Κάπως...
Νιώθω περίεργα σήμερα… Πολύ.
Από το Σάββατο μαθαίνω και βλέπω πράγματα να συμβαίνουν στις ζωές ανθρώπων που νοιάζομαι, φίλων μου – μάλλον ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ μου καλύτερα, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Έρωτες χωρίς ανταπόκριση, χωρισμοί, νεύρα, κούραση, τσακωμοί… Προσπαθώ να τους προσεγγίσω και μου κλείνουν την πόρτα. Ένοιωσα τόσο ανίκανος και άχρηστος σαν φίλος αυτές τις μέρες, όσο ποτέ άλλοτε.
Θα μου πείτε ότι καλό είναι να αφήσεις όσο χρόνο χρειαστεί τον άλλον μόνο του και να ηρεμίσει. Απλά, ξέρετε, μου είναι πολύ δύσκολο να τους βλέπω σε μια τέτοια κατάσταση…
Μέχρι τότε όμως θέλω να ξέρουν ότι εδώ θα είμαι αν με χρειαστούν… Τους αγαπάω όσο τίποτα στον κόσμο και τους αφιερώνω το παρακάτω:
Για σας.
