τις περισσότερες φορές είναι πραγματικές!). Ο κάμεραμαν, από την άλλη, είναι αρκετά πιστικός στο λόγο που πρέπει πάση θυσία να μαγνητοσκοπεί τα γεγονότα καθώς πρέπει να τρέχει να σώσει την ζωή του, αν και οι περισσότερες ταινίες τέτοιου τύπου δεν καταφέρνουν να πείσουν τον θεατή.

Η σκηνοθεσία των Jaume Balagueró και Paco Plaza έχει δύναμη και νεύρο, πολύ περισσότερο μάλιστα από κάποιες ανάλογες αμερικάνικες σαβουροταινίες. Παίρνουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που λειτουργούν άψογα σε ταινίες τρόμου αλλά και survival horror games και δημιουργούν έτσι πραγματικά κάτι αρκετά τρομαχτικό. Υπάρχουν πολλές έντονες στιγμές στην ταινία που σίγουρα θα σας κάνουν πολλές φορές να κλείσετε τα μάτια σας ή/και να πεταχτείτε από το κάθισμά σας.

Αρνητικό στοιχείο είναι ότι πέφτει σε κάποια κλισέ, τύπου Blair Witch Project, ενώ στο, κατά τα άλλα αρκετά τρομαχτικό και αγχωτικό, φινάλε που προσπαθεί να εξηγήσει κάποια πράγματα, είναι η στιγμή που χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Δυστυχώς όμως, είναι η τρίτη ταινία μέσα σε έξι μήνες όπου γυρίστηκε με αυτό τον τρόπο – πριν είχαμε δει το Diary of the Dead του Romero και το Cloverfield του Reeves – και χάνει έτσι λίγο από την φρεσκάδα της. Παρόλα αυτά όμως καταφέρνει να σταθεί επάξια σαν μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου της χρονιάς που πέρασε.

Υ.Γ. Ελπίζω οι δικοί μας να παραδειγματιστούν λίγο μετά το κάκιστο Κακό, μιας και σύντομα ξεκινούν τα γυρίσματα του Κακό 2 – Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων.

Τα φυτά τα αγαπάμε. Όλοι μας έχουμε στο σπίτι μας έστω και μια γλάστρα που φροντίζουμε και ομορφαίνει τον χώρο στον οποίο ζούμε. Έτσι φυσικό κι επόμενο ήταν κάποιος να φιλοτιμηθεί να φτιάξει ένα θρίλερ με κάποιο σαρκοφάγο φυτό. Προσωπικά πέρα από το Little Shop of Horrors, του Φρανκ Οζ, που και στην ουσία δεν πρόκειται για θρίλερ αλλά για μαύρη κωμωδία, δεν ήξερα κάποια άλλη ταινία που να είχε ασχοληθεί με αυτό το θέμα. Αλλά μπορεί ένα φυτό να γίνει τρομαχτικό και να μετατραπεί στον εφιάλτη του κάθε κηπουρού; Χμμ…

Δύο ζευγάρια κάνουν τις διακοπές τους στο Μεξικό όπου και γνωρίζουν έναν Γερμανό, τον Μαθίας (Joe Anderson), ο οποίος τους πείθει να τον βοηθήσουν να ψάξει τον αδερφό του και την κοπέλα του που έχουν να δώσουν σημεία ζωής από την στιγμή που πήγαν σε μια αρχαιολογική ανασκαφή σε μια πυραμίδα των Μάγια. Εκεί όμως ανακαλύπτουν κάτι σατανικό κρυμμένο κάτω από την γη να τους περιμένει…

Το Τhe Ruins είναι μια μεταφορά του βιβλίου του Scott B. Smith, συγγραφέα και του πάρα πολύ καλού Α Simple Plan - που γυρίστηκε και σε ταινία - το οποίο από αυτό και μόνο σχεδόν αμέσως κατάφερε να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Οι τέσσερεις πρωταγωνιστές είναι μερικοί από τους νέους ανερχόμενους ηθοποιούς του Hollywood, Jonathan Tucker, Jena Malone, Shawn Ashmore και Laura Ramsey. Ο σκηνοθέτης Κάρτερ Σμίθ "κλέβει" κάποιες ιδέες από το The Descent και προσπαθεί να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα ενίοτε κλειστοφοβική που μερικές φορές τα καταφέρνει. Το σενάριο είναι αρκετά πρωτότυπο για το killer plant from hell, αλλά στο τέλος δεν πείθει τον θεατή όσο θα έπρεπε.

Υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες στιγμές στην ταινία που πραγματικά σε κάνουν να ανατριχιάσεις ολόκληρος, ενώ το twist στο φινάλε δεν είναι και τίποτα το συγκλονιστικό. Δεν ξέρω, ίσως επειδή το να έχω δει αρκετές ταινίες θρίλερ μερικά twist μου φαίνονται πολύ χλιαρά και τόσο ανέμπνευστα! Όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο θα δείτε πως τα πάντα έχουν αλλάξει κι αυτό γιατί ο Smith, o οποίος είναι και ο σεναριογράφος της ταινίας, δεν ήθελε ακόμα κι αυτοί που το είχαν διαβάσει να ξέρουν τι θα γίνει στην ταινία…

Οι χαραχτήρες είναι αρκετά μονοδιάστατοι έχοντας ο καθένας από ένα γνώρισμα που τους χαρακτηρίζει – ίσως μόνο η Malone να ξεφεύγει από αυτό και να μας δείχνει έναν πιο πολυδιάστατο χαραχτήρα. Σε αυτό φυσικά φταίει και ο Σμιθ που προσπαθεί να κερδίσει πόντους από την ατμόσφαιρα χάνοντας έτσι από άλλα σημεία.

Terror has evolved λέει το πόστερ της ταινίας αλλά πραγματικά η ταινία δεν έχει και τη παραμικρή εξέλιξη όσο αφορά στο θέμα του τρόμου. Παρόλα αυτά όμως για mindless fun και gory ταινία είναι ότι πρέπει για τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού. Η ταινία κυκλοφορεί στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 31 Ιουλίου - μια περίοδο που σχεδόν κανένας δεν πατάει το πόδι του στο σίνεμα και ακόμα πιο λίγοι θα την δουν. Και μάλλον της αξίζει.

Ορκίζομαι στο θεό Απόλλωνα τον ιατρό και στο θεό Ασκληπιό και στην Υγεία και στην Πανάκεια και επικαλούμενος τη μαρτυρία όλων των θεών ότι θα εκτελέσω κατά τη δύναμη και την κρίση μου τον όρκο αυτόν και τη συμφωνία αυτή… Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά τη δύναμη και την κρίση μου, αλλά ποτέ για να βλάψω ή να αδικήσω…

Στις μέρες μας υπάρχουν πολλοί και αξιόλογοι γιατροί που βοηθούν τους συνανθρώπους τους πάντα σεβόμενοι τον όρκο του Ιπποκράτη. Τι γίνεται όμως όταν μερικοί πιστεύουν πως είναι το δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα και ότι αυτοί έχουν την δύναμη να σώσουν ή ακόμα και να σκοτώσουν κάποιον. Τι γίνεται όταν μερικοί γιατροί το παίζουν… Θεοί;

Κάπως έτσι ξεκινάει και η ταινία τρόμου Pathology. Αναφέροντας αποσπάσματα από τον όρκο του Ιπποκράτη, ο πολλά υποσχόμενος ειδικευόμενος γιατρός Τεντ Γκρέι (Milo Ventimiglia), πηγαίνει στην ιατρική πανεπιστημιακή σχολή του Λος Άντζελες. Εκεί στο μάθημα της Παθολογίας γνωρίζει μια ομάδα νεαρών γιατρών με αρχηγό τον Δρ. Τζέικ Γκάλο (Michael Weston) όπου τον καλούν σε στις μεταμεσονύχτιες "εκδηλώσεις" τους στο νεκροτομείο της σχολής όπου ο καθένας από αυτούς δολοφονεί κάποιον και οι άλλοι, μέσω της ιατροδικαστικής εξέτασης που κάνουν, προσπαθούν να ανακαλύψουν πως το έκανε…

Αν και η ταινία ξεκινάει θέτοντας κάποια ωραία ερωτήματα όσο αφορά τα ηθικά διλλήματα των γιατρών, καταντάει από ένα σημείο και μετά να είναι ένα κακογραμμένο επεισόδιο του CSI. Βέβαια σε ταινία τρόμου δεν θα έλειπε το αίμα αλλά ούτε το σεξ, και μάλιστα το άγριο σεξ ανάμεσα σε… πτώματα. Από τα λίγα πράγματα που αξίζουν (για να μη πω το μοναδικό) είναι το eye candy που προσφέρει ο Ventimiglia όπου τον δείχνει ημίγυμνο ή γυμνό. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Γερμανού σκηνοθέτη Μάρκ Σόλερμαν είναι κάπως ενδιαφέρουσα αν και αρκετά τετριμμένη για τέτοιου είδους ταινίες, προσπαθώντας να αντιγράψει την γερμανική ταινία Anatomie, ενώ πέφτει κι ο ίδιος θύμα των διαφορών κλισέ ταινιών τρόμου.

Ερμηνείες μη περιμένετε να δείτε τίποτα οσκαρικές. Εξάλλου οι νεαροί ηθοποιοί το μόνο που ξέρουν είναι να επιδεικνύουν τα καλογυμνασμένα κορμιά τους και το ταλέντο τους φτάνει μόνο στο να πετούν αληθοφανή βογγητά. Και, ας είμαστε ειλικρινής, σε τέτοιους είδους ταινίες χρειαζόμαστε να δούμε τίποτε άλλο; Το φινάλε δεν σε εκπλήσσει ιδιαίτερα και το περιμένεις σχεδόν από την αρχή τι θα συμβεί.

Αν γουστάρετε να δείτε ταινία που να μην σας νοιάζει και τόσο το σενάριο και απλά ευχαρίστιεστε το αίμα και το… eye candy (όπου υπάρχει) τότε θα περάσετε μιάμιση ώρα ευχάριστη. Αλλά οι υπόλοιποι αποφύγετε γιατί η ταινία αυτή δεν αξίζει να παιχτεί ούτε στις τηλεοράσεις των ράντζων του νοσοκομείου… Η ταινία θα κυκλοφορήσει, απ’ ότι φαίνεται κατευθείαν σε DVD και δεν θα παιχτεί στους κινηματογράφους εδώ.

Το περιβάλλον είναι κάτι που πρέπει να ενδιαφέρει όλους μας. Παρόλα αυτά όμως το καταστρέφουμε μέρα με τη μέρα. Όλο και περισσότερα δάση καίγονται, ζώα εξαφανίζονται από προσώπου Γης. Τι θα γίνονταν όμως αν η Γη άρχιζε να αμύνεται στην απειλή αυτή που ονομάζεται άνθρωπος και να αρχίσει την επίθεση; Με αυτό το σκεπτικό ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν (ο σκηνοθέτης της 6ης Αίσθησης) επιστρέφει με ένα οικολογικό θρίλερ.

Το συμβάν ξεκίνησε από το Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης. Ο κόσμος άρχισε να αυτοκτονεί άνευ λόγου και αιτίας. Ο πανικός δεν άργησε να έρθει και να κυριαρχήσει τους κατοίκους της πόλης, όπου πίστευαν πως τους επιτίθονταν τρομοκράτες. Μέσα σε αυτό τον πανικό ο καθηγητής και φυσικός Έλιοτ Μουρ προσπαθεί να ξεφύγει και να προστατέψει αυτόν και την γυναίκα του αλλά και να βρει απαντήσεις για το τι συμβαίνει.

Η ταινία ξεκίνησε πραγματικά πάρα πολύ καλά. Ατμόσφαιρα πολύ δυνατή που ευτυχώς δεν χάνεται μέχρι και το τέλος της ταινίας. Ανατριχιαστικοί θάνατοι, και μια μουσική που σε βάζει στο κλίμα από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα. Δυστυχώς με αυτά τελειώνουν και τα θετικά της ταινίας. Το σενάριο ίσως είναι από τα πιο προχειροδουλεμένα που έχω δει τον τελευταίο καιρό. Σίγουρα, υπάρχει το οικολογικό μήνυμα που προσπαθεί να περάσει ο σκηνοθέτης αλλά είναι τόσο επιφανειακό που σχεδόν περνάει απαρατήρητο. Σεναριακά κενά, ασυναρτησίες και διάλογοι για την πλάκα κάνουν το The Happening αμέσως υποψήφιο για τα επόμενα Χρυσά Βατόμουρα. Οι απαράδεκτες ερμηνείες από τους Walhberg και Deschanel δεν βοηθούν την ταινία να αναδειχτεί όσο θα έπρεπε.

Το φινάλε είναι ίσως και από τα πιο άκυρα που έχω δει σε ταινία του Σιάμαλαν, αν και δεν με εξέπληξε. Αν και η πρώτη ακατάλληλη ταινία ενός σκηνοθέτη που μας έδωσε την 6η Αίσθηση και τον Οιωνό, είναι ίσως και η μοναδική που είναι για γέλια. Σαν σκηνοθέτης δεν είναι κακός αλλά στα σενάρια είναι που δεν έχει ταλέντο. Κρίμα γιατί στην αρχή φαινόταν ένας πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης… Αυτό το συμβάν ευχόμουν να μην είχε γίνει ποτέ…


Παρακάτω ακολουθεί το R-rated trailer της ταινίας με πολύ αίμα.

Πρέπει να ήμουν ίσως από τους λίγους που δεν πήγε χτες στην συναυλία της Kylie Minogue στο Terra Vibe. Όλος ο καλός ο κόσμος πήρε φίλους, φίλες, παιδιά, σκυλιά, γατιά και πήγε να δει την diva της ποπ στα κατσάβραχα. Και ενώ άλλοι πήγαιναν στις ερημιές με τα άγρια ζώα, εγώ πήγα να δω κάποιον που τρέχει σε άλλες ερημιές και τα βάζει με Ρώσους σε ένα κυνηγητό για κάποια μυθικά Κρυστάλλινα Κρανία.

Ήμουν μόλις 5μιση χρονών όταν είδα για πρώτη φορά έναν αρχαιολόγο να ψάχνει την μυθική Χαμένη Κιβωτό και τα βάζει με Ναζί και θείες δυνάμεις. Αμέσως εντυπωσιάστηκα! Δράση, περιπέτεια, ρομάντζο και υπερφυσικό που στα μάτια ενός παιδιού φαίνονταν μαγικά. Και το όνομα αυτού Indiana Jones. Τι άλλο ήθελα άλλωστε για να διασκεδάσω; Ακολούθησαν άλλες δυο συνέχειες όπου τις περίμενα πως και πως, με την δεύτερη να είναι κάπως πιο τρομαχτική (ποιος δεν θυμάται άλλωστε την σκηνή με το δείπνο στο παλάτι – που έχει μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου – καθώς και τις ανθρωποθυσίες στο όνομα της θεάς Κάλη) και με την τρίτη να είναι ίσως η καλύτερη απ’ όλες με την αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου σαν κεντρικό θέμα της. Τότε όλοι πίστευαν πως ο Indy άφησε τις περιπέτειες και κρέμασε το καπέλο και το μαστίγιό του για πάντα.

19 χρόνια μετά…

Το νέο ότι θα κυκλοφορήσει νέα ταινία με τις περιπέτειες του Indiana Jones έκανε τους απανταχού φανς της σειράς να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας και προσδοκίας για την νέα ταινία. Αν και οι μέρες περνούσαν αργά και βασανιστικά η ώρα επιτέλους έφτασε για να δούμε για το αν η αναζήτηση του Βασίλειου του Κρυστάλλινου Κρανίου άξιζε τον κόπο. 19 χρόνια μετά τα γεγονότα της τρίτης ταινίας, βρισκόμαστε πλέον στα μέσα της δεκαετίας του ’50 όπου ο Ψυχρός Πόλεμος βρίσκεται ήδη στο απόγειό του και με μια Αμερική να περνά την περίοδο του Μακαρθισμού ενώ οι Κομμουνιστές και τα ροκαμπίλια να αλωνίζουν στους δρόμους της. Ο Indy αναλαμβάνει να βρει ένα μυθικό Κρυστάλλινο Κρανίο πριν τους Ρώσους, όπου ηγείται η Irina Spalko – που την ενσαρκώνει πολύ ωραία η Cate Blanchette – με την βοήθεια του νεαρού Mutt.


Τελειώνοντας η ταινία μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση, με περισσότερο προς γλυκιά. Βλέποντας ξανά τον ήρωα τον παιδικών μου χρόνων στην μεγάλη οθόνη πραγματικά αισθάνθηκα δέος και χαρά. Ακούγοντας το θέμα του John Williams να παίζει από τα ηχεία, ανατρίχιασα. O Spielberg μαζί με τον, επί χρόνια τώρα, διευθυντή φωτογραφίας Kaminski, κατάφεραν να αποδώσουν πιστά την εποχή αυτή καθώς κρατούν αυτή την vintage αισθητική της παλιάς τριλογίας, ακόμα και το σήμα της Paramount με τους τίτλους αρχής θυμίζουν τις προηγούμενες ταινίες. Η δράση είναι αρκετά καλοσκηνοθετημένη, ειδικά η σκηνή με την καταδίωξη στην ζούγκλα πραγματικά υπέροχη, εφέ αρκετά καλά, Blanchette και Ford υπέροχοι στον ρόλο τους και ο Shia LaBeouf αρκετά αστείος σαν έναν εκκολαπτόμενος υβριδίου μεταξύ Marlon Brandon και James Dean.

Μαζί τους επιστρέφει και η Karen Allen ενσαρκώνοντας για άλλη μια φορά την πολυαγαπημένη μου Marion Ravenwood (το όνομα απλά το έχω ερωτευτεί… πανέμορφο). Οι αναφορές στην μεγάλη ηλικία του Indiana Jones γίνονται με πολλά αστεία που είναι άκρως πετυχημένα. Παρόλα αυτά όμως, ο Ford παρά τα 65 του χρόνια το έχει ακόμα. Καταφέρνει να κάνει, με μια κάποια δυσκολία βέβαια, όλες τις action σκηνές της ταινίας, αλλά παρόλα αυτά μου φάνηκε κάπως περίεργο το να βλέπω κάποιον κινηματογραφικό ήρωα σε μια τέτοια μεγάλη ηλικία μιας και μας έχουμε συνηθίσει να είναι όλοι τους ωραίοι και προπάντως νέοι, κι όχι στα 60 φεύγα. Αλλά μετά το πρώτο σοκ αρχίζει να μην σε πειράζει. Φυσικά μη ξεχνάμε ότι είμαστε στην δεκαετία του ’50, μια δεκαετία όπου η απειλή μιας πυρηνικής καταστροφής είναι πλέον μια πραγματικότητα, ο Spielberg καταφέρνει να δείξει αυτό τον εφιάλτη ίσως με μια από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές στην ταινία… αλλά παράλληλα και ίσως από τις πιο "ψεύτικες".

Και αυτό είναι το μοναδικό, αλλά και βασικό, μειονέκτημα της καινούργια ταινίας του Indy. Υπάρχουν σκηνές που η πολύ υπερβολή (και το εννοώ ΠΟΛΥ) είναι το κύριο χαρακτηριστικό τους, που θα ξινίσει μερικούς. Αλλά από την άλλη τώρα είμαστε και 19 χρόνια μετά. Απλά αν βλέπαμε τις προηγούμενες ταινίες σε μια πιο μεγάλη ηλικία, κι όχι με τα μάτια ενός παιδιού/εφήβου, ίσως να λέγαμε μα καλά δεν βγάζουν μάτι κι αυτές οι σκηνές; Ναι, αλλά είναι FUN. Και αυτό είναι ο Indy στην τελική. Μια καλή FUN περιπέτεια.


Αξίζει τελικά να την δείτε; Ναι. Ο Indy παραμένει ο ήρωας που τόσο αγαπήσαμε; Ναι. Σίγουρα δεν είναι μια ταινία που αν την δεις θα σου αλλάξει την ζωή, δεν είναι το αριστούργημα που κάποιοι, ίσως, περίμεναν αλλά σίγουρα δεν θα πάψεις να χαμογελάς βλέποντάς τη. Γιατί ο Indiana Jones, όπως κι ο κινηματογράφος άλλωστε, είναι μια διέξοδος από την σκληρή καθημερινότητά μας. Και σ’ αυτό τουλάχιστον παίρνει άριστα…

Επίσης λέω, αν θέλετε να κανονίσουμε bloggers να πάμε να το δούμε στο IDEAL στην Πανεπηστιμίου αυτή την Κυριακή το απόγευμα, ενώ πριν ή μετά ίσως ακολουθήσει και καφεδάκι. Όσοι πιστοί προσέλθετε, αφήνοντας comment ή απλά στείλτε μου e-mail. :)

Το καλοκαίρι έρχεται και κατά κανόνα, στην Αμερική τουλάχιστον, είναι γεμάτο με ταινίες blockbuster που θα σπάσουν ρεκόρ στο box office. Ταινίες όπως ο καινούργιος Indiana Jones, Chronicles of Narnia: Prince Caspian, Sex and the City σίγουρα θα γεμίσουν και φέτος τις αίθουσες αυτές τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού. Μια ταινία όμως που σίγουρα περίμεναν πολλοί φαν, και ανάμεσά τους κι εγώ, είναι και η νέα ταινία X-Files με τίτλο I Want to Believe. Η πρεμιέρα της ταινίας στην Αμερική είναι στις 25 Ιουλίου, ενώ στην Ελλάδα την περιμένουμε από τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτέμβρη. Αυτή την φορά οι γνωστοί σε όλους Mulder και Scully δεν ψάχνουν να βρουν εξωγήινους αλλά κάτι άλλο… Τι; Ακόμα και από το νέο trailer που κυκλοφόρησε σήμερα, δεν καταλαβαίνουμε και πολλά. Μάλλον θα περιμένουμε να δούμε την ταινία όταν κυκλοφορήσει με το καλό στους κινηματογράφους όλης της χώρας…

Και Δευτέρα σήμερα και μιας είμαι λίγο "κάπως" μετά από ένα υπέροχο Σ/Κ που πέρασα και στην δουλειά δεν πολύ περνάω καλά είπα να ανεβάσω το trailer των X-Files. Καλή βδομάδα να έχουμε!

Όχι. Δεν πρόκειται για διαφήμιση για σερβιέτες. Αυτό αναφωνεί ο Robert Downey Jr. σαν νέος Iron Man στην ομότιτλη νέα ταινία του Jon Favreau. Κυρίες και κύριοι γνωρίστε τον Tony Stark. Πανέξυπνος, μιας και μπήκε στα 15 του κιόλας χρόνια στο τμήμα μηχανολογίας του ΜΙΤ και τελείωσε με αριστεία, πανέμορφος και ζάμπλουτος. Το όνειρο κάθε γυναίκας αλλά και άνδρα. Αδυναμίες του είναι τα γρήγορα και πανάκριβα αυτοκίνητα και φυσικά οι πανέμορφες γυναίκες. Πρόεδρος και CEO της εταιρείας του πατέρα του Stark Industries, μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες δημιουργίας όπλων στον κόσμο. Σε μια όμως επίδειξη όπλων που έκανε στην Μέση Ανατολή, τον απαγάγουν. Η ζωή, αλλά και το πως έβλεπε διάφορα πράγματα μέχρι τότε, αλλάζει. Καταφέρνει να ξεφύγει κατασκευάζοντας μια πανοπλία. Ο Iron Man μόλις γεννήθηκε…

Το Iron Man, πλέον, συγκαταλέγετε μαζί με το Spiderman 2 και το Batman Begins σε μια από τις καλύτερες ταινίες μεταφοράς κόμικ στην μεγάλη οθόνη. Δράση, υπέροχες ατάκες, inside jokes, γρήγορα αυτοκίνητα και ένας Downey Jr. που δίνει ρέστα. Προσωπικά δεν τον πήγαινα ποτέ σαν χαρακτήρα τον συγκεκριμένο και πήγα με κάποιους ενδοιασμούς στην αίθουσα. Φοβόμουν πως ο Iron Man θα ήταν ένας κρύος και αδιάφορος χαρακτήρας σαν την στολή του, ενώ οι θεατές δεν θα μπορούσαν να πετάξουν μαζί του. Μέσα σε λίγη ώρα αυτοί οι ενδοιασμοί είχαν εξαφανιστεί και την θέση τους πήρε η απόλαυση και η διασκέδαση. Ο Favreau κατάφερε μαζί με τον Iron Man να απογειώσει τους πάντες, ακόμα και τους πιο σκεπτικιστές. Μπορεί στην αρχή να φανεί λίγο αργή, μιας και προσπαθεί να κάνει establish στους χαρακτήρες και την ψυχοσύνθεσή τους. Επικεντρώνεται στον χαρακτήρα του Stark κι όχι τόσο στα εφέ και στις καταστροφές (αν και υπάρχουν μπόλικες).

Απολαυστικός ήταν επίσης και ο Jeff Bridges σαν τον κακό της υπόθεσης, ενώ η Gwyneth Paltrow ήταν για άλλη μια φορά γλυκιά… γλάστρα. Δεν ξέρω αλλά αυτή η γυναίκα δεν καταφέρνει με τίποτα να με πείσει πως κάνει για ηθοποιός. Ας μη μιλήσω για το Oscar που πήρε και δεν θα τελειώσω ούτε αύριο. Τελειώνοντας η ταινία έφυγα με ένα συναίσθημα απίστευτης, ας μου επιτραπεί η λέξη, καύλας. Ίσως φταίει το τραγούδι που παίχτηκε στους τίτλους τέλους (Black Sabbath – Iron Man), ίσως είναι αυτό που δείχνει μετά τους τίτλους τέλους που με αποτελείωσε πραγματικά, ακούγοντας μια γνώριμη φωνή να λέει κάτι…

Ναι, η ταινία αξίζει να την δείτε ακόμα και αν δεν έχετε καμία ιδέα από τα κόμικ και απλά θέλετε να δείτε μια απολαυστική και χορταστική ταινία περιπέτειας. Θα σας ανταμείψει όσο λίγες.

There! Up in the sky! Is it a bird? Is it a plane? Is it Superman? No… It’s IRON MAN!!