Memoirs of a Vampire

Blogoscars 2011 : Best Soundtrack (by Mitsaso Bellucci)

2011-03-29T16:18:00.004+03:00

Kρίμα που η κατηγορία αυτή είναι απλώς πεντάδα... γέμιζα άνετα δεκάδα κι ας μην έχω προσέξει πολύ τη μουσική στις φετινές ταινίες! Honorable mentions στο Tangled και στο Burlesque, που έμειναν έξω στο παρα-τσάκ! Ειδικά απο το Burlesque μου άρεσαν μόνο δυο τραγούδια anyway... τα δύο της Cher (κάτι θα κάνεις λάθος Xtina, δεν εξηγείται αλλιώς!! :P )

5. How To Train Your Dragon (John Powell)

Who am I kidding? Η ταινία πιάνει πεντάδα επειδή παίζει Jonsi στα credits!!! :P

4. Scott Pilgrim VS The World

Hell to the yeah!

3. Ondine (Kjartan Sveinsson)

To score του Ισλανδού για αυτή τη low profile ταινία του Neil Jordan μπορεί να μην έχει κυκλοφορήσει ποτέ χώρια απο την ταινία... αλλά, οι τύποι χρησιμοποίησαν τραγούδι των Sigur Ros σαν βασικό plot point της ταινίας!!! INSTANT WIN!

2. Mr.Nobody (Pierre Van Dormael & Various)

Oνειρικά, retro, μελαγχολικά κομμάτια εξίσου όμορφα με τις εικόνες της ταινίας του Jaco Van Dormael... το οτι τα original κομμάτια του soundtrack έχει επιλεγεί να τα κάνει κάποιος συνονόματός του μπορεί να είναι νεποτισμός, αλλά είναι πετυχημένος νεποτισμός! :P

1. Baarìa - La Porta del Vento (Ennio Morricone)

You can't go wrong με τον "Maestro"...! Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με την καλύτερη δουλειά του τα τελευταία 10 χρόνια! Rispetto!

Blogoscars 2011 - Καλύτερη Ταινία: Μέρος 2ο

2011-03-29T00:05:00.000+03:00

Ήρθε επιτέλους η ώρα για την τελευταία δεκάδα. Η 10 καλύτερες ταινίες, κατέ με, για το 2011 είναι:

Best Picture

10. Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1
Η αρχή του τέλους.

09. Rabbit Hole
Όταν ο James Cameron Mitchel κάνει mainstream ταινία.

08. Blue Valentine
To δάκρυ κορόμηλο.

07. Scott Pilgrim Vs. the World
Uber coolness!

06. Easy A
Παίρνει Α με τόνο!

05. Toy Story 3
Παιδικό παραμύθι για μεγάλους.

04. The Social Network
Ποιος θα το έλεγε ότι μια ταινία για το Facebook θα είχε τόσο ενδιαφέρον.

03. Buried
Το καλύτερο θρίλερ της χρονιάς είναι και μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

02. Inception
Όνειρο.

01. Black Swan
Prima ταινία.

Blogoscars 2011 - Καλύτερη Ταινία: Μέρος 1ο

2011-03-28T17:50:00.002+03:00

Πλησιάζουμε στο τέλος. Η δική μου λίστα για τις καλύτερες ταινίες του 2011.

Best Picture

20. Piranha 3D
Pure fun!

19. King’s Speech
O ακαδημαϊκός κινηματογράφος στα καλύτερά του.

18. Io Sono L’ Amore
Από Ιταλία με αγάπη.

17. Attenberg
Η πιο περίεργη ταινία, in a good way, μετά τον Κυνόδοντα.

16. Shutter Island
Όταν ο Σκορσέζε κάνει θρίλερ.

15. Kick-Ass
Ένα νέο είδος ήρωα. Αυτού, με αρχίδια.

14. The Kids Are Alright
Γιατί και οι λεσβίες έχουν ψυχή.

13. Χώρα Προέλευσης
Η καλύτερη ελληνική ταινία της χρονιάς που πέρασε.

12. Tangled
Παραμύθι μαγικό.

11. How to Train Your Dragon
Παραμύθι περιπετειώδες.

Αύριο η τελευταία δεκάδα. Papoy!

Blogoscars 2011: Best Films top 5! (by Mitsaso Bellucci)

2011-03-28T16:20:00.003+03:00

Η τελική μου πεντάδα δεν είναι απαραίτητα οι πιο ποιοτικές, ή και οι πιο καλοφτιαγμένες ταινίες.
Είναι οι ταινίες που, απο όλο το σωτήριο έτος 2010, θα μου μείνουν αξέχαστες!

Γιατί, σε σχέση με όλες τις άλλες, μου έδωσαν κάτι καινούριο, που δεν είχα ξαναδεί... that's what cinema is all about!

5. Enter the Void

Ίσως η πιο αξέχαστη απο τις πέντε, μια ταινία-εμπειρία (κάτι που κάνει συχνά ο Noe)... λίγο απο τη φλυαρία της να έκοβε και θα ήταν πρώτη!

4. Mr. Nobody

Λίγο απο sci-fi, λίγο απο Amelie, πάρε και ένα γαλλικότατο χαοτικό σενάριο γεμάτο λυρικές εικόνες, στιγμές συγκίνησης και mindfucks, κι έχεις το αγνωστο διαμαντάκι του 2010.

3. Kokuhaku (Confessions)

Υπερβολικό, emo, και τόσο μα τόσο καθηλωτικό... στο τέλος όχι μόνο σου κρατάει το suspension of disbelief αλλά με τις συνεχείς ανατροπές σου μένουν τα σαγόνια στο πάτωμα. Μόνο ασιατικά μυαλά μπορούν να σκεφτούν τόσο διαστροφικές ιστορίες εκδίκησης...!!!

2. Kaboom

Ένοχα απολαυστικό μέχρι την τελευταία του σταγόνα! Και περισσότερες αλλαξοκωλιές δε με χάλαγαν να πω την αμαρτία μου...

1. Scott Pilgrim vs. The World

Δε θα κάτσω να ξηγηθώ για τα αυτονόητα. It was simply awesome.

Blogoscars 2011: Best Films 10 - 06 (by Mitsaso Bellucci)

2011-03-28T15:33:00.002+03:00

10. Rabbit Hole

O πολυλατρεμένος John Cameron Mitchell κάνει την πρώτη mainstream και συνάμα ακαδημαική του σκηνοθεσία... να πω την αμαρτία μου, αν δε διάβαζα το όνομα του στα credits δεν καταλάβαινα οτι είναι δικιά του η ταινία, αλλά το έργο βγήκε πολύ καλό anyway, με κέντρο βάρους την Kidman που μας θύμισε τη σταρ που ήταν δέκα χρόνια πριν και ένα μεστό σενάριο που αντιμετωπίζει το τραγικό του premise χωρίς μελόδραμα και με πολλή ουσία. Εύγε, αλλά απο την άλλη φορά θέλω πιο έξαλλες καταστάσεις, ακούς JCM?

9. Les Amours Imaginaires

O Xavier Dolan στη δεύτερη μόλις του ταινία έχει ήδη αφήσει το στίγμα του στον κόσμο με το δικό του, προσωπικό στυλ... το οποίο μπορεί να είναι λίγο hipsterοψωνίστικο και εγωκεντρικό, αλλά με το κεντρικό θέμα της δεύτερης του ταινίας... it just works! Στα συν τα εξαιρετικά visuals και το οτι παρά τον εγωισμό του, πάντα μας δίνει καθηλωτικούς γυναικείους ρόλους... η Anne Dorval και η Monia Chokri μπορούν να τον ευχαριστούν.

8. Toy Story 3

Γίνεται το τρίκουελ να είναι καλύτερο απο τις δύο πρώτες ταινίες? Αυτό που δεν κατάφερε ο Νονός, το κατάφερε η Pixar! Βέβαια θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς την βεβιασμένα μαύρη, άραχλη και σχεδόν μηδενιστική κορύφωση πριν το Disneyικό θαύμα-λύση, αλλά το απίστευτο χιούμορ σε όλη τη διάρκεια της ταινίας και ο συγκινητικός επίλογος επανορθώνουν ταμάλα. Και φυσικά ο Ken!

7. Easy A

The New Mother of all teen flicks... Mean Girls, κάνε πέρα!!! Όλα σε αυτή την ταινία δούλεψαν ρολόι. Δεν υπήρχε λεπτό στην ταινία που να μην ήταν αστείο με έναν καινούριο και μη-κλισέ τρόπο, η Emma Stone και όλο το δευτερεύον καστ δίνουν ρεσιτάλ, και ο Penn Badgley είναι πιο γκομενάκι απο ποτε!

6. Black Swan

Έχουν ήδη ειπωθεί πολλά. Ένα θέμα που έχει πάψει να είναι πρωτότυπο τα τελευταία 10 χρόνια ο Aronofsky το χειρίζεται τόσο δεξιοτεχνικά, που σχεδόν σε βάζει μέσα στο μυαλό της ολοένα και λιγότερο αθώας μπαλαρίνας... και το μυαλό της δεν είναι ακριβώς το πιο ιδανικό μέρος για ένα ευχάριστο δίωρο.

Blogoscars 2011 : Best Films 11-20 (by Mitsaso Bellucci)

2011-03-27T23:46:00.005+03:00

Οι ταινίες της χρονιάς, χωρίς περιγραφές και φιοριτούρες, πέρα απο τα απολύτως απαραίτητα!

20. Machete

Cultίλα.

19. Bitch Slap!

Trashάτη cultίλα.

18. Shutter Island

Αξιόπιστη Σκορσεζίλα.

17. Never Let Me Go
Μιρλα.

16. Blue Valentine
ΈχωτονΡυανΓκόσλινκαιδεμουφτανίλα.

15. Megamind
Τongue-in-cheekίλα.

14. Kick-Ass
Badassίλα.

13. Baaria - La Porta del Vento
Νοσταλγίλα.

12. How To Train Your Dragon
Αξιολατρευτίλα.

11. Tangled!

Swashbucklerίλα.

Blogoscars 2011 - A' Γυναικείος Ρόλος

2011-03-25T13:40:00.000+02:00

Πάλι εδώ για να δούμε και την λίστα με τις καλύτερες γυναίκες ηθοποιούς σε Α' ρόλο.

Best Actress in a Leading Role

10. Ariane Labed – Attenberg
Γιατί μαθαίνει για τις ανθρώπινες σχέσεις από τα ντοκιμαντέρ για γορίλες. Εδώ που τα λέμε δεν πέφτει και πολύ έξω.

09. Mary Elizabeth Winstead – Scott Pilgrim vs the World
Γιατί έχει 7 σατανικούς πρώην και αυτή είναι κολλημένη με έναν.

08. Carey Mulligan – Never Let Me Go
Γιατί πραγματικά κατάφερε να με μαγνητίσει με την ερμηνεία της περισσότερο από τους άλλους 2 συμπρωταγωνιστές της. Αγαπημένη όπως πάντα.

07. Tilda Swinton – Io Sono L’Amore
Γιατί είναι μια Ιταλίδα από την Αγγλία με ρίζες από την Ρωσία. Τρέχα γύρευε.

06. Αμαλία Μουτσούκη – Χώρα Προέλευσης
Γιατί η απαγγελία της του εθνικού μας ύμνου με έκανε πραγματικά να νοιώσω κάτι.

05. Nicole Kidman – Rabbit Hole
Γιατί κατάφερε να δείξει συναισθήματα και εκφράσεις παρά τα άπειρα botox που έχει κάνει τον τελευταίο καιρό.

04. Emma Stone – Easy A
Γιατί δεν είναι ψέματα αν πω ότι αρχίζω να περιμένω πολλά από αυτή στο μέλλον.

03. Annette Bening – The Kids Are Alright
Γιατί είναι str8 που έπαιξε μια λεσβία με αρχίδια.

02. Michelle Williams – Blue Valentine
Γιατί από το Dawson’s Creek έδειχνε το πόσο ταλεντάρα είναι. Και δεν διαψεύστηκα.

01. Natalie Portman – Black Swan
Γιατί το ένοιωσε και ήταν υπέροχη. Ήταν υπέροχη.

Άντε υπομονή και λίγες μέρες έμειναν μέχρι να αποκαλυφθεί και η καλύτερη ταινία για το 2011.

Blogoscars 2011 - Best Female Lead (by Mitsaso Bellucci)

2011-03-25T12:07:00.005+02:00

10. Belen Rueda - Los Ojos de Julia
Απο το "Orfanato" την αγαπησα αυτην την γυναίκα... σε ότι κι αν κάνει είναι υποκριτικά αψεγάδιαστη!

9. Tina Fey - Megamind
Ο χαρακτήρας της εδώ είναι μια απόλαυση... δεν κατάλαβα καν οτι ήταν η Tina μέχρι τους τίτλους τέλους! Είδες για να μην παίξεις μια φορά την γεροντοκόρη/παντρεμένη σε κλιμακτήριο?

8. Michelle Williams - Blue Valentine
Η Michelle είναι πάντα καλή σε ότι κάνει, κι εδώ ήταν ο ρόλος της ζωής της... η ταινία έπαιρνε το μέρος της και η ίδια σε έκανε να καταλαβαίνεις γιατί κάνει ότι κάνει στην ταινία, αλλά ο Ryan την επισκίασε τόσο πολύ υποκριτικά που σε όλη τη διάρκεια της προβολής βρώμα την ανέβαζα, καριολάκι την κατέβαζα!! Lol love to hate her!

7. Paz de la Huerta - Enter the Void
Τα πράγματα που την έβαζε να κάνει ο Gaspar Noe... θέλουν πιο πολλά αρχίδια κι απο όλους τους 300 του Λεωνίδα μαζί!! Η απλά είναι πουτανάκι :P

6. Carey Mulligan - Never Let Me Go
Στωική, συγκρατημένη, τραγική και αξιαγάπητη... έκανε την ακατανόητη αποδοχή της παράλογα τραγικής της μοίρας να μοιάζει η μόνη λογική λύση.

5. Emma Stone - Easy A
Γαμάτη. Τέλος.

4. Takako Matsu - Confessions/ Kokuhaku
Τόσο γλυκιά και τόσο... ανατριχιαστική. Με καθήλωσε εως το τέλος.

3. Monia Chokri - Les Amours Imaginaires
Στην αρχή αναρωτιόμουν "τι δουλειά έχει αυτή η μεσήλικη νευρωτική κυρία να κάνει παρέα με τα hipster δεκαοκτάχρονα?"... στο τέλος της ταινίας αναρωτιόμουν "τι δουλειά είχαν όλα αυτά τα hipster δεκαοκτάχρονα στην ταινία της Monia Chokri?!?!"

2. Nicole Kidman - Rabbit Hole
Ρε, εδώ νίκησε μέχρι και το botox, αυτό θα πει physics-defying ερμηνεία!!!

1. Natalie Portman - Black Swan
Η σχέση Cassel/Portman στην ταινία είναι προφανώς αντιγραφή της σχέσης Aronofsky/Portman στα γυρίσματα της. Η Natalie απλά ΉΤΑΝ ο Μαύρος Κύκνος. :P

Blogoscars 2011 - Best Male Lead (by Mitsaso Bellucci)

2011-03-23T12:53:00.006+02:00

10. Otto Jespersen (The Troll Hunter)Δημόσιος υπάλληλος διορισμένος απο το κράτος να κυνηγάει τα γιγάντια τρολλς της Νορβηγίας!?!? Chuck Norris has NOTHING on this dude.

9. Colin Firth - The King's Speech

Πράγματι πολύ καλός ο Κόλιν, αλλά το όσκαρ οφείλεται στην κλασσική συνταγή "Σελήνη
παίξει άτομο με αναπηρία, κερδίσει αγαλματάκι!"

8. Jesse Eisenberg - The Social Network

Αν αυτή η ταινία έφτασε ένα κλικ πιο πάνω απο το "βαρετή", ήταν λόγω του Eisenberg και του Garfield... Sorkin & Fincher my ass! Miscast όμως που τον βαλαν να παίξει τον μπακούρη.

7. Aaron Eckhart - Rabbit Hole

Γιατί κατάφερε να είναι σπαρακτικός χωρίς να επισκιαστεί απο τη Nicole (botox, ξε-botox!)

6. Micheal Cera - Scott Pilgrim vs. The World

Γιατί κατάφερε, έστω για μία φορά, να μην παίξει 100% τον εαυτό του! :P

5. Xavier Dolan - Les Amours Imaginaires

Ψωνάρα και control freak... αλλά το κάνει τόσο, μα τόσο καλά! Και δεν ντρέπεται να σνιφάρει ξένα ρούχα και να το 'φχαριστιέται on camera! :P

4. Ryan Reynolds - Buried

Κοίτα, και καλά να μην έπαιζε, πάλι θα το γλεντούσαμε το 90λεπτο στην κάσα μαζί του... αλλά το γκομενάκι ξέρει να παίζει και το έχει δείξει απο το 2007 στο The Nines, εδώ απλά το κατάλαβε και ο ευρύς πληθυσμός.

3. Flynn Rider a.k.a. Zachary Levi - Tangled

Θεούλης... τα πήρε όλα κι έφυγε!!! Απο τότε που βγήκε η ταινία, ο Flynn μονοπωλεί την παγκόσμια παραγωγή yaoi, κι αυτό δεν είναι καθόοοολου τυχαίο. :P

2. Danny Trejo - Machete

"Machete don't text!"

1. Ryan Gosling - Blue Valentine

O Gosling θά 'πρεπε να παίρνει Όσκαρ κάθε δύο χρόνια. Τέλος. #maleBlanchett

Blogoscars 2011 - Α' Ανδρικός Ρόλος

2011-03-23T10:24:00.002+02:00

Για να δούμε σήμερα και την λίστα με το Α’ Ανδρικό ρόλο.

Actor in a Leading Role

10. Aaron Johnson – Kick-Ass
Γιατί ήταν ο πιο kick ass ήρωας της φετινής σεζόν.

09. Michael Cera – Scott Pilgrim vs the World
Γιατί τα έβαλε με 7 πρώην για την καρδιά εκείνης που αγαπά. Αυτό θέλει αρχίδια.

08. Daniel Radcliffe – Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1
Γιατί πλέον ο ρόλος του μικρού μάγου έχει μπει για τα καλά στο πετσί του.

07. Jay Baruchel – The Trotsky
Γιατί το μότο του ήταν “Viva la revolution”!

06. Aaron Eckhart – Rabbit Hole
Γιατί δεν ήταν μόνο η Nicole Kidman που είχε ρίξει το κλάμα της αρκούδας στην ταινία.

05. James Franco – Howl
Γιατί έπαιξε ρόλο έκπληξη που επισκιάστηκε από την ερμηνεία τους στις “127 Ώρες” και είναι κρίμα

04. Jesse Eisenberg – Social Network
Γιατί έπαιξε τον ρόλο του πιο αξιοζήλευτου geek όλων των εποχών και πήρε πολλά likes.

03. Ryan Reynolds – Buried
Γιατί έπρεπε να τον κλείσουν σε φέρετρο για να μας δείξει το πόσο μεγάλο ταλέντο έχει.

02. Colin Firth – The Kings Speech
Γιατί έχασε τα λόγια του και γι’ αυτό η Ακαδημία του έδωσε το πολυπόθητο αγαλματάκι.

01. Ryan Gosling – Blue Valentine
Γιατί έδωσε μια από τις πιο συγκλονιστικές ερμηνείες της καριέρας του.

Το ξέρεις το ποιηματάκι. Οι λίστες των Tagres και DimitrisDX.

Blogoscars 2011 - Καλύτερο Σενάριο

2011-03-21T23:10:00.002+02:00

Λόγω του ότι ήμουν άρρωστος και εκτός σπιτιού αυτές τις μέρες, πάρε απλά την λίστα με τις υποψηφιότητες για το καλύτερο σενάριο χωρίς να ρωτάς πολλά πολλά.

Best Screenplay

10. How to Train Your Dragon
09. The Kids Are Alright
08. Never Let Me Go
07. Χώρα Προέλευσης
06. Easy A
05. Scott Pilgrim Vs. The World
04. Social Network
03. Toy Story 3
02. Inception
01. Black Swan

Όπως πάντα δες και την λίστα των Tagres και DimitrisDX.

Blogoscars 2011 - Best Screenplay (by Mitsaso Bellucci)

2011-03-21T15:11:00.002+02:00

Χωρίς φανφάρες σήμερα... τα σενάρια έχουν μιλήσει για τον εαυτό τους! :P

10.How To Train Your Dragon
9.I Love you, Phillip Morris
8.Tangled
7.Toy Story 3
6.Kaboom
5.Black Swan
4.Blue Valentine
3.Easy A
2.Scott Pilgrim vs. the World
1.Rabbit Hole

Blogoscars 2011 - Best Director (by Mitsaso Bellucci)

2011-03-19T11:09:00.005+02:00

Έλα να μπαίνουμε στο ζουμί σιγά σιγά...! Το να ψάχνω ποιός η ποιά δευτεράντζα σε κάθε ταινία μου τράβηξε την προσοχή πιο πολύ ήταν κομματάκι δύσκολο, αλλά το ποιές φετινές σκηνοθεσίες μου έκαναν μπαμ περισσότερο το'βγαλα σε δυο λεπτά, ανάμεσα στο τι να μαγειρέψω σήμερα και στο αν θα πιω κρύο νερό ή βρύσης με το depon που πήρα σήμερα... πάμε λοιπόν στην ξεπετούλα μας! :P

10.Christopher Nolan - Inception
To'χεις, βρε Christopher μου, είπα εγώ οτι δεν το έχεις? Αλλά να... αμα θες άλλη φορά να μην είσαι το filler της τελικής δεκάδας, κοίτα όταν κάνεις την πιο πρωτότυπη και φιλόδοξη ταινία της δεκαετίας να έχεις και λίιιιγο μεγαλύτερη φαντασία στα settings και στους χαρακτήρες. Νισάφι πια με τα daddy issues του καθενός!

9. Matthew Vaughn - Kick Ass
Ο κύριος απο δω καταφέρνει να κάνει όλο και πιο ατόφια fun ταινίες... και θα είχε κάνει την καλύτερη κόμικ ταινία των τελευταίων χρόνων, αν δεν έβγαινε κι άλλη μία με καλύτερο αρχικό υλικό απο τις ονειρώξεις του Mark Millar :P

8. Mark Romanek - Never Let Me Go
Mετρημένη, τίμια και λιτή κοψοφλεβιά.

7. Giuseppe Tornatore - Baarìa
Ο άνθρωπος ακόμα και σήμερα επιμένει να πιάνει τη νοσταλγία του και να την κάνει ταινία...! Φέτος, σαν στόρυ, δεν του βγήκε και τόσο, αλλά απο εικόνες μας έδωσε να τρώνε και τα αγέννητα εγγόνια μας.

6. Gregg Araki - Kaboom
Αστείο, καυλιάρικο και αμετανόητα random, το νέο πόνημα του Araki μου έχει μείνει ακόμα φρέσκο σαν μια καραμέλα μέντας βυθισμένη στον Βορειο Παγωμένο Ωκεανό!

5. Xavier Dolan - Les Amours Imaginaires
Όχι, δεν είναι απλά κοντινά slow motion πλάνα σε hipster ρούχα, παπούτσια και κομμώσεις! Είναι μια ωδή στον ανούσιο έρωτα, στα self-inflicted "συναισθήματα" και στην αμαρτία της ματαιοδοξίας!

4. Jaco Van Dormael - Mr.Nobody
Η Amelie σε sci-fi mindfuck βερσιόν... λυρικό, χαοτικό, οπτικά πανέμορφο, θα σου μείνει ακόμα κι αν δεν καταλάβεις Χριστό απ'ότι είδες...!

3. Darren Aronofsky - Black Swan
Θα μπορούσε να είναι και πρώτος στη λίστα... πήρε μια απλή ιστορία για μια μισότρελη περφεξιονίστρια και την έκανε σπουδή πάνω στην ψυχική καθίζηση του ανθρωπου.

2. Edgar Wright - Scott Pilgrim vs. the World
Κατα βάσιν, δεν έκανε κάτι παραπάνω απο το να μεταφράσει το κόμικ στο πανί καρέ προς καρέ... μαζί με τα onomatopoeia και τα cartoon effects και τα πάντα... αλλά το οτι είχε τα αρχίδια να το κάνει σε έναν κινηματογραφικό κόσμο χωρίς φαντασία αρκεί να τον ανεβάσει μέχρι εδω πάνω!

1. Gaspar Noé - Enter the Void
Ντάξει, ο άνθρωπος το παραδέχτηκε, έκανε την ταινία γιατί ήθελε να παίξει με τους νέους του γερανούς για τις κάμερες... αλλά στην πορεία του βγήκε μια ταινία που πάει το σινεμά μπροστά! Ο καλύτερος τρόπος για να νιώσεις σαν να είσαι σε τριπάκι απο LSD χωρίς να χρειαστεί να βάλεις φαρμάκια στον οργανισμό σου :P

Blogoscars 2011 - Καλύτερος Σκηνοθέτης

2011-03-19T00:10:00.003+02:00

Τρίτη μέρα, τρίτη κατηγορία. Καλύτερος σκηνοθέτης για το 2011. Πολλοί οι υποψήφιοι, ακόμη περισσότερα τα φιλοδωρήματα αλλά μόνο 10 κατάφεραν να μπουν στην τελική λίστα με τις υποψηφιότητες. Έτσι ~~τα 10 καλύτερα δώρα που έλαβα~~ οι 10 καλύτεροι σκηνοθέτες είναι:

Best Director

10. David Yates – Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1
Γιατί αξίζει την υποψηφιότητα μόνο και μόνο για την εκπληκτική μπαρτονίστικη σκηνή με την ιστορία των Κλήρων του Θανάτου.

09. Lee Unkrich – Toy Story 3
Γιατί όταν μια ιστορία με παιχνίδια σε συγκινεί τόσο πολύ, δεν μπορεί, κάτι έχεις κάνει πολύ καλά.

08. Lisa Cholodenko – The Kids Are Alright
Γιατί έβαλε δυο str8 ηθοποιούς να παίξουν δυο λεσβίες με μεγάλη επιτυχία και σκηνοθέτησε την καλύτερη indie ταινία της χρονιάς.

07. Αθηνά-Ραχήλ Τσαγγάρη – Attenberg
Γιατί είναι η γυναίκα του Λάνθιμου, που πήρε φέτος μια υποψηφιότητα για Oscar, και η ταινία της μοιάζει να είναι συνέχεια του Κυνόδοντα.

06. Σύλλας Τζουμέρκας – Χώρα Προέλευσης
Γιατί θα μπορούσε να ήταν άλλο ένα επεισόδιο της σειράς από τις “Οικογενειακές Ιστορίες”. Ευτυχώς, δεν ήταν.

05. Edgar Wright – Scott Pilgrim Vs. The World
Γιατί έκανε την πιο καλτ, uber κουλ ταινία όχι μόνο της χρονιάς αλλά της τελευταίας δεκαετίας.

04. David Fincher – Social Network
Γιατί έκανε μια ταινία για το Facebook για να αποκτήσει περισσότερους φίλους. Αντ’ αυτού πήρε μια υποψηφιότητα για Oscar. Τρίχες.

03. Rodrigo Cortés – Buried
Γιατί έδωσε άλλη σημασία στην λέξη στριμόκολα κάνοντας "παπάδες" με φόντο ένα φέρετρο, σε ένα από τα καλύτερα θρίλερ της χρονιάς.

02. Christopher Nolan – Inception
Γιατί όταν μια ταινία για όνειρα έχει τόσο ονειρική σκηνοθεσία, το Inception έχει επιτευχθεί.

01. Darren Aronofsky – Black Swan
Γιατί κατάφερε να κάνει μια ταινία για μπαλέτο και να μη με κάνει να βαρεθώ ούτε δευτερόλεπτο. Σου βγάζω το καπέλο μεσιέ.

Κι επειδή η επανάληψη είναι η μήτηρ πάσης μαθήσεως, μην ξεχάσεις να δεις τα blogs των Tagres και DimitrisDX με τις δικές τους υπέροχες υποψηφιότητες με τους καλύτερους σκηνοθέτες για το 2011. Αλλιώς θα βγάλω τα μαστίγια. Τα λέμε πάλι την Δευτέρα με το καλύτερο σενάριο.

Blogoscars 2011 - Best Supporting Actress (by Mitsaso Bellucci)

2011-03-17T21:37:00.005+02:00

Και τώρα σειρά έχουν οι τσούπρες...! Χαμός στο ίσωμα έγινε, 19 γκόμενες στριμοκωλιάστηκαν για 10 ποταπές θεσούλες.

10) Erin Cummings (BitchSlap)
Θεά η πουτάνα, θεά..!

9) Helena Bonham Carter (Alice in Wonderland)
'Ελα, ντάξει, ευκολάκι ήταν αυτό, δε θα το εξηγήσω κιόλας.

8) Alison Barry (Ondine)
Απο τις πιο σοβαρές αλλά και peculiar ερμηνείες παιδιού... σαν την ταινία γενικότερα.

7) Haley Bennett (Kaboom)
Ach! Η καλύτερη σκρόφα λεσβία evah!

6) Juno Temple (Mr.Nobody)
Γαμάτο διαμαντάκι η ταινία, την παράσταση κλέβει η κοπελιά που κάνει την Diane Krueger στα 15 της χρόνια.

5) Alison Pill (Scott Pilgrim vs The World)
Ένα θα πω... η Kim Pine στο κόμικ μου ήταν αδιάφορη... στην ταινία όμως κλέβει καρδιές!

4) Diane Wiest (Rabbit Hole)
Απόλυτο συμπλήρωμα στην πρώτη καλή ερμηνεία της Nicole εδώ και χρόνια.

3) Mila Kunis (Black Swan)
Κοίτα που πήραμε και την Mila Kunis σοβαρά...! Aronofsky, σε προκαλώ να κάνεις σοβαρές ηθοποιούς τη Lindsay Lohan, την Tara Reid και την Paris Hilton! A! Kαι να μπάσεις στο άθλημα και την Kim Kardashian... εδώ σε θέλω κάβουρα!

2) Chloe Moretz (Kick-Ass)
Χάνει την πρωτιά μονο και μονο επειδή ο ρόλος της είχε τοση φόρα και αβάντα απο το κόμικ και απο το όλο concept της hit girl, που υποψιάζομαι οτι ακόμα και η Δήμητρα Δουμένη να έπαιζε στη θέση της θα έκανε παρόμοια θραύση!

1) Ellen Wong (Scott Pilgrim vs The World)
...ενώ αντίθετα η Knives Chau ήταν ένα χαριτωμένο αλλά ελαφρά annoying κλισέ ασιατικό schoolgirl στο κόμικ... αλλά στην ταινία τα πήρε όλα κι έφυγε!

Blogoscars 2011 - Best Supporting Actor (by Mitsaso Bellucci)

2011-03-17T20:59:00.005+02:00

O φίλτατος Mitsaso Bellucci βαριόταν να ξανανοίξει blog μόνο και μόνο για να συμμετάσχει στα φετινά blogoscars, οπότε μου κάνει αρμένικη βίζιτα εδώ... γρήγορα γρήγορα λοιπόν πάμε στις προτάσεις του για τον Β' Αντρικό Ρόλο:

10) Steven Seagal (Machete)
Και μόνο που βρήκε το θάρρος να ξαναπαίξει σε ταινία και να ΜΗΝ κερδίσει στο ξυλίκι χωρίς την παραμικρή αμυχή επάνω του, αξίζει τη θέση στη δεκάδα :P

9) Miles Teller (Rabbit Hole)
Creeper ερμηνεία. Περνούν εβδομάδες πριν συνειδητοποιήσεις οτι ο νεαρός που έκλεισε το σπίτι της Νικόλ έχει χαραχτεί στη μνήμη σου.

8) Michael Keaton (Toy Story 3)
Xρειάστηκε μια τρίτη ταινια Toy Story για να βγει ο Ken μια για πάντα απο τη σκιά της Barbie!!! Μένει τώρα να ξεπεράσει σε φήμη και τον Ken Lee...

7) Brandon Routh (Scott Pilgrim vs The World)
O Todd Ingram δε θα μπορούσε να βρει πιο ιδανικό ενσαρκωτή στη μεγάλη οθόνη... :P

6) Stanley Tucci (Easy A)
Αν δεν μού'βγαζε κάτι το τόσο πηδήσιμο, θα τον ήθελα για μπαμπά μου.

5) Geoffrey Rush (King’s Speech)
Ο λογοθεραπευτής που όλοι θα θέλαμε να έχουμε. Μετά απο την Τζούλι Μασσίνο βέβαια.

4) Joseph Gordon Levitt (Inception)
Πως γίνεται όλη μα ΟΛΗ η ταινία να περιστρέφεται γύρω απο τα δράματα του Di Caprio κι εμείς να θυμόμαστε τον Gordon Levitt...? It takes that certain something, I guess :P

3) Andrew Garfield (Never Let Me Go)
...αλλά και για το Social Network. Φέτος ήταν η χρονία του. Και θα έχει πολλές τέτοιες ακόμα!

2) Kieran Culkin (Scott Pilgrim vs The World)
Πως γίνεται να παίρνεις τον πιο αβάντα χαρακτήρα του κόμικ και στην ταινία να κάνει ακόμα πιο πολυ ΜΠΑΜ?

1) Vincent Cassel (Black Swan)
O Βενσάν μας δείχνει περίτρανα πως ένας ξερακιανός μυτόγκας μπορέι να τυλίξει μια γυναίκα σαν τη Monica... θέλει αμαρτωλά βλέμματα, διαστροφή και τσαγανό :P

Blogoscars 2011 - Β' Γυναικείος Ρόλος

2011-03-16T23:59:00.003+02:00

Απ’ ότι βλέπω βρήκες τον δρόμο να μας επισκεφτείς πάλι πιστέ και τίμιε αναγνώστη. Χτες από ότι έμαθες ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου όπου μέσα σε μια μέρα ανακοίνωσαν τις υποψηφιότητες για 18 κατηγορίες. Όμως η Ελληνική Ακαδημία Μπλογκόσφαιρας και Τεχνών (μου αρέσει το όνομα, το κάνουμε trademark), ανακοινώνει ήδη από προχτές τις δικές της υποψηφιότητες και θα πάρει δυο εβδομάδες. Ναι, είμαστε τόσο γκραντ! Σήμερα, λοιπόν, έχουμε τις υποψηφιότητες για την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε β’ ρόλο, όπου μέσα σου έχω από βασίλισσες, μάνες, δαιμονισμένες σκρόφες και άλλα πολλά. Γυναίκες για όλα τα γούστα. Και οι υποψήφιες για το βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου είναι:

Best Supporting Actress

10. Ashley Bell – The Last Exorcism
Γιατί κατάφερε να ταρακουνήσει τον θρόνο της Linda Blair ως μια από τις καλύτερες δαιμονισμένες σκρόφες ever. Κρίμα για την γατούλα όμως.

09. Helena Bohnam Carter – Alice in Wonderland
Γιατί ως υδροκέφαλη κόκκινη βασίλισσα κατάφερε να κόψει όλα τα κεφάλια εκείνων που το είχαν μικρότερο από αυτή. Τελικά size DOES matter.

08. Chloe Moretz – Kick-Ass
Γιατί η Hit Girl πραγματικά kicked some serious ass. Big time. Girl power all the way λέμε ρε.

07. Naomi Watts – Mother and Child
Γιατί είναι μια αδίστακτη και ψυχρή business woman, πηδήχτηκε με τον Samuel L. Jackson για μια θέση κι αντί για την θέση έμεινε έγκυος.

06. Patricia Clarkson – Easy A
Γιατί θα ήθελα να είχα μια μητέρα σαν κι αυτή, τόσο open minded, με λίγο τρέλα και λίγο κορδέλα. Γενικά να είναι σούπερ κουλ.

05. Barbara Hersey – Black Swan
Γιατί κατάφερε να αποδώσει με το καλύτερο δυνατό τρόπο την Ελληνίδα μάνα σήμερα: ψυχωτική, με εμμονές και υπερπροστατευτική. Nailed it!

04. Keira Knightley – Never Let Me Go
Γιατί είναι δωρητής οργάνων από την μέρα που γεννήθηκε κι έκανε όχι έναν, αλλά τρεις ανθρώπους να βρουν ξανά την υγειά τους. Bless her.

03. Ellen Wong – Scott Pilgrim Vs. the World
Γιατί είναι η πιο cute κινεζούλα stalker της υφηλίου και επειδή πιστεύει στον έρωτα με την πρώτη ματιά. Α, έριξε και ξύλο στην Ραμόνα.

02. Marion Cotillard – Inception
Γιατί είναι η πιο γλυκιά κακιά σκύλα των ονείρων. Μπορεί να σου γυρίσει το όνειρο στον πιο εξωπραγματικό, αλλά παράλληλα όμορφο, εφιάλτη.

01. Mila Kunis – Black Swan
Γιατί μπορεί να παίζει και την λευκή αλλά και την μαύρη βασίλισσα των κύκνων χωρίς κανένα πρόβλημα. Κι επειδή κάνει απίστευτο γλυ%*$#%$νι.

Αυτά για την ώρα. Άφησε κανένα comment με τις σκέψεις σου αν θες και πες ποια νομίζεις πως ξέχασα από την λίστα. Όπως πάντα, όμως, μην ξεχάσεις να επισκεφτείς και τα blogs των Tagres και DimitrisDX με τις υπέροχες και φαντασμαγορικές λίστες τους. Πίστεψε με δεν θες να τις χάσεις. Από μεθαύριο πάλι, αυτή την φορά με την λίστα για τους καλύτερους σκηνοθέτες.

Blogoscars 2011 - Β' Ανδρικός Ρόλος

2011-03-15T00:09:00.004+02:00

Ξέρετε τι λένε. Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει μιας και ναι επέστρεψα για λίγο ακόμα, αλλά για έναν πολύ καλό λόγο *drum roll please* BLOGOSCARS 2011. Τι είπες μικρέ και αδαή αναγνώστη ότι δεν τα ξέρεις; Έχει βουίξει όλη ο μπλογκόσφαιρα. Πανικός επικράτησε και στο Hollywood (κι όχι μόνο) όταν μαθεύτηκε ότι οι έλληνες μπλόγκερς ετοιμάζουν να δώσουν τα δικά τους βραβεία στους δημιουργούς και της 7ης τέχνης. Τα Blogoscars κατάφεραν μέσα σε λίγες ώρες να γίνουν πιο σημαντικά κι από τα Oscars ώστε πολλοί άρχισαν ήδη να στέλνουν δώρα αλλά και να κάνουν ανήθικες προτάσεις σε όλους όσους ψηφίζουν σε αυτά μήπως καταφέρουν να πάρουν μια θέση στις υποψηφιότητες (ναι, εσένα κοιτάζω Mel Gibson). Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για τα βραβεία μας και για το ποιοι συμμετέχουν μπορείς να δεις το Γκουλτουρα μπλογκ αλλά και να διαβάσεις κι αν έχεις όρεξη, τους κανόνες.

Ήρθε η ώρα λοιπόν για την πρώτη κατηγορία. Σκέφτηκα λοιπόν να δώσω μέσα σε 140 χαρακτήρες (ή και λιγότερους) – καμμένο κι από το twitter με λες – τον λόγο που ψήφισα τους παρακάτω κυρίους για τον Β’ Ανδρικός Ρόλος ή όπως λένε και στο χωριό μου

Best Supporting Male

Και οι υποψηφιότητες, από την δική μου πλευρά, είναι (προσοχή μπορεί να περιέχουν SPOILERS):

10. Ιάκωβος Καμχής – Μέσα στο Δάσος
Για τις ικανότητές του στην πίπα στον Nathan Pissoort και μάλιστα ενώ ήταν κάτω από το νερό. Μόνο και μόνο γι' αυτό αξίζει υποψηφιότητα.

09. Minions – Despicable Me
Γιατί κατάφεραν να κρατήσουν το ενδιαφέρον της ταινίας σε ανεκτικό επίπεδο κι η ταινία μικρού μήκους τους με έκανε να λυθώ στα γέλια. PAPOY!

08. Ken – Toy Story 3
Γιατί με τα dating tips μας μαθαίνει πως να αγαπάμε τον εαυτό μας και να το παίζουμε σκληροί. Εξάλλου έχετε δει σε τι σπίτι μένει; HELLO!

07. Andrew Garfield – Social Network
Γιατί επειδή δεν είχε πολλά likes στο profil του στο Facebook αποφάσισε να γίνει Spiderman. Τώρα είσαι σε λίστα αναμονής για να γίνεις φίλος

06. Will Poulter – The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader
Γιατί απλά ήταν η πιο σοβαρή παιδική ερμηνεία που έχω δει εδώ και πάρα πολύ καιρό. Αυτό νομίζω πως φτάνει και περισσεύει μάλιστα.

05. Jonah Hill – Cyrus
Γιατί το οιδιπόδειο και παράλληλα ψυχωτικό του σύμπλεγμα που έχει με την MILF μαμά του Marisa Tomei. Τραγωδία δεν το λες πάντως όλα κι όλα.

04. Mark Ruffalo – The Kids Are Alright
Γιατί κατάφερε να πηδήξει μια λεσβία κι ήταν στην παρατρίχα να την γυρίσει str8. Ο άνθρωπος είναι ήρωας για όλους τους άντρες. Όχι παίζουμε.

03. Jeremy Renner – The Town
Because he's bad, he's bad, you know it he's BAD! Δεν θες να τον πετύχεις σε σοκάκι το βράδυ. Εκτός κι αν έχεις άλλου είδους φαντασιώσεις.

02. Christian Bale – The Fighter
Γιατί η τεστοστερόνη του χτυπάει κόκκινο ενώ πίσω από αυτό το σκληρό περίβλημα υπάρχει μια καρδιά μικρού παιδιού. Awwwwww!!!

01. Geoffrey Rush – King’s Speech
Γιατί γιάτρεψε έναν βασιλιά και μετά δεν τον εκβίασε για περισσότερα λεφτά. Μιλάμε για ηθική μου σήμερα σπάνια βλέπεις. Άντρας για σπίτι.

Αυτά για σήμερα. Συμφωνείτε; Διαφωνείτε; Δεν σας καίγεται καρφί; Πες το με ένα comment βρε αδερφέ. Α, και που είσαι. Διάβασε αν θες και τις υποψηφιότητες δύο αξιότιμων μελών της Ακαδημίας μας (αμ, όχι παίζουμε), του Tagres και του DimitrisDX και άφησε το σχόλιό σου κι εκεί. Μεθαύριο κάνε τον κόπο να ξαναπεράσεις. Έχουμε τις υποψηφιότητες στον Β’ Γυναικείο.

Blogoscars 2011 - Καλύτερο Soundtrack

2011-03-14T17:05:00.003+02:00

Πανικός μ’ έπιασε όταν έμαθα ότι ξεκινήσαμε ανεπίσημα από σήμερα τα Blogoscars 2011. Και είχα ετοιμάσει πυροτεχνήματα, την μπάντα του δήμου να παίζει εμβατήρια και είχα σε αποκλειστικότητα τον Hugh – hunk – Jackman να τραγουδάει και να χορεύει αποκλειστικά για εσάς. Oh well… Ας πάμε κατευθείαν λοιπόν στις υποψηφιότητες (που μακάρι να μετρήσουν σαν κατηγορία) για το καλύτερο soundtrack. Επειδή όμως επίσημα τα Blogoscars ξεκινάνε από αύριο, το πρώτο μεγαλειώδες (λέμε τώρα) ποστ με τις υποψηφιότητες για τον Β’ Ανδρικό Ρόλο θα το δείτε λίγη ώρα μετά τα μεσάνυχτα.

Καλύτερο Soundtrack

5. Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1 – Alexandre Desplat

4. The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader – David Arnold

3. Scott Pilgrim Vs. The World – Various Artists

Scott Pilgrim vs. The World - 'Black Sheep' Music Video from Louis S on Vimeo.

2. TRON: Legacy – Daft Punk

1. Black Swan – Clint Mansel

Όταν Η Πέννα Γίνεται Πιο Δυνατή Από Το Σπαθί

2009-10-01T02:53:00.006+03:00

Πάνε αρκετοί μήνες από τότε που έχασα την δουλειά μου λόγω της οικονομικής κρίσης. Μια δουλειά που μπορώ να πω πως δεν μου άρεσε και τόσο. Απλά βοηθούσε να βγάζω τα προς το ζην χωρίς να μου προσφέρει τίποτα παραπάνω. Ειδικά δε τις τελευταίες μέρες απλά δεν ήθελα να πατήσω το πόδι μου στο γραφείο. Έτσι, όταν επιτέλους έφυγα από εκεί, παρόλο τις δύσκολες εποχές που περνάμε, το θεώρησα απλά ευλογία.

Γενικότερα είμαι ένας άνθρωπος που του αρέσει να ονειρεύεται και να κάνει σχέδια για το μέλλον του. Ανάμεσα σε αυτά θα ήταν να έχω βρει μια δουλειά που θα μου άρεσε, θα ήμουν ο καλύτερος που θα μπορούσα να είμαι και φυσικά στο τέλος της ημέρας θα ένοιωθα πως κάτι έχω προσφέρει κι εγώ σε τούτο αυτόν τον κόσμο. Έτσι με αυτό το σκεπτικό, αποφάσισα να μπω να ακολουθήσω το όνειρό μου και να μπω σε κάποια εφημερίδα ή περιοδικό μιας και μου αρέσει αρκετά να γράφω – το να εκφράζω τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς μου στο χαρτί μου φαινόταν πάντα πιο εύκολο από τα να τα εκφράζω με τον λόγο – παρόλο που έχω ακούσει πως όσο ειδυλλιακή κι αν ακούγεται αυτή σαν δουλειά είναι αρκετά δύσκολη και αγχωτική. Πίστευα πως αφού και η κουτσή Μαρία έχει καταφέρει να μπει σε κάποιο από τα μυριάδες περιοδικά κι εφημερίδες που κυκλοφορούν στην Αθήνα, θα ήταν και για μένα ένα παιχνιδάκι. Πόσο αδαής ήμουν τότε...

Όταν πρωτοξεκινάς κάτι στην ζωή σου πάντα, ή σχεδόν πάντα, είσαι γεμάτος με αισιοδοξία κι ελπίδες για τον συγκεκριμένο στόχο που έχεις βάλει. Εφοδιασμένος κι εγώ με όλα αυτά ξεκίνησα να στέλνω βιογραφικά και δείγματα γραφής στους υπευθύνους των περιοδικών περιμένοντας κάποια απάντησή τους. Και περίμενα... Και περίμενα και λίγο παραπάνω... Βλέποντας πως απάντηση δεν έπαιρνα, αποφάσισα να πάω να τους βρω στα γραφεία τους αφήνοντας τους εκεί το βιογραφικό μου και φυσικά, αν είμαι και τυχερός, να μου τα πούμε. Βέβαια περισσότερες πιθανότητες έχεις να πετύχεις το λόττο παρά να μιλήσεις με κάποιος αρχισυντάκτη.

Σε ένα από τα πολλά γραφεία που πήγα, λίγο πριν από εμένα είχε φτάσει μια νεαρή κοπέλα όπου μιλούσε με την γραμματέα της συγκεκριμένης εφημερίδας ζητώντας της να δει τον κ. Αρχισυντάκτη. Η γραμματέας, αφού την κοίταξε από την κορυφή μέχρι τα νύχια, την ρώτησε με ένα περίεργο υφάκι αν έχει κλείσει κάποιο ραντεβού μαζί του. Η κοπέλα απάντησε αμέσως πως έχει έρθει εκ μέρους του κ. τάδε για να μιλήσουν έτσι ώστε να μπει στην συντακτική ομάδα. Αμέσως το ύφος και η συμπεριφορά της γραμματέως άλλαξαν και αφού της έδειξε τον δρόμο για το γραφείο του πήγα και της μίλησα. Της ζήτησα, αν γινόταν, κι εγώ να μπορέσω να μιλήσω με τον κ. αρχισυντάκτη για μια δουλειά στην εφημερίδα. Αφού η ίδια με “σκάναρε” και με ρώτησε αν έχω κλείσει κάποιο ραντεβού μαζί του (όπου έλαβε μια αρνητική απάντηση από εμένα φυσικά), μου είπε να αφήσω το βιογραφικό μου μαζί της και αυτή θα το προωθήσει στον αρμόδιο. Αφού της το άφησα, φεύγοντας, σκέφτηκα πως ο μόνος αρμόδιος που θα έβλεπε το βιογραφικό μου θα ήταν ο σκουπιδιάρης όταν θα μάζευε τα σκουπίδια από τον κάδο.

Φυσικά, προσπάθησα ξανά... Και ξανά... Αλλά πάντα οι προσπάθειές μου ήταν άκαρπες. Τότε κατάλαβα πως όχι μόνο δεν είναι τόσο εύκολο να μπεις σε κάποιο περιοδικό αλλά, στην κυριολεξία, πρέπει να έχει μπάρμπα από την Κορώνη για να το καταφέρεις. Ένοιωθα σαν τον Δαυίδ που τα έβαζε με τον Γολιάθ και έχανε γιατί απλά είχα χάσει την σφεντόνα μου, που στην προκειμένη περίπτωση είναι οι γνωριμίες. Μπορεί εγώ, και αρκετοί άλλοι στην θέση μου, να μην έχω κάνει την σωστές γνωριμίες, να μην έχω μπει στους σωστούς κύκλους ή να έχω πηδήξει τα σωστά άτομα για να τους βάλουν αμέσως σε κάποια ανάλογη θέση, όπως έχω προσέξει, έχουν κάνει μερικοί, αλλά προσπαθούμε για να πάρουμε αυτή την μια ευκαιρία που όλοι δικαιούνται αξιοκρατικά. Χα! “Αξιοκρατία”. Μια λέξη που μάλλον σε λίγο καιρό θα έχει λείψει από το λεξιλόγιο πολλών εργοδοτών, κι όχι μόνο, μιας και στις περισσότερες εργασιακές θέσεις αυτής της χώρας μόνο με το σπαθί σου δεν μπαίνεις...

Λένε πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν χάνεις, παρά μόνο όταν τα παρατάς. Κι εγώ, από την δική μου πλευρά τουλάχιστον, δεν καταθέτω τόσο εύκολα τα όπλα. Τώρα ποιος θα βγει ο χαμένος από όλη αυτή την ιστορία, θα το δείξει το μέλλον.

Πες Μου Που Συχνάζεις Να Σου Πω Ποιός Είσαι

2009-09-29T16:17:00.003+03:00

Δεν συνηθίζω να πηγαίνω στα Εξάρχεια. Αν και είναι μια από τις περιοχές που μου αρέσουν αρκετά, έχω βρεθεί ελάχιστες φορές εκεί για βόλτα ή και για καφέ τα τελευταία χρόνια. Έτσι όταν μια φίλη μου με πήρε τηλέφωνο ένα Σαββατιάτικο απόγευμα να την συναντήσω για καφεδάκι εκεί, αμέσως άδραξα την ευκαιρία να πάω ξανά σε μια από τις αγαπημένες μου μποέμικες περιοχές της Αθήνας.

Φτάνοντας πρόσεξα πως ο κόσμος έχει αραιώσει αρκετά στην περιοχή. Φαίνεται πως ύστερα από τα γεγονότα της 6ης Δεκεμβρίου ο κόσμος φαίνεται πως ένοιωθε απροστάτευτος και φοβόταν να περάσει από τους δρόμους των Εξαρχείων. Ακόμα και για Σάββατο απόγευμα η περιοχή θύμιζε πόλη φάντασμα με τα κλειστά με σιδερένια ρολά μαγαζιά και τους άδειους δρόμους της.

Στην πλατεία βρήκα την φίλη μου ήδη να με περιμένει σε ένα από τα πολλά όμορφα καφέ που υπάρχουν εκεί. Αφού έκατσε κι αρχίσαμε να λέμε για διάφορα θέματα, πρόσεξα το εαυτό μου να περιεργάζομαι τον χώρο και τον κόσμο γύρω μου: ζευγάρια, αγόρια και κορίτσια, με ένα συγκεκριμένο στυλ να απολαμβάνουν τον καφέ τους στα λιγοστά τραπεζάκια που βρίσκονταν διάσπαρτα στην πλατεία. Όσο και να κοιτούσα γύρω μου, όσο και να ήθελα, δεν μπόρεσα να βρω κάποιον trendy ή emo ή κάποιον με έστω διαφορετικό στυλ να κυκλοφορεί στην περιοχή. Κατάλαβα πως όπως πολλές περιοχές της Αθήνας έτσι κι εδώ, δέχονται συγκεκριμένους θαμώνες και τους υπόλοιπους, που δεν ταιριάζουν με τα στάνταρ της εκάστοτε περιοχής, να τους κοιτάνε με μισό μάτι.

Η Αθήνα έχει χωριστεί σε διάφορα γκέτο, στο Γκάζι το γκέι βίλατζ, στην Γλυφάδα οι trendy και οι πιο πλούσιοι, στο κέντρο και στις γύρω περιοχές οι αλλοδαποί και ο κατάλογος μεγαλώνει. Έχουμε καταντήσει ξενοφοβικοί, να φοβόμαστε οτιδήποτε διαφορετικό από εμάς και να το περιθωριοποιούμε, σκεπτόμενοι πως αφού δεν το βλέπουμε και δεν το τρώμε στην μάπα κάθε μέρα άρα δεν υπάρχει ενώ νοιώθουμε πιο ασφαλείς με τους ομοίους. Η κοινωνία μας έχει απονείμει κι από μια ταμπέλα που μας χαρακτηρίζει και μας τοποθετεί αυτομάτως σε μια φάρα με την οποία θα συναναστρεφόμαστε.

Αυτό που μου αρέσει στην Αθήνα είναι μια πολυσυλλεκτική πόλη με διαφορετικές κουλτούρες να υπάρχουν παντού. Το να τις απομονώνουμε ενώ θα μπορούσαμε να μάθουμε τόσα πράγματα από όλες αυτές είναι απλά στενάχωρο για μια ευρωπαϊκή πόλη του 21ου αιώνα. Θα μπορέσουμε άραγε να βγάλουμε τις παρωπίδες μας που έχουμε βάλει σαν κοινωνία και να καταρρίψουμε τα τείχη που ίδιοι έχουμε καταφέρει να χτίσουμε; Βήματα γίνονται προς την σωστή κατεύθυνση, όπως όταν ένα γκέι φρέντλι μπαρ άνοιξε τις πόρτες του στα Εξάρχεια, αν και πολλοί από τους υπόλοιπους καταστηματάρχες έδειξαν αμέσως την δυσαρέσκειά τους λέγοντας πως απλά δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτούς εδώ και να πάνε να κάνουν αλλού τα κουμάντα τους.

Η Αθήνα είναι μια πόλη που αγαπώ αν και μερικές φορές με εκπλήσσει δυσάρεστα. Θέλουμε όλοι μας να κάνουμε την πόλη μας πιο ανθρώπινη για τους κατοίκους της. Πως όμως θα το καταφέρουμε αυτό εάν οι ίδιοι δεν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε πιο ανθρώπινα στους γύρω μας;

(Το σκίτσο είναι της κολλητής μου στην οποία αφιερώνω και το συγκεκριμένο ποστ :) )

Λογική Κι Ευαισθησία

2009-08-24T21:14:00.004+03:00

Χτες έχασα έναν φίλο μου. Από τους καλύτερούς μου φίλους για να είμαι ακριβής. Αποφάσισε μόνος του πως οι δρόμοι μας έπρεπε να χωρίσουν για πάντα. Έτσι απλά. Σκέφτηκε λογικά και κατάλαβε πως εμείς δεν θα μπορούσαμε ποτέ να γίνουμε φίλοι μιας και πριν είμασταν κάτι παραπάνω. Όπως καταλάβατε είναι ένας άνθρωπος που το πιο δυνατό του σημείο είναι το μυαλό του. Ένας άνθρωπος που πορεύεται και λειτουργεί με άξονα την λογική του. 1+1=2 και δεν υπάρχει άλλη λύση. Από την άλλη πλευρά, εγώ. Κάποιος που προσπαθούσε να του δώσει να καταλάβει πως υπάρχουν και άλλοι δρόμοι για την λύση του προβλήματος αν υπάρχει αγάπη και θέληση κι από τους δύο. Ένας άνθρωπος που το δυνατό του σημείο είναι η καρδιά του και είναι ευαίσθητος.

Ο αντίλογος μας μεγάλος. Το μυαλό προσπαθεί να υπερτερήσει της καρδιάς και το αντίθετο. Η λογική εναντίον της ευαισθησίας. Μια διαμάχη που κρατά αιώνες ξαφνικά να ξεσπάει σε ένα καφέ στο κέντρο της Αθήνας μια Κυριακή απόγευμα. Αφότου χωρίσανε οι δρόμοι μας, αναρωτήθηκα: η λογική και η ευαισθησία αν και δύο τελείως αντιδιαμετρικά αντίθετα μεταξύ τους πράγματα θα μπορούσαν να συνυπάρξουν στο ίδιο χώρο ή τότε θα είχαμε μια ολοκληρωτική καταστροφή; Κι στον πόλεμο των σχέσεων τι είναι αυτό που υπερισχύει; Ε;

Από τότε που γεννηθήκαμε αυτομάτως μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας. Να επεξεργαζόμαστε όλα τα δεδομένα που λαμβάνουμε καθημερινά, να τα βάζουμε σε μια σειρά, να τα υπολογίζουμε και να βγάζουμε ένα αποτέλεσμα/συμπέρασμα σαν ένας υπολογιστής, όσο ψυχρό και καταθλιπτικό κι αν ακούγεται αυτό. Έτσι, πολλοί συνεχίζουν να έχουν και ένα παρόμοιο τρόπο σκέψης για αποφάσεις που αφορούν την ζωή τους και τις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους. Άνθρωποι που φοβούνται να ανοιχτούν για να μην πληγωθούν. Από την άλλη όμως υπάρχουν και αυτοί που μαθαίνουν να ξεφεύγουν από τα όρια της λογικής και να ακούν την καρδιά τους. Πολλοί το κατάφεραν με μεγάλη δυσκολία ξέροντας τους κινδύνους που παραμονεύουν. Αυτοί που είναι οι πιο ρομαντικοί και αυτοί που πιστεύουν πως "all you need is love". Άνθρωποι που φοβούνται την ψυχρότητα και την μαθηματική ακρίβεια του μυαλού.

Χτες έχασα έναν φίλο μου. Από τους καλύτερούς μου φίλους για να είμαι ακριβής. Κι αυτό επειδή επικράτησε η λογική αντί του συναισθήματος. Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν συνέβαινε το αντίθετο και μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ. Πολλές φορές χρησιμοποιούμε το μυαλό μας αντί την καρδιά μας σε πολλά πράγματα. Το θεωρούμε σωστό και πιο ασφαλές. Είναι σαν ένα μαξιλαράκι προστασίας που μας βοηθάει στο να μην πληγωθούμε από διάφορες καταστάσεις σε αντίθεση με κάποιον άλλον που ανοίγει την καρδιά του. Λένε πως ο πιο σκληρός μυς του ανθρώπινου σώματος είναι η καρδιά. Τότε γιατί είναι αυτή που πληγώνεται πιο εύκολα από οτιδήποτε άλλο; Ίσως όταν καταφέρουμε εμείς οι ίδιοι να εξισορροπήσουμε την λογική και το συναίσθημα να γίνουμε καλύτεροι και στην ζωή μας αλλά και στις σχέσεις με τους γύρω μας. Ίσως καταλάβουμε πως το ένα μόνο του δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς το άλλο. Ως τότε όμως κάποιοι από εμάς θα πληγώνονται και κάποιοι άλλοι θα είναι αυτοί που θα μπήγουν το μαχαίρι βαθιά στη καρδιά για να μην πληγωθούν οι ίδιοι...

Καθώς έγραφα τα παραπάνω μια φίλη μου μου θύμισε ένα quote από τον Μικρό Πρίγκηπα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ: "One sees clearly only with the heart. Anything essential is invisible to the eyes". Απλά, τροφή για σκέψη...

Για το Σπίτι μας

2009-06-11T16:52:00.005+03:00

Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Οι επιστήμονες λένε πως έχουμε λιγότερο από 10 χρόνια να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε για να σώσουμε τον πλανήτη μας. Με το Home του γάλλου φωτογράφου-που-έγινε-σκηνοθέτης Yann Arthus-Bertrand καταφέρνει ακριβώς αυτό: να μας αφυπνίσει. Πρόκειται για ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για το σπίτι μας, την Γη. Ένα οπτικό μαγευτικό ταξίδι από την δημιουργία του πλανήτη μας μέχρι και το σήμερα. Συνοδευμένο με ένα υπέροχο soundtrack, το Home προσπαθεί να μας ταρακουνήσει και να μας δείξει το πως εμείς σαν άνθρωποι τον έχουμε καταστρέψει (σε λίγοτερο από 60 χρόνια - από το 1950 μέχρι και σήμερα - έχουν γίνει τόσο μεγάλες αλλαγές στην Γη που είναι τρομαχτικό), αλλά και να μας ευαισθητοποιήσει έτσι ώστε να αρχίσουμε να κάνουμε κι εμείς κάτι για να τον σώσουμε... Να σώσουμε το σπίτι μας και να το αγαπήσουμε... Γιατί πολύ απλά "είναι πολύ αργά για να είμαστε πεσιμιστές".

Την ταινία μπορείτε να την δείτε στους κινηματογράφους σε επιλεγμένες αίθουσες (διάρκειας 2 ωρών) αλλά και στο internet (διάρκειας 90 λεπτών) στο Youtube σε HD και με αγγλικούς υπότιτλους.

Οι Ασπριτζήδες Δεν Έχουν Αναμνήσεις

2009-06-09T17:29:00.004+03:00

Δεν το λέω εγώ αλλά ο Ντάριο Φο. Πρόκειται για την νέα υπερπαραγωγή (ΝΑΙ υπερπαραγωγή που κολλάς εσύ τώρα;;) από την Θεατρική Ομάδα Ιταλικής Κατεύθυνσης του τμήματος Ιταλικής και Ισπανικής Γλώσσας και Φιλολογίας, η οποία παρουσιάζει το θεατρικό έργο του Ντάριο Φο "Οι Ασπριτζήδες Δεν Έχουν Αναμνήσεις", την Πέμπτη 11, την Παρασκευή 12 και το Σάββατο 13 Ιουνίου 2009, στις 21.15, στο Παλιό Πανεπιστήμιο στην Πλάκα (Μουσείο Ιστορίας, Θόλου 5).

Πρόκειται για την πέμπτη παραγωγή της Θεατρικής ομάδας, η οποία ξεκίνησε το 2005 με το αυτοσχεδιαστικό έργο Commedia dell arte και συνέχισε με την Λοκαντιέρα του Κ.Γκολντόνι (2006), τις Τρεις Γριές, διασκευή παραμυθιού του Ιτ.Καλβίνο (2007) και το La mamma του Αν.Ρουσέν (2008). Το έργο "Οι Ασπριτζήδες Δεν Έχουν Αναμνήσεις" (“Gli Imbianchini Non Hanno Ricordi”) γράφτηκε το 1957 και πρόκειται για μια κωμωδία, με έντονα στοιχεία κλόουν, με άμεσο χιούμορ και έντονα φαρσικά στοιχεία.

Είσοδος ελεύθερη.
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6980033414

Φυσικά και θα πάμε...!!!

Με Κατατρέχουν, Με Εξουσιάζουν Άγγελοι και Δαίμονες

2009-05-19T01:11:00.018+03:00

Πριν τρία χρόνια ο κόσμος περίμενε με ανυπομονησία την μεταφορά ίσως του πιο πολυσυζητημένου βιβλίου των τελευταίων ετών που δεν περιείχε έναν μικρό μάγο... Ο “Κώδικας Ντα Βίντσι” κατάφερε προκαλέσει τόση φασαρία για το αμφιλεγόμενο περιεχόμενό του που ακόμα και η ίδια η Εκκλησία το καταδίκασε. Αυτό βέβαια δεν σταμάτησε το Hollywood να δει το συγκεκριμένο σαν μια ευκαιρία να βγάλει λεφτά. Παρόλο που οι κριτικοί γιουχάρανε όχι μόνο την κόμμωση του Tom Hanks αλλά και την ίδια την προσπάθεια του Ron Howard, ο κόσμος σύρρεε στις σκοτεινές αίθουσες να την απολαύσει. Έτσι το “Illuminati – Οι Πεφωτισμένοι”, το πρώτο στην σειρά των βιβλίων, δεν άργησε να πάρει το πράσινο φως να γίνει κι αυτό ταινία.

Λίγο πριν την εκλογή του νέου Πάπα στο Βατικανό, ο Robert Langton (Tom Hanks), με καλύτερο μαλλί αυτή την φορά, καλείτε να διαλευκάνει το μυστήριο πίσω από την απαγωγή των τεσσάρων επικρατέστερων Καρδινάλιων για την θέση του Ποντίφικα από τους Illuminati. Ανά μια ώρα θα εκτελούν έναν έναν τους Καρδινάλιους επαναφέροντας στο προσκήνιο την μακροχρόνια βεντέτα τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μια βόμβα αντι-ύλης ετοιμάζεται να εκραγεί τα μεσάνυχτα κάνοντας την Καθολική Εκκλησία και το Βατικανό “made in Hollywood” να διαγραφεί από τον χάρτη. Αυτό κι αν θα πει πίεση!

Βλέποντας την ταινία κατάλαβα για άλλη μια φορά πως ο Ron Howard είναι καλός όσο και το σενάριο που έχει στα χέρια του. Το σενάριο δεν καταφέρνει με τίποτα να αγγίξει την αγωνία του βιβλίου (κάπου διάβασα πως ο Dan Brown έχει ανακηρυχθεί σαν ο “συγγραφέας της παραλίας” κι όχι άδικα) που κινείται στο μοτίβο στοιχείο – στοιχείο, γίνεται κάτι τρομερό, ξανά από την αρχή μέχρι την αποκάλυψη του φινάλε. Αλλά και η... αλλόφρωνη σκηνοθεσία του Howard κάνει τα πράγματα χειρότερα. Αν και όλο το σκηνικό της ταινίας εξελίσσεται μέσα σε ένα τρελό και αγωνιώδες απόγευμα, η αγωνία που υπήρχε στο βιβλίο και το έκανε ένα τόσο δυνατό page turner δεν έχει καταφέρει να περάσει με επιτυχία στην μεγάλη οθόνη. Η κάμερα βρίσκεται, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σε κίνηση κάνοντας τον θεατή ανήμπορο να χωνέψει τα γεγονότα που άλλοτε είναι τελείως αδικαιολόγητα και άλλοτε απλά γελοία.

Ο Hanks σαν Langton δείχνει αρκετά βαρετός και μειλίχιος σαν χαρακτήρας. Δεν είναι καν αυτός ο δυναμικός και αρκετά ευφυής καθηγητής που αγωνιά να ανακαλύψει την αλήθεια και να λύσει το μυστήριο υπό την πίεση του χρόνου. Προς υπεράσπιση του και μόνο είναι δύσκολο να δουλέψεις με ένα τόσο κακό σενάριο που το μόνο μπορούσε να κάνει είναι να κοιτάζει από εδώ κι από εκεί, άλλοτε αποχαυνωμένος κι άλλοτε με το πιο δραματικό του look μέχρι να περάσει ένα λεπτό και βρει την απάντηση στο αίνιγμα. Η Ayelet Zure στον ρόλο της συνεργάτιδας του Langton και φυσικού Vittoria Vettra πείθει όσο μια... Ιταλίδα από την Κυψέλη ενώ ο ρόλος του Ewan McGregor σαν τον καμερλάγκο McKeena είναι ίσως και ο μοναδικός που ήταν αξιόλογος – παρόλο που πετσοκόπηκε.

Ναι, είναι εν μέρη καλύτερο από τo βαρετό “Κώδικα Ντα Βίντσι” κι αυτό επειδή είναι πιο action paced και μετράμε περισσότερα πτώματα από ότι πριν αλλά ακόμα και τώρα, η μεταφορά του best selling βιβλίου του Dan Brown δεν καταφέρνει να εντυπωσιάσει ή έστω να συγκινήσει ακόμα και τους λιγότερο δύσπιστους. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια αξιοπρεπέστατη ταινία ίσως εάν έπεφτε στα χέρια κάποιου πιο έμπειρου σκηνοθέτη ταινιών περιπέτειας αλλά η συγκεκριμένη εκδοχή του Ron Howard απλά πέρασε και δεν ακούμπησε. Το πρώτο μέτριο blockbuster του καλοκαιριού.

May the Force Be With You, Fanboy!

2009-04-09T00:18:00.005+03:00

Όσοι με έχουν δει από κοντά και με ξέρουν το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν είναι το πόσο geek είμαι. Από πολύ μικρός λάτρευα τα “Star Wars”, τον “Indiana Jones”, το “Willow” και όλες αυτές τις ταινίες φαντασίας που με έκαναν να ταξιδεύω σε χώρες και, γιατί όχι, γαλαξίες μακρινούς. Ήμουν πάντα ένα τρελό fanboy που το μόνο που όταν άκουσα το ’97 ότι θα κυκλοφορούσε μια καινούργια τριλογία Star Wars απλά κόντεψα να λιποθυμήσω από την χαρά μου! Ναι, για τόσο geek μιλάμε...

Το σύμπαν του Star Wars είναι απλά τεράστιο με εκατομμύρια φανς σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ταινία του Kyle Newman “Fanboys” δεν έχει να κάνει τόσο με το έπος του George Lucas αλλά είναι αφιερωμένο σε όλους εμάς που έχουμε λατρέψει τον κόσμο αυτό. Τους φανς. Έξι μήνες πριν κυκλοφορήσει το “Star Wars Episode I – The Phantom Menace”, 4 φίλοι κάνουν ένα roadtrip για να πάνε στο Skywalker Ranch και να κλέψουν την κόπια της ταινίας.

Το “Fanboys” απευθύνεται εξ ολοκλήρου σε fanboys των ταινιών “Star Wars”, αν και όσοι έχουν δει απλά τις ταινίες σίγουρα θα καταλάβουν πολλά από τα αστεία, με καμέο από πολλούς ηθοποιούς από τις ταινίες, όπως η Carrie Fisher και ο Billy Dee Williams κ.α. Αν και κλισεδιάρικο το σενάριο της, είναι πολύ αστείο μερικές φορές ενώ άλλες πάλι είναι απλά χυδαίο, με ΠΟΟΟΟΛΛΕΣ αναφορές στα “Star Wars” καθώς στο “Star Trek” μιας και δείχνει με χιούμορ τον «πόλεμο» που υπάρχει μεταξύ των δύο αυτών σειρών. Το συναίσθημα που μου άφησε με το που τελείωσε η ταινία ήταν αρκετά όμορφο και με έκανε να θυμηθώ εποχές που έτρεχα να προλάβω εισιτήρια για την ταινία και να περιμένω στην ουρά ατελείωτες ώρες καθώς και τον πανικό που γινόταν εκείνη την εποχή.

All in all thumbs up για μια αρκετά όμορφη ταινία για όλους εμάς τους Star Wars fans. Όλους εμάς που ακόμα και σήμερα δεν έχουμε πάψει να ταξιδεύουμε έστω και νοερά in a galaxy far far away…

Το Σύνδρομο "Tina Fey"

2009-03-24T20:59:00.008+02:00

Όταν βλέπεις την Tina Fey στο όνειρό σου στον ρόλο της στο “30 Rock”, την σειρά που την ανέδειξε, να την ρωτάνε ποιος πιστεύετε ότι αξίζει να είναι ευτυχισμένος και ν’ απαντάει πως η ίδια το αξίζει όσο κανείς άλλος στον κόσμο γιατί μόνο αυτή είχε τις περισσότερες αποτυχημένες σχέσεις, καταλαβαίνεις από την αρχή πως η μέρα θα είναι, αν μη τι άλλο, αρκετά περίεργη... Χθες επιτέλους πούλησα το αυτοκίνητό μου. Μπορώ να πω πως αν και το έχω βγάλει ελάχιστες φορές στον δρόμο και δεν το χρειαζόμουν, στεναχωρήθηκα λίγο που το έδωσα. Οδηγώντας το καταλάβαινα πολλές φορές όλους εκείνους που έλεγαν ότι ένοιωθαν ένα είδος απελευθέρωσης κάθε φορά που έκαναν μια βόλτα με το αγαπημένο τους αμάξι. Αλλά από την άλλη δεν θα μπορούσα να παραβλέψω το γεγονός ότι ποτέ μου δεν το χρειάστηκα και δεν μπορούσα να το συντηρήσω.

Ο αγοραστής ήταν ένας κοντά στην σύνταξη αστυνομικός. Μου φάνηκε μια χαρά άνθρωπος στην αρχή: οικογενειάρχης, ευγενικός και βοηθούσε αρκετά με τα τρεχάματα. Αλλά χθες, την ώρα που πηγαίναμε για στην Νομαρχία για να καταθέσουμε τα τελευταία χαρτιά, όταν τον ρώτησα εάν κυκλοφορεί μιας και έπρεπε να μπούμε από το κέντρο ο ίδιος απάντησε πως “εγώ, πάντα κυκλοφορώ!” Όπα ρε μεγάλε, σκέφτηκα. Μη μας δείρεις κιόλας. Και από εκείνη την στιγμή πρόσεξα έναν άλλον άνθρωπο. Κάποιον που πραγματικά χρησιμοποιεί την ιδιότητά του σαν αστυνομικός για να καταφέρει να πετύχει αυτό που θέλει. Να πω την αλήθεια δεν με εξέπληξε. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως πολλοί εκεί έξω έχουν αποφύγει αρκετές κλίσεις και έχουν κάνει αρκετές παραβάσεις γλιτώνοντας επειδή είναι είτε αστυνομικοί, είτε υπουργοί, είτε κι εγώ δεν ξέρω τι.

Περάσαμε με κόκκινο δύο φορές, σχεδόν όλη την Κυψέλης την βγάλαμε στην αντίθετη λωρίδα, αντικανονικές προσπεράσεις είναι απλά μερικές από τις παραβάσεις που έκανε ο εν λόγω κύριος Δεύτερα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας. “Από ότι φαίνεται το έχετε κάνει πολλές φορές αυτό, το να παραβαίνετε τον ΚΟΚ και να την γλιτώνετε. Έτσι δεν είναι;” του είπα και αυτός με κοίταξε με ένα βλέμμα μετάνοιας και αμέσως συμμορφώθηκε. Κάπως έτσι το σκεφτόμουν στο μυαλό μου πως θα έπρεπε να γίνει αλλά τελικά έκανα μόκο για άλλη μια φορά και κρατούσα την ζώνη ασφαλείας όσο δυνατά γίνεται ενώ προσευχόμουν να φτάσουμε στον προορισμό μας σώοι.

Φυσικά φτάνοντας στην Νομαρχία κατάφερε να ξεμπερδέψουμε με όλα τα χαρτιά και την γραφειοκρατία μέσα σε λίγα μόλις λεπτά χρησιμοποιώντας για άλλη μια φορά το χαρτί του αστυνομικού. Αλλά για να πω την αλήθεια αυτό που έκανε δεν με πείραξε και τόσο γιατί κατάλαβα πως για να ξεμπερδέψεις από το μπουρδέλο που λέγεται Δημόσιο θα χρειαστείς κάποιο άλλο μπουρδέλο, στην προκείμενη περίπτωση την Ελληνική Αστυνομία, για να αλληλοεξουδετερωθούν. Πάντως αν παίζαμε “Μονόπολι” αυτός θα είχε ανεξάντλητα αποθέματα καρτών “βγες από την φυλακή”.

Το κακό είναι πως δεν χρειάστηκε καν η παρουσία μου εκεί μιας και μια υπογραφή θα μπορούσα την είχα βάλει από το σπίτι μου. Κι ενώ σκεφτόμουν ρυάκια, βουνα και λαγκάδια για να ηρεμήσω αποφάσισα να πάρω την συγκοινωνία να γυρίσω στο σπίτι. Αλλά για κακή μου τύχη είχα ξεχάσει το ipod στο σπίτι. Μην έχοντας κάποια μουσική να συνοδέψει αυτό το ταξίδι μου από τον Άλιμο στο Γαλάτσι, παρατήρησα πως όλες μου οι αισθήσεις δια μαγείας είχαν οξυνθεί. Ήμουν αρκετά παρατηρητικός με το να βλέπω κόσμο να ξύνει την μύτη του κι όχι μόνο – oh yes, ακόμα κι αυτά, να μυρίζω την αρκετά ευχάριστη μυρωδιά που ανέδυαν οι μασχάλες μια κυρίας που μάλλον δεν έχει τηλεόραση ή δεν ήξερε να διαβάζει μιας και δεν είχε μάθει για το Rexona η οποία καθόταν δίπλα μου ενώ άκουγα τον καθένα να μουρμουράει στον οδηγό επειδή το λεωφορείο άργησε να περάσει και ο ίδιος να πάει να γίνει σκουπιδιάρης μιας και δεν ξέρει να οδηγάει καλά.

Μετά από 3μιση ώρες ανούσιας απουσίας από το σπίτι, μπήκα στο δωμάτιό μου πτώμα. Κι ενώ ξάπλωνα στο κρεβάτι ήμουν σχεδόν σίγουρος πως κάπου η Tina Fey μου έκλεινε πονηρά το μάτι λέγοντας μου “arpa tin”… Damn you bitch!

Quis Custodiet Ipsos Custodes

2009-03-20T00:27:00.013+02:00

Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει μια ταινία από ένα έργο τέχνης; Μερικές φορές είναι πολλά πράγματα: από την καλλιτεχνική και την αισθητική της αξία μέχρι και το πόσο μπορεί να αντέξει στο χρόνο. Και το “Watchmen” του Snyder, σκηνοθέτη των “300”, προσπαθεί ακριβώς αυτό από τις πρώτες του κιόλας σκηνές της να μας δείξει ότι πέρα μια ταινία ότι επιδιώκει να γίνει και ένα έργο τέχνης. Από το “ταγκό” του Κωμικού με τον δολοφόνου του και τους υπέροχους πραγματικά τίτλους αρχής – που θυμίζουν κάτι από φωτογραφήσεις του David La Chapelle – το “Watchmen” έχει καταφέρει να σε κερδίσει τουλάχιστον οπτικά από την αρχή.

Βασισμένο στο graphic novel των David Gibbons και Alan Moore (όπου ο τελευταίος ευθύνεται και για τους “300”) το “Watchmen” μιλάει για μια διαφορετική πιο σκοτεινή και απόλυτα ψυχροπολεμική Αμερική του 1985, που έχει γυρίσει νικήτρια από τον πόλεμο στο Βιετνάμ, έχει ακόμα πρόεδρο τον Νίξον και βρίσκεται στα πρόθυρα πυρηνικού πολέμου με την Σοβιετική Ένωση. Όλοι οι παλιοί υπερήρωες έχουν δια νόμου αποσυρθεί, όταν όμως ένας από αυτούς δολοφονείται, ο μασκοφόρος ντετέκτιβ Rorschach πιστεύει ότι αυτή είναι η αρχή μιας τεράστιας, πολύ επικίνδυνης πλεκτάνης.

Το graphic novel το θεωρώ ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ μου με τα βαθιά κοινωνικοπολιτικά μηνύματα. Εδώ ο Snyder καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία που παραμένει πιστή, στο μεγαλύτερό της μέρος, μεταφορά στο πρωτότυπο κείμενο του Moore (του οποίου το όνομα λείπει από τα credits - το παίζει diva o κ. Moore βλέπετε). Αρκετά απαισιόδοξη μέχρι το τέλος, μιλάει για ένα μέλλον όχι και τόσο φωτεινό και για μια ανθρωπότητα που είναι καταδικασμένη να αυτοκαταστραφεί, κάτι που δεν μπορεί παρά σε μερικούς να θυμίζει κάτι από το τώρα.

Τα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα δεν έχουν αλλοιωθεί, αν και είναι πιο εύπεπτα βέβαια κυρίως για να βοηθήσει όλους αυτούς που δεν έχουν διαβάσει το graphic novel και έτσι ίσως χάσουν την μπάλα με τα τόσα ονόματα και γεγονότα. Το slow motion - aka πες με και κλονοποίηση του “Matrix” - σκηνών δράσης όσο μου άρεσε στην αρχή που το έβλεπα άλλο τόσο άρχισε να με ενοχλεί όσο περνούσε η ώρα. Μπορεί αυτό να ταίριαζε απόλυτα στις δραματικές σκηνές αλλά ο Snyder μετά από ένα σημείο και μετά το ξέχεσε στις σκηνές δράσης κάνοντας τες έτσι να χάσουν το αντίκτυπο που θα είχαν διαφορετικά.

(Οι εκπληκτικοί τίτλοι αρχής της ταινίας με το τραγούδι του Bob Dylan - The Times They Are A-Changin')

Πολλούς από τους φανς ενόχλησε η αλλαγή που χρειάστηκε να κάνει στο φινάλε. Ήταν όμως απολύτως αναγκαία μιας και καταφέρνει να το κάνει να είναι σαφώς καλύτερο από αυτό του graphic novel και πιο λογικό. Παρόλο τις 2 ώρες και 45 λεπτά που κράτησε πάντως δεν την βαρέθηκα ούτε μια στιγμή, ενώ ανατριχιαστικές παραμένουν οι σκηνές από την ιστορία του Dr. Manhattan και του Rorschach. Σίγουρα είναι μια ταινία που δεν θα αρέσει σε όλους ενώ άλλους τους κουράσει κυρίως λόγω της ελάχιστης δράσης και μεγάλης διάρκειάς της. Είναι όμως μια ταινία που παρέχει τροφή για συζήτηση και σκέψη και στις δύσκολες μέρες που περνάμε παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ...

Εκείνη την Κυριακή

2009-02-09T13:06:00.011+02:00

Χτες ξύπνησα με έναν τρομερό πονοκέφαλο! Ίσως έφταιγε το αρκετό κρασί που ήπια το Σάββατο βράδυ προσπαθώντας να παρακολουθήσω το “Ντόλτσε Βήτα” του Φελίνι. Ίσως να ήταν ο συνδυασμός και των δύο... Τα μάτια μου άνοιγαν σιγά – σιγά καθώς ο ήλιος άρχισε να γεμίζει το δωμάτιό μου. Σηκώθηκα και με τα χίλια ζόρια έφτασα στην μπαλκονόπορτα. Έξω πραγματικά ήταν ένα πανέμορφο κυριακάτικο πρωινό. Αποφάσισα πως δεν έπρεπε μια τέτοια μέρα να την αφήσω να περάσει έτσι. Έφαγα, ετοιμάστηκα, πήρα iPod μου (απαραίτητο αξεσουάρ για τις βόλτες μου) και κατέβηκα κάτω.

Το να περπατάω είναι ίσως από τα πράγματα που μου αρέσουν περισσότερο να κάνω. Και με την μουσική να με συνοδεύει στην βόλτα μου, δεν χρειάζομαι πραγματικά τίποτε άλλο. Είχα πολύ καιρό να κάνω μια τέτοια βόλτα και οφείλω να ομολογήσω πως μου είχε λείψει. Καθώς έφτανα προς το παλιό μου σχολείο οι αναμνήσεις του καλύτερου μου φίλου άρχισαν να έρχονται οι μια πίσω από την άλλη. Το πως γνωριστήκαμε, την χειραψία μας και το πως γίναμε αμέσως κολλητοί αλλά και τις καλύτερες μας στιγμές από αυτά τα τρία πανέμορφα χρόνια που τον ήξερα. Προσπαθούσα αρκετά στο να μην σκεφτώ εκείνη την ημέρα που τον έχασα. Προσπαθούσα να σκέφτομαι μόνο τις καλύτερες στιγμές μας. Εξάλλου το πρωινό αυτό ήταν πανέμορφο με κάθε λογής κόσμο να έχει γεμίσει τους δρόμους και τις πλατείες. Να παίζει και να χαμογελάει... Να χαμογελάει... Ένα πράγμα που είχα ξεχάσει το πως γίνεται τον τελευταίο καιρό. Αλλά, χτες, έπιασα τον εαυτό μου να το κάνει. Αν και με ξάφνιασε στην αρχή, αυτό το χαμόγελο κατάφερε να με γεμίσει με μια όμορφη ζεστασιά.

Το δροσερό αεράκι που φυσούσε εκείνη την ώρα έκανε την βόλτα ακόμα πιο ευχάριστη. Θυμήθηκα όλα αυτά τα πρωινά της Κυριακής που πήγαινα στο Θησείο να σας συναντήσω για καφέ. Να έρχεστε και να μιλάμε με τις ώρες για κόμικς, video games, ταινίες και άλλα πολλά. Υπάρχουν Κυριακές που πραγματικά μου λείπουν αυτές οι βόλτες μας στο Θησείο, να καθόμαστε σε κάποια από τις αμέτρητες καφετέριες που υπάρχουν εκεί και να πίνουμε την ζεστή μας σοκολάτα. Μέρες που πραγματικά το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν το πως θα πάμε ξεπερνούσαμε τον boss στην τελευταία πίστα του παιχνιδιού. Μέρες ανέμελες και γλυκές. Θυμάμαι που σας γνώρισα όλους όταν είχαμε κανονίσει να πάμε να δούμε τον “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών – Οι Δυο Πύργοι”. Οι περισσότεροι είχαν έρθει με αυτάκια elf και με κάνατε να γελάσω. Με κάνατε να νιώσω πως από την πρώτη στιγμή ήμουν μέλος αυτής της παρέας. Και από τότε έχω γνωρίσει περισσότερους από εσάς ενώ, παρόλο τις όποιες δυσκολίες, δεν έχουμε χωρίσει και σας θεωρώ δεύτερη οικογένειά μου.

Καθώς όμως έφτανα προς το σπίτι σου θυμήθηκα τις δικές μας Κυριακές. Αλλά και την πρώτη Κυριακή που σε αντίκρισα. Ένα κυριακάτικο συννεφιασμένο απόγευμα, πριν 6 χρόνια περίπου όταν πήγαμε να δούμε τον “Peter Pan” ήρθες κι εσύ αρκετά ντροπαλός μη ξέροντας κανέναν από εμάς. Μου κέντρισες το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Όντως κι εγώ το ίδιο ντροπαλός ακόμα και τότε, δεν σου πολύ μιλούσα και φεύγοντας έβριζα τον εαυτό μου που δεν κατάφερα να σε γνωρίσω καλύτερα. Αλλά η μοίρα το είχε να ξαναβρεθούμε 4 χρόνια μετά πάλι. Κι αυτή ήταν ένα καλοκαιρινό απόγευμα Κυριακής όπου ήρθα για πρώτη φορά σπίτι σου με... κοκάκια (!) ανα χείρας. Αυτή την φορά όμως ερωτευτήκαμε και περάσαμε πολλές Κυριακές μαζί ξυπνώντας αγκαλιά και με το χαμόγελό σου να φωτίζει το δωμάτιο. Όπως σου είχα πει κάποτε ήμουν η μουσική και εσύ οι στίχοι. Μπορεί εγώ από μόνος μου να ήμουν μια όμορφη μελωδία κι εσύ ένα ρυθμικό ποίημα αλλά μαζί κάναμε το ομορφότερο τραγούδι που είχε γραφτεί ποτέ. Και με αυτή την σκέψη έφτασα στον δρόμο του σπιτιού σου. Κοντοστάθηκα και κοίταξα εκεί που μένεις. Το χαμόγελο ζωγραφίστηκε για άλλη μια φορά στο πρόσωπο μου, ένα χαμόγελο που μάλλον δεν θα μάθεις ότι για άλλη μια φορά μου χάρισες.

Και με αυτό πήρα τον δρόμο του γυρισμού. Η μουσική μου κράτησε συντροφιά σε όλο αυτό το ταξίδι των κυριακάτικων πρωινών. Ένα soundtrack για τις όμορφες Κυριακές που έφυγαν αλλά και για όλες εκείνες που θα έρθουν...

(Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους που ήρθαν στην ζωή μου δίνοντας μου δύναμη να συνεχίσω παρά τα όποια προβλήματα και με γεμίζουν κάθε φορά με την αγάπη τους. Άλλοι έφυγαν, άλλοι έμειναν... Αλλά όλους μα όλους σας σκέφτομαι και σας αγαπώ...)

TOP 10 - Ψέματα

2009-02-08T10:57:00.002+02:00

10. Ο φίλος σου πήγε σε έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν εδώ.
9. Η οικονομική κρίση δεν έχει επηρεάσει την χώρα μας. Αντιθέτως η οικονομία μας πάει ολοένα και καλύτερα.
8. Η σφαίρα εξοστρακίστηκε.
7. Θα είμαι για πάντα δίπλα σου.
6. Δεν υπάρχει φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών.
5. Οι κουκουλοφόροι είναι οι γνωστοί άγνωστοι.
4. Η Αμερική είναι φίλος όλων των εθνών.
3. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι απλά μια μεγάλη φήμη.
2. Δεν χρειάζεται μέσο για να μπεις σε κάποια εταιρεία. Η επιλογή γίνεται αξιοκρατικά.
1. Σ’ αγαπώ…

Κωνσταντίνος Παπαχρόνης. Καλό του Ταξίδι...

2008-12-02T14:30:00.003+02:00

Πραγματικά δεν είχα προγραμματίσει να γράψω κάτι από σήμερα στο blog μου. Έλεγα να το αφήσω για αύριο που θα έχω και γενέθλια. Αλλά, δυστυχώς, μερικές φορές τα πράγματα δεν γίνονται ακριβώς όπως τα προγραμματίζει κανείς. Σήμερα διάβασα πως ένας πραγματικά ταλαντούχος ηθοποιός, ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα τα ξημερώματα της Τρίτης, όταν η μοτοσυκλέτα στην οποία επέβαινε συγκρούστηκε με ένα ΙΧ αυτοκίνητο. Ήταν μόλις 31 χρονών.

Είχα πραγματικά την τύχη να τον δω την Κυριακή που μας πέρασε να παίζει στην παράσταση “Το Ξύπνημα της Άνοιξης” του Φρανκ Βέντεκτιτ στην Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου όπου πραγματικά ήταν τρομερός ενώ η ίδια η παράσταση είναι μια από τις καλύτερες που θα δείτε φέτος στο θέατρο. Μέσα σε μια ποιητική ατμόσφαιρα, γεμάτη ευαισθησία και λυρισμό, ο συγγραφέας θέτει διαχρονικά ερωτήματα για το ξύπνημα της σεξουαλικότητας ενώ ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης δίνει την δική του σύγχρονη αλλά και τολμηρή εκδοχή του αριστουργηματικού αυτού έργου μαζί με μια πλειάδα νέων ταλαντούχων ηθοποιών.

Ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης έπαιζε τον ρόλο του Μέλχιορ, ενός παιδιού που αν και είναι συνομήλικος με τα άλλα παιδιά της παρέας του είναι πιο μπροστά από την ηλικία του. Είναι πιο πρακτικός και κυνικός από όλους τους άλλους. Ο ίδιος ο Μέλχιορ αντιπροσωπεύει τέλεια τον Βέντεκτιτ που αν και λατρεύει τη δυνατή, έστω χαοτική ζωή, αμφιταλαντεύεται όπως ο ίδιος ο χαρακτήρας. Μια παράσταση για την εφηβεία και το πέρασμα στην ενηλικίωση όπου καταφέρνει και συγκλονίζει ακόμα και σήμερα.

Καλό του ταξίδι…

Τικ Τοκ

2008-11-12T16:25:00.001+02:00

Τικ τοκ.... Τικ τοκ...

Επιστρέφει; Ωχ, όχι πάλι....

Τικ τοκ... Τικ τοκ...

Πωλείται Εισιτήριο Madonna

2008-09-25T13:58:00.002+03:00

Guys and girls πωλείται ένα (1) εισιτήριο για την μεθαυριανή συναυλία της Madonna στην Αθήνα €100 για Pitch A. Όποιος θέλει ας μου αφήσει comment στο ποστ αυτό και θα του πω. Thanx. :)

Κι όχι ΔΕΝ είναι το δικό μου. :P

Another Way to Die

2008-09-19T12:55:00.005+03:00

Κάτι στα γρήγορα γιατί έχει πέσει δουλειά - ναι ξέρω παράξενο... Νέα ταινία του Bond (Quantum of Solace) κυκλοφορεί τον Νοέμβριο και φυσικά μαζί της και καινούργιο τραγούδι. Another Way to Die από την Alicia Keys μαζί με τον Jack White - τον τραγουδιστή των White Stripes. Απολαύστε το!

Another Way To Die (Feat. Jack White) - Alicia Keys

Rebus

2008-09-12T10:23:00.003+03:00

Έτσι για να ασχοληθείτε με κάτι τώρα που θα λείπω λόγω διαβάσματος. Από την Τετάρτη πάλι. Άντε φιλούθκια και ο νικητής κερδίζει... ε, κάτι θα σκεφτώ. :)

14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - Το Πρόγραμμα

2008-09-10T22:03:00.005+03:00

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Πριν από τους άλλους για σας. ;)

Ωδή Στην Ευτυχία

2008-09-08T11:28:00.003+03:00

Σε γάμους, βαφτίσια, γενέθλια, γιορτές, σε επετείους και γενικά σε κάθε είδους γιορτή η ευχή που κυριαρχεί πάντα είναι "να είσαι πάντα ευτυχισμένος", που αν μη τι άλλο στις μέρες μας όπου τα πάντα κινούνται με ταχύτητα φωτός, ακόμα και οι ανθρώπινες σχέσεις, η ευτυχία έχει καταντήσει είδος πολυτέλειας. Η Ράνια, από τους στους S1ngles, είχε πει κάποτε, όπως πολύ καλά μου θύμισε ο φίλος μου Leviathan πρόσφατα, πως "Η ευτυχία είναι σαν ένα μπουκάλι κρασί που βρίσκετε μπροστά στα μάτια μας. Μας περιμένει να το ανοίξουμε και να το πιούμε αλλά εμείς έχουμε χάσει το ανοιχτήρι". Άραγε πραγματικά ισχύει κάτι τέτοιο ή απλά το έχουμε ξεχάσει στην κωλότσεπή μας και αντί να κοιτάξουμε πρώτα εκεί το ψάχνουμε σε μέρη που δεν υπάρχει περίπτωση να το βρούμε;

Ο καθένας από εμάς έχει τον δικό του ορισμό για το τι είναι ευτυχία. Άλλοι την βρίσκουν σε ένα όμορφο βιβλίο. Άλλοι σε ένα ποτήρι κρασί. Άλλοι πάλι σε κάποιον φίλο ή στην οικογένεια ή σε κάποιον, τελοσπάντων, που τους αγαπάει και θα είναι δίπλα τους. Άλλοι πάλι στα λεφτά (γιατί μπορεί τα λεφτά να μην φέρνουν την ευτυχία, αλλά σίγουρα μπορούν να την εξαγοράσουν :P). Ακούω τον τελευταίο καιρό από φίλους και γνωστούς (δεν βγάζω και τον εαυτό μου απ’ έξω) πως δεν είμαι ευτυχισμένος. Η ευτυχία παραμένει το αφροδισιακό της ζωής που όλοι ψάχνουμε σαν ναρκομανείς που απεγνωσμένα κοιτάνε να βρουν την δόση τους χωρίς να σκεφτούμε πως ΊΣΩΣ ήδη να είμαστε ευτυχισμένοι. Από την φύση μας σαν άνθρωποι, πάντα ζητάμε περισσότερα ακόμα και στην ευτυχία. Μόλις την γευτούμε έστω και λίγο πάντα ζητάμε περισσότερο. Ακόμα και το λίγο που μπορεί να έχουμε το παραμελούμε, δεν μας φτάνει, και κοιτάμε να βρούμε κάτι που θα μας κάνει να κερδίσουμε έστω και κάτι παραπάνω, έστω και ελάχιστα. Δεν μας νοιάζει εάν αυτή η ευτυχία μπορεί να είναι παροδική, αρκεί να ικανοποιεί την πείνα μας.

Γινόμαστε οι ίδιοι "βρικόλακες" της ζωής, γεύοντας τη μέχρι το μεδούλι…

Στην εποχή μας είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε περισσότερες επιλογές κι αυτό σημαίνει λάθη και δυσκολίες. Ναι, στην εποχή μας είναι πιο δύσκολο το να είσαι ευτυχισμένος απ’ ότι ίσως κάμποσα χρόνια πριν, αλλά όταν τα καταφέρνεις έχει σίγουρα μεγαλύτερη αξία.

Είχα ακούσει κάποτε, κάπου – δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς που και δεν έχει σημασία, ότι περνάμε όλη μας την ζωή αναζητώντας επίμονα την ευτυχία, που μερικές φορές οι ίδιοι ξεχνάμε ότι είμαστε ευτυχισμένοι. Μήπως τελικά αυτός που το είπε είχε δίκιο; Μήπως μέσα στον πανικό και στην ανάγκη μας να ζήσουμε ευτυχισμένοι βάζουμε οι ίδιοι τις παρωπίδες στον εαυτό μας κάνοντας μας έτσι να χάσουμε τα ουσιώδη; Λέω εγώ τώρα...

Από τον Παράδεισο στη Κόλαση

2008-09-03T13:48:00.008+03:00

Τελευταία ανάρτηση για τις ταινίες που είδα... Το υπόσχομαι :P

Ένα παραμύθι θα σας πω… Για ένα κόσμο μαγικό, όπου τα ζώα μπορούν και μιλούν, νάνοι, ξωτικά, κένταυροι και άλλα πλάσματα ζουν αρμονικά. Αλλά και η περιπέτεια και η φαντασία υπάρχει σε κάθε γωνία αυτού του κόσμου. Για 4 αδέρφια που, κατατρεγμένα από την φρίκη του πολέμου, ταξίδεψαν στον κόσμο αυτό και μετά από δοκιμασίες και πολέμους κατάφεραν να νικήσουν την Λευκή Μάγισσα που είχε καταραστεί τον τόπο αυτό για 100 χρόνια χιονιά, κερδίζοντας έτσι επάξια τον τίτλο των Βασιλέων! Ένας τόπος που τα λιοντάρια είναι θεοί και οι άνθρωποι αμαρτωλοί. Καλωσορίσατε στη Νάρνια…

Πέρασε 1 χρόνος από τότε που τα 4 αδέρφια Πεβένσι κατάφερα να σώσουν την Νάρνια από την καταστροφή και τώρα πίσω στο Λονδίνο όπου ζουν άρχισαν ήδη να αναπολούν τις περιπέτειές τους. Δεν αργούν όμως να ξαναβρεθούν πίσω στον μαγικό κόσμο και αυτή την φορά έχουν σαν αποστολή να βοηθήσουν τον Πρίγκιπα Κάσπιαν να πάρει τον θρόνο σαν βασιλιάς της Νάρνια, που δικαιωματικά του ανήκει, από τον κακό θείο του.

Ο Andrew Adamson ξαναπαίρνει τα ινία του σκηνοθέτη για άλλη μια φορά και μ' αυτή του την δεύτερη του προσπάθεια δίνει στο Chronicles of Narnia: Prince Caspian έναν πιο σκοτεινό τόνο από το αρκετά παιδικό Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe αλλά το αποτέλεσμα παραμένει για άλλη μια φορά ανεπαρκές. Η ταινία, αν και ξεκινάει πολύ ωραία, με τον Πρίγκιπα να προσπαθεί να ξεφύγει από τους δολοφόνους του μες τη μαύρη νύχτα, καταλήγει να είναι ένα παραμυθάκι που δεν καταφέρνει να μαγέψει όσο θα έπρεπε. Η σκηνοθεσία παραμένει ανέμπνευστη, οι μάχες τελείως βαρετές και καθόλου επικές και το σενάριο μπορεί να θυμίσει σε κάποιες στιγμές τον Άρχοντα και συγκεκριμένα τους Δύο Πύργους (φυσικό και επόμενο μιας και ο C.S. Lewis – ο συγγραφέας της Νάρνια – ήταν κολλητάρι με τον J.R. Tolkien – τον συγγραφέα του Άρχοντα – και ο ένας επηρέαζε τον άλλον), ενώ οι θρησκευτικές παρεμβάσεις στην ταινία ίσως ξινίσουν μερικούς (Χριστός, Θεός και Δευτέρα Παρουσία).

Είναι όπως λέμε είτε το έχεις είτε όχι το χάρισμα για να κάνεις μια ταινία φαντασίας και ο Adamson, δυστυχώς, δεν το’ χει…

… σε αντίθεση με τον Guillermo del Toro. Ο Hellboy, o πρίγκιπας της Κολάσεως, επιστρέφει για… να σώσει τον κόσμο από την Χρυσή Στρατιά. Το δημιούργημα του Mike Mignola παίρνει σάρκα και οστά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην μεγάλη οθόνη με τον del Toro να έχει πάρει φωτιά και να μην σταματάει πουθενά. Ο Πρίγκιπας Ναούντα, των ξωτικών, έχει βάλει σαν σκοπό να εξοντώσει τους ανθρώπους προσπαθώντας να ξυπνήσει την Χρυσή Στρατιά που βρίσκετε σε λήθαργο για αιώνες. Για να το πετύχει αυτό όμως χρειάζεται τα τρία μέρη του Χρυσού Στέμματος. Αλλά βρίσκει μπροστά του τον Hellboy και την ομάδα του που προσπαθούν να τον σταματήσουν πριν είναι πολύ αργά.

Μερικοί σκηνοθέτες απλά είναι γεννημένοι με τις ταινίες τους να μας ταξιδεύουν σε κόσμους πέρα από τον δικό μας γεμάτους φαντασία, μαγεία αλλά και κίνδυνο και περιπέτεια. Και ο del Toro από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας φαίνεται πως είναι ένας από αυτούς. Στην εισαγωγή της, όπου μαθαίνουμε την προέλευση της Χρυσής Στρατιάς, είναι μια από της κορυφαίες στιγμές της ταινίας γυρισμένη με μαριονέτες. Από εκείνη την στιγμή ήμουν σίγουρος πως με περίμενε μια απίστευτη βόλτα…!

Σε αντίθεση με τη Νάρνια, το Hellboy II – The Golden Army είναι γεμάτο από πολύ καλές σκηνές δράσης και μονομαχίες (απλά δείτε και συγκρίνετε την ένταση και επικότητα της τελευταίας μονομαχίας και στις δύο ταινίες και θα καταλάβετε πολύ καλά τι εννοώ). Μπορεί να μην ανεβάζουν την αδρεναλίνη και να μην είναι γεμάτες "ποζερία" όπως στο Wanted αλλά δεν παύουν να είναι αξιοπρεπέστατες. Το production design άξιο για υποψηφιότητα στα φετινά Oscars, oι διάλογοι έξυπνοι και γεμάτοι χιούμορ, ενώ οι ερμηνείες είναι πραγματικά αρκετά καλές για ταινία περιπέτεια φαντασίας. Ο Perlman υποβλητικός σαν Hellboy, η Blair αρκετά καλή σαν την ψυχολογικά ανισσόροπη κοπέλα του Liz και πραγματικά καλός ο Goss σαν τον κακό της υπόθεσης Πρίγκιπα Ναούντα, ο οποίος κλέβει και την παράσταση.

Καλύτερο από το πρώτη ταινία, κλάσεις ανώτερο από την Νάρνια και φυσικά με γεμάτο χιούμορ, φαντασία και περιπέτεια που μόνο ο del Toro ξέρει να μας προσφέρει απλόχερα στις ταινίες του, το Hellboy II είναι μια ταινία που αξίζει να πάει κάποιος στην Κόλαση και να μείνει εκεί.

Η ταινία κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες στις 11 Σεπτεμβρίου. Χαίρομαι που στην δημοσιογραφική προβολή μας μοίρασαν και από ένα κόμικ του Hellboy. :)

These Strangers Are Wanted!

2008-09-02T14:45:00.012+03:00

Απ' ότι φαίνεται αυτή είναι η μέρα ταινίων κι επειδή είδα και πολλές αυτό το καλοκαίρι ας πω κάποια πράγματα για μερικές... Δυο-δυο θα τις παίρνω μου φαίνεται...

Φανταστείτε σκηνικό: ένας ωραίος, σέξι και γόνος πλούσιας οικογένειας κάνει πρόταση γάμου στην χαζή, με αγελαδίσιο βλέμμα κοπέλα του η οποία του ρίχνει μια χυλόπιτα που είναι όλη δική του. Την πάει στο εξοχικό των γονιών του κάμποση ώρα έξω από την πόλη για να συζητήσουν για τα προβλήματα τους. Αλλά μέσα στην μαύρη νύχτα δέχονται επίσκεψη από μια άγνωστη γυναίκα που τους ρωτάει αν είδαν την Ταμάρα. "Πάει, τζαζεμένη είναι η γκόμενα" σκέφτηκαν και της κλείνουν την πόρτα στα μούτρα. Και τότε αρχίζει ο εφιάλτης μιας και δέχονται επίθεση από τρεις μασκοφόρους.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Bryan Bertino, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, είναι μια κλισεδιάρικη αλλά παρόλα αυτά τρομαχτική σε μερικές στιγμές ταινία. Από τον πρόλογο ο Bertino προσπαθεί να υποβάλει τους θεατές λέγοντας πως τα γεγονότα είναι βασισμένα σε πραγματική ιστορία, το οποίο είναι εν μέρη αλήθεια μιας και ο σκηνοθέτης βασίστηκε σε περιπτώσεις που είχε ακούσει μικρός στην τηλεόραση ότι κάποιοι άγνωστοι χτυπούσαν την πόρτα διαφόρων ενοίκων πολυκατοικίας για να δουν εάν ήταν μέσα. Αν απαντούσαν έφευγαν, αν όχι τότε έμπαιναν και λήστευαν το σπίτι. Αυτός το πήγε ένα βήμα παραπέρα. Στο The Strangers, ο Bertino πετυχαίνει την κλειστοφοβική και ενίοτε υποβλητική ατμόσφαιρα για ταινία θρίλερ. Δυστυχώς όμως μετά το γαλλικό Ils (Them) και το Funny Games του Haneke, η σύγκριση ήταν αναμενόμενη και δεν είναι υπέρ του. Οι άγνωστοι μέχρι και το τελευταίο λεπτό της ταινίας ποτέ δεν δείχνουν τα πρόσωπά τους, κρατώντας έτσι τον απάνθρωπο χαρακτηρισμό τους, ηθελημένα από τον σκηνοθέτη. Πολλά κλισέ, μια Liv Tyler που δείχνει ότι δεν το’ χει να γίνει η νέα scream queen ενώ το αγελαδίσιο βλέμμα της σπάει τα νεύρα κάθε θεατή, με ένα background story που πραγματικά μου φάνηκε τελείως ανούσιο και ένα φινάλε που χαλάει όλη την ατμόσφαιρα της ταινίας, το The Strangers παραμένει μια μετριότητα, αλλά μέσα σε όλα τα σκουπίδια ταινιών τρόμου που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό είναι από τις "καλές" μέτριες ταινίες που μπορείτε να δείτε.

Ηθικό δίδαγμα; Αν κάποια άγνωστη σας χτυπήσει την πόρτα στην μέση της νύχτας και σας ρωτήσει που στο διάολο είναι η Ταμάρα, στείλτε τη στο διπλανό διαμέρισμα.

Βέβαια αν τώρα είσαστε η Angelina Jolie ή ο James McAvoy μπορείτε απλά να τους αλλάξετε τα πρέκια. Στο Wanted, την νέα περιπέτεια του Ρώσου σκηνοθέτη Timur Bekmambetov – που μας έδωσε τα Night Watch και Day Watch, ενώ τώρα ετοιμάζει και το τέλος της τριλογίας με τίτλο Twilight Watch – o McAvoy είναι ένας απλός καθημερινός, σέξι όμως, τύπος. Με την δουλειά του που μισεί, την γκόμενα που τον κερατώνει με τον καλύτερό του φίλο και παγιδευμένος σε μια ζωή που τον πνίγει. Hey, και ποιος δεν είναι άλλωστε; Αλλά μια μέρα γνωρίζει ΑΥΤΗ, κι αυτή ισούται με την Angelina Jolie, η οποία τον βάζει σε μια Αδελφότητα Δολοφόνων όπου προσπαθούν να κρατήσουν την ισορροπία στον κόσμο.

Λίγο από The Matrix, λίγο από Minority Report και με αρκετή ποζεριά, ο Bekmambetov κάνει μια ταινία που το στυλ της θα το ζήλευαν πολλοί. Η δράση της είναι απλά καταιγιστική. Αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο και το σέξι φάκτορ ανεβάζει το θερμόμετρο στα ύψη με μια Jolie πιο σέξι από ποτέ. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο κόμικ των Mark Millar και J.G. Jones αλλά παρόλα αυτά είναι τελείως διαφορετικό. Το σενάριο δυστυχώς δεν είναι από τα καλυτέρα του σημεία, δεν γίνεται καμία εμβάθυνση στους χαρακτήρες αλλά δίνεται περισσότερο έμφαση στην δράση, χωρίς απάραίτητα αυτό να είναι κακό. Αλλά δεν είναι ούτε και καλό. Αν υπήρχε και το σενάριο σίγουρα η ταινία θα ήταν μια από τις καλύτερες περιπέτειες που είδαμε μ.Μ. (μετά Matrix).

Πάντως σίγουρα θα περάσετε 2 ώρες αρκετά ευχάριστες παρέα με ποπ κορν, αναψυκτικό και τα κατάλληλα άτομα δίπλα σας. Εμείς πάντως το είδαμε σε θερινό με ηχητικό background μια να κάνει σεξ και να βογκάει ποοοολύ δυνατά. Μάλλον την επηρέασε το sexy factor της ταινίας, δεν εξηγείτε διαφορετικά.

Για απενοχοποιημένη διασκέδαση.

14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας

2008-09-02T12:38:00.013+03:00

Μπήκε ο Σεπτέμβρης κι αυτό μπορεί να σημαίνει ένα πράγμα. Οι Νύχτες Πρεμιέρας βρίσκονται προ των πυλών! Το 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ξεκινάει σε λίγες μέρες και ήδη η πόλη ζει στους ρυθμούς του. Από τις 17 ως και τις 28 Σεπτεμβρίου οι κινηματογράφοι Δαναός 1 & 2 και οι ανακαινισμένοι Αττικόν και Απόλλων Cinemax θα φιλοξενήσουν εικόνες από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, επιλεγμένες με τόλμη από ό, τι καλύτερο έχει να προσφέρει ο παγκόσμιος κινηματογράφος. Πολλές πρεμιέρες, παλιές ταινίες που δεν είχαμε την τύχη να δούμε στις σκοτεινές αίθουσες, ντοκιμαντέρ αλλά και μια ταινία έκπληξη θα μας ταξιδέψουν στις φθινοπωρινές αυτές νύχτες της Αθήνας.

Όπως πάντα υπάρχουν και τα δύο διαγωνιστικά τμήματα του Φεστιβάλ. Στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα θα προβληθούν καινούργιες ταινίες νέων σκηνοθετών όπου στοχεύουν στη Χρυσή Αθηνά και στο χρηματικό έπαθλο των €10.000, με κριτές την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Νέων, φοιτητές κινηματογραφικών σχολών απ’ όλη την Ευρώπη. Αλλά και στο Διαγωνιστικό Τμήμα Μουσική & Φιλμ, το δημοφιλέστερο κομμάτι του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, θα προβληθούν ταινίες όπου θα είναι αφιερωμένες στην Μουσική και στους δημιουργούς της. Οι ταινίες αυτές θα κριθούν από τη Διεθνή Κριτική Επιτροπή που θα συναντηθεί στην Αθήνα και θ’ απονείμει τη δική της Χρυσή Αθηνά, βραβείο που ανταποκρίνεται επίσης σε χρηματικό έπαθλο €10.000.

Παράλληλα με το Διαγωνιστικό τμήμα, τις Πρεμιέρες, αλλά και τα ντοκιμαντέρ που θα δούμε και στο φετινό φεστιβάλ, θα υπάρχει και το Σινεμά στα Όρια, όπου το φιλμ αγγίζει την κόψη της ουσίας ή της αισθητικής, τις προβολές Μετά τα Μεσάνυχτα, για όσους θέλουν να ξενυχτήσουν με εκατοντάδες θεατών για παρέα, τις Μικρές Πρεμιέρες Ακμή, με διαγωνιζόμενα και μη, ελληνικά και διεθνή μικρού μήκους αριστουργήματα, τις Ειδικές Προβολές και τα θεματικά και προσωπικά Αφιερώματα. Ταινίες για όλα τα γούστα. Ταινίες για όλους.

Η ταινία που θα ανοίξει το φετινό Φεστιβάλ είναι η ταινία του Laurent Cantet "Entre les Murs (Ανάμεσα στους Τοίχους)" που τιμήθηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών στα πλαίσια του αφιερώματος "Διαγωγή Μηδέν". Η ταινία που εκτυλίσσεται ανάμεσα στους τοίχους ενός πολυεθνικού σχολείου στο Παρίσι. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του François Bégaudeau (που κρατά και το ρόλο του δασκάλου στην ταινία), το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε στις πραγματικές ιστορίες και τους διαλόγους των μαθητών του, η ταινία παρακολουθεί την προσπάθεια που κάνουν τα παιδιά, με τις λέξεις, τις πράξεις, τις σκέψεις, την επιθετικότητα, την αυθάδεια ή το χιούμορ τους, ν’ απαντήσουν στην κοινωνική ανισότητα που διδάσκονται μέσα και έξω από την τάξη.

Ας δούμε μερικές όμως από τις πρεμιέρες που θα απολαύσουμε φέτος στις 14ες Νύχτες Πρεμιέρας:

Vicky Cristina Barcelona – η νέα ταινία του Woody Allen, ο οποίος στην ηλιόλουστη Βαρκελώνη σχηματίζει το πιο φλογερό ερωτικό τρίγωνο μεταξύ του Javier Bardem, της Penelope Cruz και της Scarlett Johansson.
Roman Polanski: Wanted and Desired – το ντοκιμαντέρ της Marina Zenovich όπου διερευνάται το προφίλ του θρυλικού σκηνοθέτη, με άφθονο σπάνιο υλικό από τη ζωή του, τη σχέση του με τη Sharon Tate και πρόσφατη συνέντευξη με την (τότε 13χρονη) κοπέλα που τον κατηγόρησε για βιασμό. Γεμάτο με μαρτυρίες και αρχειακό υλικό από τους μισούς χολιγουντιανούς θρύλους των '70s, το ντοκιμαντέρ σκιαγραφεί ένα ψύχραιμο και ειλικρινές πορτρέτο για μια από τις πιο αμφιλεγόμενες φιγούρες του παγκόσμιου σινεμά.
Il Divo: La Straordinaria Vita di Giulio Andreotti – του Paolo Sorrentino που σε μια πρωτότυπη, σατιρική βιογραφία αποκαλύπτεται το πορτρέτο του αμφιλεγόμενου και επί πολλά χρόνια πρωθυπουργού της Ιταλίας Giulio Andreotti και οι σχέσεις του με το οργανωμένο έγκλημα.
From Within – του ελληνικής καταγωγής Φαίδων Παπαμιχαήλ, διευθυντής φωτογραφίας ταινιών όπως τα "Million Dollar Hotel", "Walk The Line" και "Sideways", αναλαμβάνει το ρόλο του σκηνοθέτη και σκορπίζει τον τρόμο σε μια μικρή πόλη, της οποίας οι κάτοικοι αρχίζουν ένας-ένας ν’ αυτοκτονούν.
Public Enemy: Welcome to the Terrordome – του Robert Patton-Spruill για μια αληθινή μουσική εμπειρία. Η ιστορία του πιο επιδραστικού hip hop συγκροτήματος που για 15 ολόκληρα χρόνια στιγματίζει το μουσικό στερέωμα με τον πολιτικό του λόγο και την ανατρεπτική του διάθεση, έρχεται να κάνει θόρυβο στην Αθήνα.

Στο τμήμα του ντοκιμαντέρ μπορούμε να δούμε:

Gonzo: The Life and Work of Dr. Hunter S. Thompson – του Alex Gibney που πέρυσι βραβεύτηκε με το Όσκαρ Ντοκιμαντέρ για το "Taxi to the Dark Side", προσφέρουν στους θεατές την πολυτέλεια μιας παρατεταμένης ματιάς στη ζωή και τη σημασία του Hunter S. Thompson. Εστιάζοντας στη, χρυσή για τον Thompson δεκαετία 1965-1975, το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει ανέκδοτα χειρόγραφα και οπτικοακουστικό υλικό, αποσπά ομολογίες έρωτα και μίσους για τον συγγραφέα και αφήνει την φωνή του Johny Depp να μας ξεναγήσει σε ένα φαινόμενο χωρίς διάδοχο.
The End of Poverty? – όπου ο Philippe Diaz αναρωτιέται "Με τόσο πλούτο στον κόσμο, γιατί συνεχίζουν να υπάρχουν τόσοι φτωχοί;" Ο σκηνοθέτης συναντιέται με νομπελίστες οικονομολόγους, ανασυνθέτει την ιστορία της παγκόσμιας εκμετάλλευσης από την εποχή της αποικιοκρατίας μέχρι σήμερα και προτείνει τη νηφάλια επιστημονική σκέψη ως απάντηση στην επικρατούσα λογική του εντυπωσιασμού και των απλουστεύσεων.
I Am Because We Are – του Nathan Rissman όπου χαρακτηριστικά επίμονη και δυναμική, η Madonna καλεί τον κόσμο ν’ αναλάβει τις ευθύνες του για τη σωτηρία του Μαλάουι, όπου πάνω από ένα εκατομμύριο παιδιά έχουν μείνει ορφανά λόγω της πανδημίας του AIDS. Με τη σπουδαία pop persona στην παραγωγή, το σενάριο και την παρουσίαση.
The Other Side of Istanbul – της Döndü Kiliç για το πορτρέτο της αθέατης, και ακόμη πιο ενδιαφέρουσας, Κωνσταντινούπολης. Καθώς η Τουρκία αποπειράται να εκσυγχρονιστεί εν μέσω εσωτερικού διχασμού, στην Κωνσταντινούπολη η γκέι κοινότητα ισχυροποιείται και απαιτεί την αναγνώριση των δικαιωμάτων της. Ένας νεαρός άντρας που φυλακίστηκε λόγω της ομοφυλοφιλίας του, ένας επίδοξος χορευτής της κοιλιάς που προς το παρόν επιβιώνει ως τραβεστί πόρνη, ένας σαραντάρης που ονειρεύεται να φύγει προς τη Δύση είναι μερικοί μόνο από τους ανθρώπους που η σκηνοθέτης συλλαμβάνει με την κάμερά της.

Τέλος, θα υπάρχει και το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη Jacques Tourneur, του σκηνοθέτη του αόρατου τρόμου και των απειλητικών σκιών. Ταινίες που θεωρούνται κλασικές όχι μόνο για την εμπορική τους απήχηση τον καιρό που προβλήθηκαν, αλλά κυρίως για την μεγάλη τους επίδραση στην μετέπειτα κινηματογραφική ιστορία. Ταινίες όπως "Experiment Perilous", "Out of the Past", "Berlin Express", "Άρχοντες της Νύχτας" και το "Night of the Demon".

Όσο αφορά τις κάρτες διαρκείας και τα εισιτήρια του Φεστιβάλ:

ΚΑΡΤΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ 10
-Εξασφαλιζει είσοδο σε 10 προβολές και κοστίζει €30.
-Θα εκδοθούν 200 κάρτες, αριθμημένες με αύξοντα αριθμό.

ΚΑΡΤΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ 25
-Εξασφαλίζει είσοδο σε 25 προβολές και κοστίζει €75.
-Θα εκδοθούν 350 κάρτες, αριθμημένες με αύξοντα αριθμό.
Παράλληλα συνεοδεύεται από τα επιπλέον προνόμια:
- Προτεραιότητα στην κράτηση θέσεων δύο μέρες πριν αρχίσει η επίσημη προπώληση εισιτηρίων (12 και 13 Σεπτεμβρίου τα ταμεία θα είναι ανοιχτά ΜΟΝΟ για τους κατόχους αυτής της κάρτας)
- Πρόσκληση στην επίσημη τελετή έναρξης του Φεστιβάλ
- Δωρεάν παροχή του καταλόγου του Φεστιβάλ
- Ειδική τακτική ενημέρωση στο προσωπικό e-mail.

Και οι δύο κάρτες θα είναι ατομικές και θα αναγράφουν το όνομα του κατόχου τους.
H διάθεση αρχίζει στις 5 Σεπτεμβρίου, στα ταμεία των κινηματογράφων ΑΤΤΙΚΟΝ και ΔΑΝΑΟΣ. Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας.

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Μπορείτε να αγοράσετε μεμονομένα εισιτήρια για τις ταινίες του Φεστιβάλ από τις 14 Σεμτεμβρίου στα ταμεία των κινηματογράφων ΑΤΤΙΚΟΝ και ΔΑΝΑΟΣ.
Η τιμή του κάθε εισιτηρίου είναι €6.

Μπορείτε να προμηθεύεστε τα εισιτήρια σας από τα ταμεία των κινηματογράφων ΑΤΤΙΚΟΝ, ΑΠΟΛΛΩΝ και ΔΑΝΑΟΣ καθημερινά από τις 11:00 - 20:30 και Σαββατοκύριακα από 17:00 - 20:30.

Το πρόγραμμα των ταινιών που θα προβληθούν στο Φεστιβάλ θα κυκλοφορήσεις στις 11 Σεπτεμβρίου. Εννοείτε πως θα υπάρχει λινκ τότε για να το κατεβάσετε.

Ετοιμαστείτε λοιπόν για νύχτες μαγικές που θα μας ταξιδέψουν με ιστορίες άλλοτε φανταστικές και περιπετειώδης κι άλλοτε πιο ανθρώπινες αλλά πάντα ενδιαφέρουσες και με όμορφες εικόνες. Ετοιμαστείτε για το 14ο Φεστιβάλ Διεθνούς Κινηματογράφους της Αθήνας: Νύχτες Πρεμιέρας.

*Για περισσότερες πληροφορίες στο official site του Φεστιβάλ αλλά και στο site του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ.

Cruel Summer

2008-09-01T13:28:00.008+03:00

Δευτέρα 1η Σεπτεμβρίου, 09:39 π.μ.
Γέρακας, Αττικής.

Περίεργο πρωινό σήμερα. Φθινοπωρινό. Όμορφο… Δροσερό… Επιτέλους το καλοκαίρι έφυγε (ναι, δεν είμαι και από τους μεγαλύτερους φαν της εποχής αυτής) και το φθινόπωρο μπήκε όχι μόνο ημερολογιακά αλλά κι απ’ ότι φαίνεται και official με την καθιερωμένη ψυχρούλα του και τις αναπάντεχες μπόρες. Ω, ναι το λατρεύω το φθινόπωρο! Η αίσθηση του δροσερού αέρα και της βροχής, οι πλατείες και τα πάρκα να γίνονται κατακίτρινες από τα φύλλα που έχουν πέσει από τα δέντρα, η πόλη αρχίζει να σφύζει πάλι από ζωή και φυσικά το θεωρώ σαν την αρχή μιας νέας σεζόν. Μου δίνει το κίνητρο να αρχίσω καινούργια πράγματα, να βάλω καινούργιους στόχους, να προσπαθήσω να γίνω καλύτερος και να διορθώσω τυχών λάθη μου αλλά και να κάνω καινούργια. Και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σταματάνε οι ζέστες!

Από μικρός μισούσα το καλοκαίρι. Ήμουν από μικρός περίεργος βλέπετε. Όλοι οι φίλοι μου έφευγαν για διακοπές με τους δικούς τους κι εγώ αναγκαζόμουν να πηγαίνω με τους γονείς μου σε μέρη της Ελλάδος χωρίς καμιά άλλη παρέα. Μισούσα τους γονείς μου που με πήγαιναν σε μέρη που δεν ήθελα και ακόμα περισσότερο το καλοκαίρι που μου στερούσε τους φίλους μου και γενικότερα την όλη παρέα. Όσο και να σκέφτομαι παλαιότερα καλοκαίρια, ήταν ελάχιστα εκείνα που μπορώ να πω ότι πέρασα απλά καλά. Τα περισσότερα ανυπομονούσα να έρθει το φθινόπωρο και να ξαναδώ ανθρώπους που πραγματικά μου είχαν λείψει όλο αυτό τον καιρό.

Έτσι και το καλοκαίρι του 2008 δεν ήταν και από τα αγαπημένα μου. Ίσως θα μπορούσα να πω πως ήταν κι ένα από τα χειρότερα. Ειδικά τον τελευταίο του μήνα όλα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Ένοιωσα πως κάποιος εκεί πάνω του άρεσε να με βλέπει να τυραννιέμαι για διάφορους λόγους και να με χλευάζει, ενώ με ένα σαδιστικό τρόπο να καυλώνει από ευχαρίστηση. "Ό, τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" λένε κι αυτό πραγματικά το κατάλαβα πολύ καλά αυτή την περίοδο. Χώρισα, έκλαψα, ένιωσα απίστευτα μόνος, πήγα για πολύ λίγο διακοπές, έκλαψα, έχασα τον σκύλο μου, πληγώθηκα... Παρόλα αυτά όμως, ναι, είμαι εδώ και στέκομαι καλύτερος από ποτέ. Έτσι θέλω να πιστεύω δηλαδή. Εντάξει, ας μην είμαι όμως και τελείως αχάριστος. Οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου ήταν όμορφες. Μετά από μια μεγάλη συζήτηση τα ξαναβρήκαμε με το μωρό μου και είμαστε καλύτερα από ποτέ. Αλλά μια πικρία στην καρδιά την έχω ακόμα, μια καρδιά που βασανίστηκε πολύ τον τελευταίο καιρό. Αν και το θέμα ίσως το αναλύσω σε κάποιο άλλο ποστ μου, απλά να πω πως παρόλο την όποια μικρή πικρία είμαι ερωτευμένος από ποτέ.

Η λέξη "διακοπές" μου ήταν άγνωστη αυτό το καλοκαίρι. ΟΚ, πήρα μια άδεια 8 ήμερων αλλά δεν πήγα πουθενά και ήμουν ολομόναχος στην παντελώς άδεια, και κατά τα άλλα πανέμορφη εκείνες τις μέρες, Αθήνα. Κατάφερα να αλλάξω παραστάσεις όταν το τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν γυρίσω στην δουλειά πήγα στην Β. Εύβοια. Χωρίς να κλείσουμε δωμάτιο, χωρίς την παραμικρή ιδέα για το που θα πάμε, αποφασίσαμε εγώ, το μωρό μου και άλλες δύο φίλες μας να φύγουμε από το κλεινόν άστυ και να πάμε να δούμε τις ομορφιές της Εύβοιας. Μετά από ένα πολύωρο ταξίδι, φτάσαμε στο βορειότερο, αν δεν κάνω λάθος, σημείο της, το Πευκί, και αρχίσαμε να ψάχνουμε για δωμάτιο. Η ώρα ήταν ήδη 11 το βράδυ και ήμασταν όλοι κουρασμένοι από το ταξίδι. Δυστυχώς δωμάτιο δεν υπήρχε ούτε για δείγμα και έτσι αποφασίσαμε να μείνουμε το πρώτο βράδυ μέσα στο αυτοκίνητο. Ευτυχώς το επόμενο πρωινό βρέθηκαν δωμάτια κι έτσι μπορέσαμε να απολαύσουμε τις ολιγοήμερες διακοπές μας.

Όσο αφορά τον σκύλο μου, οι γονείς μου αποφάσισαν, μετά από 6 χρόνια, ότι πρέπει να τον δώσουμε. Όσο και αν προσπαθούσα να το αποτρέψω τελικά η απόφασή τους ήταν οριστική. Κι έτσι, όσο ήταν ακόμα διακοπές το έδωσαν, όπως μου είπαν, σε κάποιον που θα τον φροντίζει καλύτερα από εμάς. Μαλακίες αν θέλετε την γνώμη μου… Τον αγαπήσαμε και μας αγάπησε πάρα πολύ και μέχρι να πεθάνω δεν θα καταλάβω ποτέ τον λόγο που τον δώσανε. Ελπίζω μόνο να είναι καλά…

Φυσικά το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Όλη αυτή την περίοδο του καλοκαιριού το καλύτερα πράγμα που μου συνέβη είναι ότι γνώρισα καινούργια άτομα, bloggers για να γίνω πιο σαφής, που με πολλούς από αυτούς καταφέραμε και γίναμε και φίλοι και κέρδισαν την εκτίμηση μου και ελπίζω κι εγώ την δική τους. Κατάφεραν να με κάνουν να ξεχαστώ έστω και λίγο από τα προβλήματα και τις μοναξιές που με κυρίευαν όλη αυτή την περίοδο και γι’ αυτό τους ευχαριστώ. Καλύτερη παρέα δεν θα μπορούσα να είχα αυτό το καλοκαίρι. Παιδιά όλοι σας είστε υπέροχοι…

Οι περισσότεροι περίμεναν τον Δεκαπενταύγουστο για ένα θαύμα είτε μικρό είτε μεγάλο. Ένα θαύμα που θα τους έκανε να δουν την ζωή τους με άλλο μάτι, πιο αισιόδοξο. Σε άλλους ήρθε. Σε άλλους πάλι το θαύμα αυτό φαίνεται να κόλλησε σε κάποια γραφειοκρατικά και έμεινε πίσω, αλλά παρόλα αυτά καταφέρνουν και βλέπουν την κάθε τους μέρα ολοένα και πιο αισιόδοξα ζώντας τη στο φουλ κάνοντας τους έτσι τόσο δα πιο ευτυχισμένους. Κι αυτό είναι ένα θαύμα από μόνο του. Ποια είναι λοιπόν η ευχή μου σε όλους μας αυτή την νέα σεζόν; Να μπορέσουμε όλοι μας να ζήσουμε το δικό μας θαύμα όποιο και να’ νε αυτό.

Καλό χειμώνα σας είπα; Δεν σας είπα… Καλό χειμώνα σε όλους μας.

Από Εδώ η Σχέση Μου κι Από Εδώ Το Πορτοφόλι Του

2008-08-07T12:28:00.000+03:00

Α, όλα κι όλα. Αυτή την εβδομάδα δεν μπορώ να πω… Είναι μέρες χαλάρωσης στο γραφείο. Ο περισσότερος κόσμος λείπει σε διακοπές κι εμείς, όσοι δηλαδή μείναμε πίσω για να φυλάμε τα μπόσικα, καθόμαστε και κάνουμε εποικοδομητικές συζητήσεις μιας και δουλειά δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου. Έτσι, λοιπόν, ήταν κι αυτό το πρωινό. Το θέμα συζήτησης; Το αγαπημένο μου: γκομενικά και σχέσεις γενικότερα.

Με το καφεδάκι ή το χυμό ανά χείρας, η κουβέντα ξεκίνησε σε ήρεμους τόνους λέγοντας ο καθένας κάποια αστεία, αν θέλετε, γεγονότα από τις σχέσεις του που είχε κατά περιόδους. Αλλά δεν είναι εδώ το ζουμί της υπόθεσης. Μια συνάδελφος τότε μας ρώτησε "τι απαιτούμε από μια σχέση". Εγώ πετάχτηκα, τι το ήθελα…, και προσπάθησα να την διορθώσω ρωτώντας τη εάν με το "απαιτούμε" εννοούσε "επιθυμούμε". Τότε με κοίταξε με ένα μάτι που πραγματικά εάν ήμουν προληπτικός θα νόμιζα πως με καταράστηκε! Φυσικά και εννοούσε "απαιτούμε" γιατί η συγκεκριμένη κοπέλα, γιατί περί κοπέλας επρόκειτο 25-26 χρονών, προσπαθεί να κάνει γνωστά κάποια θέλω της στον υποψήφιο γαμπρό (ναι, ναι γαμπρό, λέξη που χρησιμοποίησε η ίδια παρακαλώ) και "απαιτεί" από τον ίδιο να τα πραγματοποιεί.

Φυσικά και μόνο που τα άκουγα αυτά τα λόγια να βγαίνουν από το στόμα μιας νεαρής, και κατά τα άλλα μοντέρνας, κοπέλας έφριττα. Και όλος περιέργεια πάντα την ρώτησα εάν μπορεί να μας πει έστω και λίγα από αυτά τα κάποια… "θέλω" της. Σκέφτηκα πως ΟΚ μπορεί αυτά τα "θέλω" να μην είναι κάτι το εξτρίμ. Δυστυχώς διαψεύστηκα! Δεν πίστευα πως υπάρχουν ακόμα νεαρές, μορφωμένες, έξυπνες κοπέλες που "απαιτούν" δώρα, ΔΩΡΑ – πληθυντικός αριθμός, την μέρα του Αγ. Βαλεντίνου, το δαχτυλίδι των αρραβώνων να αξίζει τρεις φορές τον μισθό του γιατί αλλιώς δεν διανοείτο να πουν το "ΝΑΙ", ο γκόμενος να θυμάται πάντα επετείους και γιορτές και φυσικά όταν παντρευτούν, ο γάμος πρέπει να είναι τουλάχιστον ισάξιος κάποιου βασιλικού.

Το σαγόνι μου κόντευε να φτάσει στο πάτωμα. Αν και μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να συνέλθω από τις επανωτές σφαλιάρες που έφαγα, προσπάθησα να της δώσω να καταλάβει πως αν αρχίζουμε να απαιτούμε πέρα από τα αυτονόητα, δηλαδή σεβασμό και ειλικρίνεια, και να επιβάλουμε κάποια πράγματα στον άλλον, τότε ο άλλος αργά ή γρήγορα θα νιώσει φυλακισμένος σ’ αυτή την σχέση. Κανείς δεν θέλει να έχει κάποιον δικτάτορα πάνω από το κεφάλι του και να τρέμει το φυλλοκάρδι του μπας και ξεχάσει καμιά επέτειο γιατί τότε ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Η απάντησή της; Ε, αν νιώσει φυλακισμένος ας φύγει…

Δεν μπορώ να πω πως περίμενα κάποια καλύτερη απάντηση μετά από όλα αυτά που άκουσα. Στην ερώτηση εάν η ίδια θα έκανε κάτι που θα της επέβαλε ο άλλος ακόμα και αν δεν της άρεσε απάντησε πως θα έκανε τα πάντα για να τον κρατήσει κοντά της… Αυτό το "τα πάντα" εμένα με τρόμαξε λίγο και προς στιγμή νόμιζα πως είδα το μάτι της να γυαλίζει. Αναρωτήθηκα εάν η ίδια είναι παρθένα και δεν έχει κάνει σεξ ποτέ στην ζωή της και όλα περί κατακτήσεων που είχε είναι απλά σενάρια επιστημονικής φαντασίας αλλά δεν τόλμησα να την ρωτήσω. Μετά από μια στιγμή άβολης προς όλους μας σιωπής, κατευθύνθηκα προς το γραφείο μου όπου και σκέφτηκα πως σύντομα άλλη μια θέση στο σκονισμένο και αραχνιασμένο πια ράφι είναι έτοιμη να καταληφθεί.

Τα Καλύτερα Έρχονται

2008-08-06T12:42:00.003+03:00

Well, this is the end of an era όπως λένε κι εδώ στο Ελλάντα. Ο μετρητής πάνω έφτασε επιτέλους στο 0 και όχι δεν ήρθε το τέλος του κόσμου όπως θα περίμεναν κάποιοι. Απλά, ένας από τους καλύτερούς μου φίλους πλέον είναι πολίτης από σήμερα. Πριν ακριβώς έναν χρόνο τέτοια ώρα διάβαινε τις πύλες του στρατοπέδου γεμάτος αγωνία για κάτι το τελείως άγνωστο προς αυτόν. Αυτός ο χρόνος είχε απ’ όλα. Αλλά πάει κι αυτό. Πέρασε… Δεν ξέρω τι μπορώ να πω σε αυτό το μικρό κατά τα άλλα ποστ παρά ένα ΚΑΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ και τα καλύτερα έρχονται. Θα το δεις... ;)

0...

Μια... "Μαγική" Παρέμβαση

2008-07-30T10:04:00.000+03:00

Well, σιγά σιγά μαζεύω τα κομμάτια μου και επιστρέφω. Σας άφησα για λίγο καιρό αλλά πραγματικά το είχα μεγάλη ανάγκη να μείνω λίγο μόνος μου και να σκεφτώ κάποια πράγματα. Εξάλλου, ένας χωρισμός είναι πάντα πολύ δύσκολος. Και πόσο μάλλον όταν και οι δύο είναι ακόμα ερωτευμένοι… Συγγνώμη που δεν άφηνα σχόλια και συγγνώμη που δεν σας επισκέφτηκα όλο αυτό τον καιρό. Μου λείψατε όλοι… Θα κάνω catching up όσο πιο σύντομα μπορώ.

Ε, και για να μου ανέβει κι εμένα η διάθεση ας κάνω ποστ και το πρώτο teaser trailer του Harry Potter and the Half-Blood Prince. Γιατί αυτός ο μικρός μάγος είναι απλά μες την καρδιά μου…

Φιλιά πολλά σε όλους…

5 και σήμερα...

Γιατί Ψυχή Μου Κλαις;

2008-07-22T11:05:00.005+03:00

"Γιατί άγγελε μου κλαις
γιατί δεν μου λες
τι είναι αυτό που σε βαραίνει
τι είναι αυτό που την σιωπή σου την δένει."

Ποιήμα από το ίντερνετ.

Υπάρχουν πολλά κομμάτια που με έχουν συντροφεύσει σε περιόδους που είμαι πολύ χάλια. Κομμάτια που απλά με κάνουν να δακρύζω και να κλαίω. Κομμάτια που μιλάνε στην ψυχή μου… Τραγούδια και μελωδίες που καταλαβαίνουν το πόνο που νιώθω καθώς γράφω αυτό το ποστ…

1. Kim Richey – A Place Called Home

2. John Debney – Mary Goes to Jesus (from Passion of the Christ)

3. Madonna – This Used to Be My Playground

4. James Horner – A Gift of a Thistle (from Braveheart)

5. Secret Garden – Nocturne

6. John Williams – A Window to the Past (from Harry Potter and the Prisoner of Azkaban)

7. Angela Aki – Kiss Me Goodbye

8. Hans Zimmer & James Newton Howard – Corynorhinus (from Batman Begins)

9. Sting – Shape of my Heart

10. Elliot Goldenthal - The Kiss (from Final Fantasy – The Spirits Within)

+1 Ένα κομμάτι που όταν το άκουσα για πρώτη φορά σε συνδυασμό με την ταινία δάκρυσα αρκετά.

Howard Shore – The Council Of Elrond [featuring the song "Aniron (Theme For Aragorn And Arwen)" composed & performed by Enya] (from The Lord of the Rings - The Fellowship of the Ring)

13 και σήμερα...

Why So... SERIOUS?

2008-07-18T13:28:00.014+03:00

UPDATE: Στον player ακούτε το love theme του Batman Begins - τρομερό κατά την γνώμη μου, που δυστυχώς τροποποιήσανε στο The Dark Knight (έπαιζε αρκετά και στην σειρά του Παπακαλιάτη "2 Μέρες Μόνο").

Να πω την μαύρη μου αλήθεια, ποτέ δεν ήμουν τρελός φαν του Σκοτεινού Εκδικητή. Ο Μπάτμαν, και γενικότερα, οι ήρωες της DC με άφηναν παγερά αδιάφορο μιας και περισσότερο ήμουν, και παραμένω, φαν της Marvel. Όταν ο Τιμ Μπάρτον, όμως, αποφάσισε να γυρίσει μια ταινία με θέμα τον Μπάτμαν, άρχισα να αναθεωρώ ως ένα σημείο τις απόψεις μου. Το γοτθικό κλίμα του Μπάρτον, το επικό και σκοτεινό θέμα που έγραψε ο Έλφμαν και γενικότερα η απεικόνιση ενός Γκόθαμ σκοτεινού, επικινδύνου και σαδιστικού ταυτόχρονα ήταν μια από τις καλύτερες μεταφορές ηρώων κόμικ που είχα δει πότε στην μεγάλη οθόνη ενώ το Batman Returns παραμένει μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Κι όλα αυτά μέχρι χτες…

Μετά τα τραγελαφικά Batman Forever και Batman and Robin, ο Κρίστοφερ Νόλαν προσπάθησε να αναβιώσει τον μύθο του Μπάτμαν δίνοντας του μια εκ νέου πνοή κάνοντας το πιο σκοτεινό, στα βήματα του Alan Moore, βγάζοντας έτσι τελείως τις κόμικ καρικατούρες και κάνοντας το πιο… γήινο. Στο Batman Begins θεμελίωσε με γερές βάσεις την μυθολογία δείχνοντας μας τα πρώτα βήματα του Σκοτεινού Εκδικητή. Το μόνο μειονέκτημα ήταν η έλλειψη ενός "καλού" κακού, αλλά αυτό δεν φάνηκε να ενοχλεί ιδιαίτερα μιας και ως στόχος ήταν δούμε τα πρώτα βήματα του μεγαλοεπιχειρηματία Μπρους Γούεϊν σε Μπάτμαν. Εξάλλου ο Νόλαν είχε και έναν άσσο στο μανίκι, έναν Τζόκερ, που τον έπαιξε όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή.

Ο υπαρχηγός της αστυνομίας Γκόρντον, σε συνεργασία με τον Μπάτμαν και τον εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντέντ, έχει καταφέρει να περιορίσει τους εγκληματίες της Γκοθαμ Σίτι μέχρι που κάνει την εμφάνιση του ένας νέος κακοποιός γνωστός μόνο με το όνομα Τζόκερ. Κλάσεις ανώτερη από την πρώτη ταινία, ο Νόλαν φαίνεται πως έχει μάθει από τα λάθη και κατάφερε να ξεπεράσει με άνεση τον προκάτοχό του εισδύοντας ακόμα περισσότερα στην ψυχολογία των χαρακτήρων και γενικότερα στις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας. Δεν ασχολείται μόνο με την αιώνια μάχη μεταξύ Καλού και Κακού όπως έχουμε δει στις περισσότερες ταινίες. Όχι. Αυτό εξάλλου είναι πια ξεπερασμένο. Πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα προσπαθώντας να μας επιδείξει ότι ανά πάσα στιγμή όλοι μας, όσο καλοί κι αν είμαστε – Ιππότες του Καλού και του Δικαίου – υπάρχει πάντα κάτι το σκοτεινό που περιμένει με την πρώτη ευκαιρία να αναδυθεί και να μας μετατρέψει σε τέρας.

Κι εδώ το τέρας παίρνει ανθρώπινη μορφή και έρχεται αντιμέτωπο με το άλλο του μισό. Η εξαιρετική ερμηνεία του Χιθ Λέτζερ στον ρόλο του Τζόκερ (ρόλος ζωής για τον αδικοχαμένο ηθοποιό στον οποίο είναι και αφιερωμένη και η ταινία) απλά καταφέρνει από την πρώτη στιγμή κιόλας να σε στοιχειώσει κλέβοντας με ευκολία την παράσταση. Ακόμα πιο ανατριχιαστικός κι από τον Χάνιμπαλ Λέκτερ, ακόμα πιο σαδιστής κι από τον Anton Chigurh (από το Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους), ο Τζόκερ επιζητά το χάος και την αναρχία την στιγμή που ο Μπάτμαν προσπαθεί να φέρει την τάξη ξέροντας πολύ καλά και οι δυο τους ότι ποτέ δεν πρόκειται να νικήσει ο ένας τον άλλον γιατί, όπως λέει και ο Τζόκερ: "… με ολοκληρώνεις".

Harvey Two-Face - Hans Zimmer & James Newton Howard

Η αντικαταστάτρια της Κέιτι Χόλμς, Μάγκι Τζίλενχαλ (μια αρκετά σοφή κίνηση), καταφέρνει να δώσει έναν άλλο αέρα στον χαρακτήρα της, ενώ ο Κρίστιαν Μπέιλ στέκεται αντάξιος στον ρόλο του Σκοτεινού Ιππότη. Το λαμπρό καστ που το συμπληρώνει (Μάικλ Κέιν, Μόργαν Φρίμαν, Γκάρι Όλντμαν και Κίλιαν Μέρφι) είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα. Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει επίσης και στην πραγματικά πάρα πολύ καλή ερμηνεία του Αάρον Έκχαρτ στον ρόλο του Χάρβεϊ Ντέντ/Διπρόσωπου. Για άλλη μια φορά δείχνει το πόσο μεγάλο ταλέντο είναι. Η μουσική των Χανς Ζίμμερ και Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ κινείτε στα ίδια επίπεδα με το προηγούμενο κι ενώ λειτουργεί υπέροχα μέσα στην ταινία, έξω από αυτή απλά δεν καταφέρνει να συγκινήσει.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν κατάφερε να θριαμβεύσει με τον Σκοτεινό Ιππότη, σε μια εποχή όπου η μετριότητα στο Χόλλιγουντ κοντεύει να το αφανίσει. Καταφέρνει να ισορροπήσει μεταξύ θεάματος και περιεχομένου δίνοντας μας έτσι μια από τις καλύτερες ταινίες όχι μόνο του καλοκαιριού αλλά και της χρονιάς.

17 και σήμερα...

Ώρα Για Διαφημίσεις

2008-07-15T00:01:00.001+03:00

Μόλις είχα γυρίσει από το γυμναστήριο σήμερα ξεθεωμένος και πέτυχα τον αγαπητό μου φίλο hourglass και του έλεγα τον πόνο μου (στην κυριολεξία πονούσα ολόκληρος :P). Νόμιζα πως άκουγα σε κάποια φάση την μουσική από το Rocky, γνωστή κι ως ΠΑΤΙΣΤΑΣ! Και ο hourglass πετάει την φαϊνη ιδέα να το ανεβάσω στο YouTube. Αλλά εγώ, ως κλασσικός έλληνας, σιγά μην κάθομαι να ψάχνω να την βρω, να την κατεβάσω και μετά upload στο YouTube. Απλά έψαξα και του έστειλα το link. Έπαθε ΣΟΚ και δέος φυσικά και μου πρότεινε να το ανεβάσω σε ποστ - σου χαλάω εγώ χατίρι; - et voila!... Απολαύστε retro διαφημίσεις σε όλο τους το μεγαλείο....

Βut first...

Για να αρχίσουμε λοιπόν

Και ένα δυνατό blast from the past

Και το ΣΟΚ το ίδιο...

Και για να μην ξεχνιόμαστε

20 και σήμερα...

Mamma Mia! The Movie - Το Soundtrack

2008-07-11T00:01:00.014+03:00

Άλλοι τη μίσησαν. Άλλοι πάλι την λάτρεψαν. Σε άλλους μπορεί να πέρασε αδιάφορη. Ο καθένας είχε τους δικούς του λόγους. Αλλά όλοι, μα ΌΛΟΙ, αγαπήσαμε και μαγευτήκαμε από τα τραγούδια της ταινίας Mamma Mia! Έτσι κι εγώ είπα να σας κάνω ένα δωράκι, τώρα Σαββατοκύριακο που έρχεται. Μπορείτε να κατεβάσετε το soundtrack της ταινίας Mamma Mia! κάνοντας κλικ στην παρακάτω φωτογραφία και να απολαύσετε τα τραγούδια της.

Αλλά σας έχω και κάτι άλλο. Σας είχα πει για την "χαροκαμένη" γιαγιάκα στην κριτική μου για την ταινία. Ε, λοιπόν απολαύστε το video clip του Dancing Queen από την ταινία με δύο μικρά αποσπάσματα από το παλίο video clip των ΑΒΒΑ και δείτε την γιαγιά, κι όχι μόνο, να χορεύει στους ρυθμούς της!! Πιστεύω πως έχει κερδίσει επάξια μια θέση στο Πάνθεον των πιο cult χαρακτήρων του κινηματογράφου. :P

Όλοι μαζίιιιιιι.....

You are the dancing queen, young and sweet, only seventeen
Dancing queen, feel the beat from the tambourine OH YEAH!!!!....

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!! *σμουτς* :)

You can dance, you can jive, having the time of your life
See that girl, watch that scene, dig in the dancing queen

Friday night and the lights are low
Looking out for the place to go
Where they play the right music, getting in the swing
You come in to look for a king
Anybody could be that guy
Night is young and the music’s high
With a bit of rock music, everything is fine
You’re in the mood for a dance
And when you get the chance...

You are the dancing queen, young and sweet, only seventeen
Dancing queen, feel the beat from the tambourine
You can dance, you can jive, having the time of your life
See that girl, watch that scene, dig in the dancing queen

You’re a teaser, you turn ’em on
Leave them burning and then you’re gone
Looking out for another, anyone will do
You’re in the mood for a dance
And when you get the chance...

You are the dancing queen, young and sweet, only seventeen
Dancing queen, feel the beat from the tambourine
You can dance, you can jive, having the time of your life
See that girl, watch that scene, dig in the dancing queen

24 και σήμερα...

Max Payne

2008-07-10T14:49:00.006+03:00

Ένας από τους αγαπημένους μου ήρωες (ή αντιήρωες καλύτερα) από video games θα μεταφερθεί σε λίγο καιρό στην μεγάλη οθόνη. Το trailer της ταινίας Max Payne μόλις κυκλοφόρησε στο YouTube και απλά είμαι εκστασιασμένος. Αν και στον ρόλο του Payne είναι ο Mark Wahlberg, τον οποίο αντιπαθώ – και μετά το Happening ακόμα πιο πολύ, το trailer μου άρεσε αρκετά. Εν αναμονή λοιπόν.

My name is Payne…!!

Πάντως η ταινία ταιρίαζει με το προηγούμενο ποστ περί εκδίκησης μιας και ο Payne μπαίνει σε killing spree για να εκδικηθεί την δολοφονία της οικογένειάς του...

25 και σήμερα...

Οφθαλμό Αντί Οφθαλμού

2008-07-10T13:33:00.013+03:00

Ο Mahler για άλλη μια φορά έκανε το θαύμα του! Άνοιξε ένα ακόμα μεγάλο θέμα προς συζήτηση. Κάτι για την σκοτεινή πλευρά του καθενός μας, για ένα μικρόβιο που μπαίνει μέσα μας όταν νιώθουμε προδομένοι και μας τρώει από μέσα προς τα έξω, γνωστό κι ως εκδίκηση. Προδοσία και εκδίκηση: δυο έννοιες αλληλένδετες. Η εκδίκηση είναι κάτι σχεδόν που όλοι μας σκεφτόμαστε μετά από κάποια προδοσία. Πείτε το πως είναι κάτι σαν φυσικό επακόλουθό της. Δεν μπορώ να πω ότι δεν έχω κι εγώ σκεφτεί πως θα ήταν να πάρω έστω και λίγο από το αίμα μου πίσω από κάποια άτομα που με είχαν προδώσει στο παρελθόν. Ευτυχώς, για μένα, έχω μείνει μόνο στα λόγια. Τίποτα καλό και πότε δεν βγαίνει από αυτό. Και δεν το λέω μόνο έγω. Από λογοτεχνικά έργα, μέχρι ταινίες και μουσικά κομμάτια όλοι έχουν ασχοληθεί με το θέμα της εκδίκησης. Τι θέλουν όμως να πουν οι ποιητές;

Πιστεύω πως είναι ίσως το πιο σκοτεινό μονοπάτι να διαβεί κανείς, ένα μονοπάτι χωρίς γυρισμό όπως πολύ σωστά είπε ο Mahler. Να συμπληρώσω μόνο πως για μένα είναι κάτι σαν δηλητήριο που αν το αφήσεις μπορεί να σε καταστρέψει και να σε μεταμορφώσει σε κάτι πολύ άσχημο. Κάτι που ούτε ο ίδιος δεν θα ήθελες να γίνεις. Μπαίνει έτσι σε έναν φαύλο κύκλο μίσους όπου νικητής δεν πρόκειται να βγει κανείς. Κανείς δεν κερδίζει τίποτα απ’ όλο αυτό. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι να πληγώνουμε και να πληγωθούμε, μέχρι να βρει κάποιος την δύναμη να τον σπάσει.

Είναι στην φύση μου όμως να δίνω και δεύτερη και τρίτη και, γιατί όχι, και τέταρτη ευκαιρία στους ανθρώπους. Γιατί, κακά τα ψέματα, όλοι μας σε κάποια φάση της ζωής μας την ζητάμε. Αρκεί ο άλλος να δείχνει κάποιο είδος μετάνοιας. Ο Σαίξπηρ είπε:

Love all, trust a few...

Έχει ένα δίκιο γιατί ακόμα και αυτούς που αγαπάς μερικές φορές δύσκολα τους εμπιστεύεσαι. Φοβάσαι μη σε προδώσουν… Αν κι εγώ σχεδόν πάντα εμπιστεύομαι ανθρώπους. Δεν έχω μάθει από τα λάθη μου φαίνεται. Μπορεί να ακούγονται κάπως «ρομαντικά» όλα αυτά, και μια φίλη μου είχε πει παλαιότερα να ξυπνήσω μιας και "Ο ρομαντισμός πέθανε. Ζήτω ο υπερβατισμός", εγώ, ακόμα και σήμερα, διαφωνώ.

Πάντως εάν η εκδίκηση μπορούσε να ακουστεί σίγουρα θα είχε το παρακάτω ήχο.

Myst III Exile Main Theme - Jack Wall, Northwest Symphonia and Chorus

Είναι το θέμα ενός χαρακτήρα όπου σκοπός της ζωής του πλέον είναι η εκδίκηση. Να εκδικηθεί τον άνθρωπο που του έκανε κακό. Το παιδί σοπράνο δείχνει την αθωότητά του και το πως ήταν πριν μπει σ’ αυτό το σκοτεινό μονοπάτι της εκδίκησης και να καταλήξει στο "τέρας" που είναι τώρα, ενώ η χορωδία δείχνει το πως το μίσος του και η δίψα του για εκδίκηση τον μεταμόρφωσαν σε κάτι το σατανικό. Και καθώς η το μικρόβιο της εκδίκησης δηλητηριάζει ολοένα και περισσότερο την ψυχή του, έτσι μεγαλώνει και η χορωδία μαζί με την ορχήστρα με αποκορύφωση το φινάλε του κομματιού.

Λάθη είμαστε, λάθη κάνουμε στην πορεία μας για το σωστό... Που θα πάει, θα τον βρούμε το δρόμο μας.

25 και σήμερα...

Delete

2008-07-09T00:01:00.001+03:00

Γιατί να μην υπάρχει τελικά αυτό το μαγικό, το πολυπόθητο αν θέλεις, κουμπάκι delete και στη ζωή μας. Γιατί να μην μπορούμε να σβήσουμε κάποια πράγματα και να ξαναρχίσουμε πάλι από την αρχή, χωρίς να σκεφτόμαστε το γιατί και το πως; Γιατί να μην μπορούμε να διορθώνουμε λάθη και αδικίες στο πιτς φιτίλι; Γιατί να μην μπορούμε να σβήνουμε ανθρώπους και καταστάσεις που δεν μας αρέσουν; Γιατί να μην μπορούμε να σβήνουμε έτσι και διάφορα συναισθήματά μας; Γιατί γαμώ το κέρατό μου μέσα;... Γιατί;

Έτσι, με το πάτημα ένος κουμπιού!

*κλικ*

26 και σήμερα...

Memento Mori - Κεφάλαιο 5

2008-07-08T11:17:00.005+03:00

"MEMENTO MORI"
Κεφάλαιο 5

Δαίμονες προσπαθούν να δελεάσουν τον ετοιμοθάνaτο άντρα, κάτω από το αποδοκιμαστικό βλέμμα της Παναγίας, του Χριστού και του Θεού (c.1460)

Η πίστη του Αντώνη στο Θεό σταμάτησε από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του. Δεν μπορούσε να πιστεύει σε μια κάποιον που, ενώ δίδασκε την αληθινή αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, θεωρούσε άτομα σαν κι αυτόν "βδέλυγμα" και "μέγα αμαρτωλούς" επειδή απλά τόλμησε και αγάπησε κάποιον του ιδίου φύλου. Μισούσε Αυτόν που έφερε καταστροφές και τόσα κακά στην ανθρωπότητα και καθόταν με σταυρωμένα τα χέρια και απλά να παρατηρεί. Όχι, δεν μπορεί να υπάρχει κάποιος που ενώ αγαπάει τους ανθρώπους να μην κάνει απολύτως τίποτα για να τους βοηθήσει. Κανείς δεν νοιάζεται για μας παρά μόνο εμείς, όσο εγωιστικό και απόλυτο κι αν φαίνεται αυτό. Και μετά τον θάνατο του πατέρα του, οι σχέσεις του με την θρησκεία απλά χειροτέρεψαν. Ο ίδιος έπρεπε να συμπαρασταθεί στην μητέρα του, να φέρει φαγητό στο σπίτι, να πληρώνει λογαριασμούς, να σπουδάζει χωρίς την παραμικρή βοήθεια. Κανείς δεν νοιάστηκε γι’ αυτούς. Κανείς δεν άκουσε τις προσευχές του. Που ήταν ο Θεός όταν Τον χρειάζονταν; Που ήταν όταν κάθε βράδυ έκλεγε κάτω από τα σκεπάσματα μην αντέχοντας άλλο την καταθλιπτική ζωή του; Και σήμερα μαθαίνοντας όλα αυτά δεν ήξερε ποιόν μισεί περισσότερο: τον Θεό που δεν τον άκουσε ούτε μια φορά; Ή τον Διάβολο που του πήρε ό, τι αγαπούσε από κοντά του;

Όλη την διαδρομή από του Χρήστου μέχρι το σπίτι του την περπάτησε. Δεν τον ένοιαζε η απόσταση ούτε και η κούραση που ένιωθε, ήθελε απλά να χαθεί στις σκέψεις του και να σκεφτεί τις επόμενες κινήσεις του. Τα στοιχεία που είχε ήταν όντως πολύ λίγα και οι πιθανότητες να μη τα καταφέρει ήταν από ελάχιστες ως μηδαμινές. Πως κάποιος σαν κι αυτόν, χωρίς καμία βοήθεια θα μπορέσει να τα βάλει με την Στρατιά του Σκότους; Και που θα τους έβρισκε; Και τότε θυμήθηκε τις σκισμένες σελίδες του "ημερολογίου" του πατέρα του. Γιατί τις έσκισε; Μήπως ήθελε κάτι να κρύψει; Κάτι να φυλάξει; Κάτι να ξεχάσει; Κι αν ναι τι ήταν αυτό; Και κυρίως που βρίσκονταν αυτές οι σελίδες; Η μόνη του ελπίδα ήταν αυτές οι απαντήσεις να υπήρχαν εκεί μέσα και να βρίσκονταν ακόμα κάπου μέσα στο σπίτι του.

Φτάνοντας στο σπίτι του, νύχτα πια, είδε από μακριά μόνο δυο αστυνομικούς έξω από την πόρτα.

- Γαμώτο, σκέφτηκε. Πρέπει να βρω τρόπο να μπω μέσα χωρίς να με δουν.

Σκέφτηκε να δοκιμάσει και την πίσω αυλή του σπιτιού του. Προχώρησε προς αυτή μέσω ενός παράδρομου που υπήρχε εκεί για να μην τραβήξει κανενός την προσοχή. Φτάνοντας παρατήρησε πως δεν ήταν κανένας αστυνομικός τριγύρω.

- Να η ευκαιρία μου, είπε. Ή τώρα ή ποτέ, και έτρεξε προς την πόρτα.

Την ξεκλείδωσε και την άνοιξε όσο πιο σιγά μπορούσε. Μπαίνοντας στην κουζίνα η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Αν και φωτίζονταν μόνο από το φως του ολόγιομου φεγγαριού, πρόσεξε πως τα περισσότερα ήταν έτσι όπως τα είχε αφήσει το προηγούμενο βράδυ. Το πτώμα της μητέρας του, όμως, το είχαν μετακινήσει και στην θέση του όπου πια υπήρχε μόνο ένα ζωγραφισμένο περίγραμμα ενώ τα αίματα ήταν ακόμα παντού. Τα τελευταία λόγια της αντηχούσαν ακόμα στο μυαλό του σαν χίλιες κατάρες που ήθελαν να τον αποδυναμώσουν. Να τον κάνουν να νιώσει ευάλωτος και αδύναμος για άλλη μια φορά. Γρήγορα όμως επανέφερε τις σκέψεις του στον σκοπό που είχε έρθει εδώ. Να βρει περισσότερα στοιχεία που θα τον οδηγούσαν σ’ αυτούς που θέλουν να κάνουν την Αποκάλυψη πραγματικότητα.

Παρόλο το σκοτάδι, ο Αντώνης μπορούσε να προχωρήσει στο σπίτι του χωρίς να κάνει φασαρία. Τόσα χρόνια έμενε εξάλλου, είχε μάθει που βρισκόταν το κάθε τι και μπορούσε να κινείτε με τρομερή ευκολία. Φτάνοντας στην σκάλα, την ανέβηκε πατώντας στις μύτες των ποδιών του για να μην κάνει φασαρία και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιό του. Εκεί άνοιξε το συρτάρι του κομοδίνου του που υπήρχε δίπλα από το κρεβάτι του και πήρε το μικρό φακό που είχε. Τώρα το δύσκολο μέρος είναι να βρει τις χαμένες σελίδες. Το καλύτερο μέρος σκέφτηκε είναι να αρχίσει να ψάχνει από εκεί που βρήκε το ημερολόγιο για πρώτη φορά. – στη σοφίτα. Άνοιξε τον φακό του και ανέβηκε πάνω. Η σοφίτα του φαινόταν, από μικρό, ακόμα πιο τρομαχτική τα βράδια με το φως του φεγγαριού να δημιουργεί περίεργες σκιές στο δωμάτιο ενώ η σκόνη που υπήρχε παντού να κάνει την ατμόσφαιρα ακόμα πιο αποπνικτική. Με τον φακό του φώτιζε τριγύρω μήπως και ανακαλύψει κάτι περίεργο, κάτι που να μην το είχε προσέξει πριν. Μετακίνησε μπαούλα, πράγματα από δω κι από εκεί αλλά όπου και να έψαχνε δεν έβρισκε τίποτα. Άρχισε να πιστεύει πως οι σελίδες τελικά δεν υπήρχαν στην σοφίτα. Απογοητευμένος γύρισε να φύγει όταν ένιωσε το πόδι του να βουλιάζει… Κοίταξε κάτω και πρόσεξε ότι μια από τις σανίδες του πατώματος είχε σηκωθεί ελαφρά.

- Τι έχουμε εδώ; σκέφτηκε και έσκυψε για να δει καλύτερα.

Φωτίζοντας την σανίδα, την τράβηξε πιο πέρα και από κάτω της ακριβώς ανακάλυψε ένα μικρό μεταλλικό κουτάκι. Γεμάτος αγωνία και με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά, το πήρε και το άνοιξε. Μέσα είδε διάφορες φωτογραφίες αρκετά παλιές οι οποίες έδειχναν διάφορα άτομα – άντρες και γυναίκες – που δεν είχε ξαναδεί. Από κάτω έγραφαν ημερομηνίες που μάλλον είχαν τραβηχτεί οι φωτογραφίες. Όλες ήταν του 1972 ενώ μερικές ήταν αρκετά θαμπές και δεν μπορούσε να διακρίνει τα πρόσωπα. Μέσα υπήρχε κι ένα κομμάτι ενός υφάσματος. Το πήρε και το ξετύλιξε. Ένα μαύρο μαχαίρι, περίτεχνα σφυρηλατημένο με περίεργα κόκκινα σύμβολα στην λαβή του. Όταν το έπιασε ένιωσε μια περίεργη δύναμη να τον διαπερνά.

- Τι στο καλό είναι αυτό; σκέφτηκε. Για να είναι εδώ πρέπει να είναι σημαντικό, είπε και το έβαλε στην πίσω τσέπη του παντελονιού του.

Καθώς συνέχιζε να ψάχνει στο κουτί είδε μέσα κι μερικά χαρτιά – τις σελίδες του "ημερολογίου". Αμέσως άρχισε να διαβάζει την πρώτη όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

"20 Φεβρουαρίου

Ποτέ στην ζωή μου δεν έχω φοβηθεί τόσο. Οι ψίθυροι ακούγονται κάθε μέρα ολοένα και πιο δυνατά. Από τότε που σκότωσα με τα ίδια μου τα χέρια τον Αντώνη. Είδα το μωρό μου να ξεψυχάει στα χέρια μου!..."

Ο Αντώνης σταμάτησε. Για μια στιγμή δεν πίστευε αυτό που διάβασε! Δεν μπορεί… Ο πατέρας του ήταν γκέι; Μα πως; Δεν μπορούσε να το πιστέψει… Ποτέ του δεν είχε δείξει κάποια τέτοια συμπεριφορά όσο ζούσε. Σκέφτηκε πως όσο και αγαπημένοι να ήταν με τον πατέρα του ένιωσε πως ποτέ του δεν τον ήξερε καλά, μέχρι πριν λίγες μέρες όπου ανακάλυψε αυτό το βιβλίο. Σοκαρισμένος συνέχισε να διαβάζει παρακάτω.

"…Ανακάλυψα την είσοδο του υπόγειου Μαυσωλείου όπου ζουν αυτά τα ανίερα όντα μαζί με την βοήθεια της Άννας όπου ήταν πραγματικά πολύτιμη. Αν και την ξέρω μόνο λίγες εβδομάδες, ήταν η μόνη που μου συμπαραστάθηκε τόσο πολύ και οι γνώσεις της γύρω από το θέμα ήταν τρομερές. Απόψε το βράδυ δώσαμε ραντεβού στην πλατεία. Από εκεί θα αρχίσει και το ταξίδι μας για την Εκκλησία του Σκότους. Ελπίζω να βγω ζωντανός απ’ όλο αυτό. Ελπίζω να καταφέρω να εξιλεωθώ από τις αμαρτίες μου… Ελπίζω να καταφέρω να ξαναπάρω την ζωή μου πίσω. Για σένα…"

Στην επόμενη σελίδα πρόσεξε έναν χάρτη όπου υπήρχε κυκλωμένο ένα πάρκο της πόλης ενώ ακριβώς από πίσω υπήρχε ένα απόκομμα ενός δεύτερου χάρτη, που έμοιαζε σαν λαβύρινθος με ένα μεγάλο κόκκινο Χ πάνω του. Ήταν σίγουρος πως εκεί ήταν που έπρεπε να πάει. Έβαλε τα χαρτιά στην τσάντα του, τοποθέτησε πίσω την σανίδα και ετοιμάστηκε να φύγει. Καθώς κατέβηκε την σκάλα από την σοφίτα άρχισε να ακούει και πάλι τους ψίθυρους στο κεφάλι του. Και τότε μπροστά του είδε κάποιον να τον πλησιάζει.

O Θάνατος και ο Διάβολος εκπλήσουν δυο γυναίκες

- Πραγματικά, πίστευες πως θα μπορούσες να μας νικήσεις; είπε μια γνώριμη φωνή.
- Ποιος… ποιος είναι;
- Τόσο γρήγορα ξεχνάς την μοναδική σου αγάπη;
- Μ… Μ… Μίλτο; τραύλισε ο Αντώνης καθώς ένοιωθε το κεφάλι του έτοιμο να σπάσει.

Η φιγούρα άρχισε να τον πλησιάζει και τότε πρόσεξε πως το πρόσωπό του ήταν γεμάτο χαρακιές και αίματα. Τρομαχτικό όσο τίποτε άλλο. Τα μάτια του άδεια, σαν της μητέρας του όταν την είδε για πρώτη φορά να μεταμορφώνεται σε αυτό το πλάσμα.

- Αυτός ο πουστράκος δεν υπάρχει πια, είπε με μια φωνή περίεργη φωνή – ούτε ανδρική μα ούτε γυναικεία.
- Όχι!... Λες ψέματα…

Ο δαίμονας γέλασε. Ένα γέλιο που έκανε τον Αντώνη να αισθανθεί ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα του.

- Πάντα ήσουν τόοοοσο αφελής! Το ξέρεις ότι ήσουν ο χειρότερος μου εραστής. Ξέρεις ότι γαμούσα κι άλλους όταν τα είχαμε; Ότι σε απατούσα;
- Σταμάτα… Σε παρακαλώ…
- Ποτέ μου δεν σ’ αγάπησα πραγματικά. Από λύπη ήμουν μαζί σου. Σε λυπόμουν. Εγώ ποτέ δεν ήμουν αδερφάρα σαν κι εσένα. Είχα όποια γκόμενα γούσταρα και πηδιόταν καλύτερα από σένα…
- ΣΚΑΣΕΕΕΕΕ!! φώναξε ο Αντώνης και έτρεξε προς το μέρος του.

Τον έπιασε από την μέση και με όλη του την δύναμη τον έσπρωξε στον τοίχο. Ο δαίμονας ξαφνιάστηκε από αυτή την επίθεση και προς στιγμή τα έχασε. Ο Αντώνης έτρεξε προς τις σκάλες, αλλά ο δαίμονας τον έπιασε από τον πόδι και τον έριξε κάτω.

- Δεν πρόκειται να μου ξεφύγεις τόσο εύκολα!

Ο δαιμονισμένος Μίλτος όρμισε πάνω στον Αντώνη ο οποίος την τελευταία στιγμή έβγαλε το μαχαίρι από την τσέπη του και του το έμπηξε στον ώμο. Ο δαίμονας ούρλιαξε από πόνο καθώς ο Αντώνης τραβούσε ο μαχαίρι από πάνω του. Σηκώθηκε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και έτρεξε προς τις σκάλες.

- Καριόλη! Θα το πληρώσεις πολύ ακριβά αυτό!!

Σηκώθηκε όρθιος και με μια κίνηση του χεριού του έκανε τον Αντώνη να χτυπήσει στον απέναντι τοίχο με τόση δύναμη που λες και μόλις τον χτύπησε κάποιο αόρατο αυτοκίνητο. Ο Αντώνης πονούσε σε όλο του σώμα ζαλιζόταν από αυτό το ξαφνικό χτύπημα. Ο δαίμονας ήρθε και στάθηκε δίπλα στον Αντώνη. Το πρόσωπο του φαινόταν ακόμα πιο αποκρουστικό κάτω από το ημίφως. Ο Αντώνης ήθελε όλα να τελειώσουν. Δεν άντεχε πια αυτό το συνεχές κυνηγητό. Ένιωθε πως έπρεπε να παραδώσει τα όπλα…

- Σε παρακαλώ, πριν με σκοτώσεις θέλω να δω για τελευταία φορά τον Μίλτο. Θέλω να δω για τελευταία φορά το πρόσωπο του ανθρώπου που πραγματικά αγάπησα, είπε με δάκρυα στα μάτια και τον πόνο εμφανή στο πρόσωπό του.
- Χμ! Πολύ καλά λοιπόν. Ο Μίλτος θα είναι αυτός που θα σε σκοτώσει. Αυτό θέλω να είναι και το τελευταίο πράγμα που θα δείς. Τον άνθρωπο που σε αγάπησε να σε σκοτώνει... Έλα, λοιπόν, να με αγκαλιάσεις. Έλα να με φιλήσεις. Έλα να μου κάνεις έρωτα…, είπε καθώς το πρόσωπό και η φωνή του άλλαζαν σε αυτές του Μίλτου. Έλα μωρό μου κοντά μου. Έλα να σου δείξω τι πραγματικά σημαίνει αγάπη…, και άνοιξε την αγκαλιά του.

Οι ψίθυροι άρχισαν να μετατρέπονται σε φωνές στο κεφάλι του Αντώνη οι οποίες τον έκαναν να μην μπορεί να σκεφτεί καθαρά. Ούρλιαξε από τον πόνο! Και τότε σταμάτησαν… Δεν άκουγε τίποτα. Νεκρική σιγή. Το μόνο που έβλεπε μπροστά του ήταν το μωρό του να τον περιμένει.

- Μωρό μου;…, τραύλισε.
- Ναι, Αντώνη μου, είπε ο Μίλτος μπροστά του. Ναι, αγάπη μου. Εγώ είμαι. Έλα εδώ. Θα είμαστε για πάντα μαζί και δεν θα αφήσω κανέναν να μας χωρίσει πια. Ποτέ… Όλα θα τελειώσουν. Όλα…

Τα λόγια του ακούστηκαν σαν βάλσαμο στα αυτιά του Αντώνη. Ήθελε τόσο πολύ να τελειώσουν όλα αυτά. Να ξυπνήσει από τον εφιάλτη αυτό.

- Ναι, αγάπη μου… Όλα θα τελειώσουν, είπε, μπήκε στην αγκαλιά του και έκλεισε τα μάτια του.

Για μια στιγμή κανείς τους δεν έκανε τίποτα. Ο Μίλτος κοίταξε γεμάτος έκπληξη τον Αντώνη.

- Σ’ αγαπώ, του ψιθύρισε στο αυτί ο Αντώνης βγάζοντας το μαύρο μαχαίρι που μόλις είχε μπήξει στην κοιλιά του. Τα σύμβολα πάνω στην λαβή άρχισαν να βγάζουν μια παράξενη λάμψη.

Ο Μίλτος απλά τον κοιτούσε με ένα παγωμένο βλέμμα χωρίς να βγάλει λέξη. Κρατώντας τον στην αγκαλιά του, ο Αντώνης άρχισε να τον αφήνει σιγά-σιγά στο κρύο πάτωμα.

- Σ’ αγαπώ… ψιθύρισε για άλλη μια φορά αφήνοντας το πτώμα του Μίλτου από την αγκαλιά του.
- Αντώνη;

Κοίταξε μπροστά του και πρόσεξε τον Χρήστο να στέκετε άναυδος με όλα όσα είχε μόλις παρακολουθήσει.

- Τι κάνεις εδώ; τον ρώτησε με τρεμάμενη φωνή ο Αντώνης.
- Σκότωσες τον Μίλτο; Χριστέ μου! Τι έκανες;
- Δεν ήταν ο Μίλτος αλλά ένας από τους "Άλλους". Ο Μίλτος ήταν ήδη νεκρός…

Ο Χρήστος απλά τον κοιτούσε με έναν τρόμο στα μάτια του.

- Δεν απάντησες στην ερώτησή μου Χρήστο. Τι κάνεις εσύ εδώ; τον ρώτησε με έναν αρκετά σοβαρό τόνο αυτή την φορά.
- Ε… Δεν… Δεν θα μπορούσα να σε αφήσω μόνο σου μετά από όλα αυτά που μου είπες σπίτι μου. Ήθελα να σε βοηθήσω να σταματήσει αυτή η τρέλα… Αντώνη όλα αυτά είναι στο μυαλό σου. Πρέπει να παραδοθείς στην αστυνομία…
- Δεν χρειάζομαι την βοήθεια κανενός, του είπε καθώς τον πλησίαζε. Και αυτό που θα σου πω θέλω να το βάλεις καλά στο μυαλό σου.

Τον κοίταξε και τα μάτια του έβγαζαν φλόγες. Ένιωθε θυμωμένος, η αδρεναλίνη του είχε χτυπήσει κόκκινο. Ο Χρήστος απλά κοκάλωσε βλέποντας τον φίλο του σε αυτή την κατάσταση να είναι απλά σε απόσταση αναπνοής από μπροστά του κρατώντας το μαχαίρι στο χέρι του.

- ΔΕΝ – ΕΙΜΑΙ – ΤΡΕΛΟΣ…, φώναξε τραβώντας το μαύρο μαχαίρι και βάζοντας το στην καρωτίδα του φίλου του.

Ο Χρήστος δεν κουνήθηκε…

- Αν ήμουν, τώρα εσύ θα ήσουν ήδη νεκρός…, του ψιθύρισε στ’ αυτί.

Λέγοντάς του τα λόγια αυτά αποτραβήχτηκε, έβαλε το μαχαίρι στην τσέπη του και άρχισε να τρέχει. Ο Χρήστος δεν κουνήθηκε ούτε σπιθαμή καθώς έβλεπε τον φίλο του να φεύγει από το σπίτι. Ο Αντώνης είδε έξω τους δύο αστυνομικούς πεσμένους στον δρόμο να κείτονται μέσα σε μια λίμνη αίματος με τα στήθη τους ορθάνοιχτα και τα σωθικά τους πεταμένα από δω κι από κει. Και τότε ένιωσε μια περίεργη δύναμη να τον σπρώχνει πάνω στον απέναντι τοίχο με μανία. Πέφτοντας κάτω όλο το σώμα του πονούσε απίστευτα. Γύρισε και είδε δύο φιγούρες να έρχονται προς το μέρος του…

Και μετά… Σκοτάδι…

Vanitas του Philippe De Champaigne (c.1671)

(Επειδή τελικά μου βγήκε λίγο παραπάνω από ότι περίμενα - *sigh* - το επόμενο μέρος θα είναι και το τελευταίο μαζί με τον μικρό επίλογο).

27 και σήμερα...

Mammaka Mou!

2008-07-07T11:55:00.015+03:00

Μαμά είναι μόνο μια. Έτσι λένε στο χωριό μου, τουλάχιστον. Τώρα, για τον πατέρα είναι άλλο θέμα. Μπορεί να είναι ένας, δύο και γιατί όχι και τρεις υποψήφιοι. Αυτό έμαθε και κόρη πρώην, και αρκετά άτακτης, χίπισσας διαβάζοντας το ημερολόγιό της μητέρας της και της ήρθε ένας ντουβρουτζάς! Κι όλα αυτά λίγο πριν την μεγάλη μέρα του γάμου της. Έτσι, αποφασίζει να στείλει πρόσκληση στους τρεις υποψήφιους πατεράδες της για να έρθουν στον γάμο και να ανακαλύψει ποιός είναι ο sugar daddy της. Φυσικά, όλα αυτά κρυφά από την big mamma. Κάνε παιδιά να δεις καλό, σου λένε μετά. Ευχαριστώ δεν θα πάρω…

Βασισμένο στην άκρως πετυχημένη ομώνυμη θεατρική παράσταση, το Mamma Mia! είναι πλημμυρισμένο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Σουηδικού συγκροτήματος ABBA. Στημένο σε ένα ειδυλλιακό ελληνικό νησί, με το όνομα Kalokairi, όπου όλοι αρχίζουν να τραγουδούν και να τρέχουν σαν τρελοί από εδώ από εκεί χορεύοντας, λες και βγήκαν από κάποια παλιά ταινία του Δαλιανίδη – πίστευα από στιγμή σε στιγμή, πως θα έβλεπα την Καραγιάννη και τον Βουτσά να πετάγονταν από καμιά γωνία τραγουδώντας το "Gimme! Gimme! Gimme!"…

Ναι, τα τραγούδια είναι πραγματικά υπέροχα και ωραία ερμηνευμένα από τους ηθοποιούς, κυρίως την Meryl Streep (ό, τι και να κάνει αυτή η γυναίκα απλά γίνεται τέλειο, τρομερή πραγματικά - kudos για την αρκετά συναισθηματική ερμηνεία της στο "The Winner Takes It All") και την Amanda Seyfried, αλλά δυστυχώς η ανέμπνευστη σκηνοθεσία και τα όχι και τόσο καλά χορευτικά, πλην – ευτυχώς – εξαιρέσεων, κάνουν την ταινία να μην αναδειχτεί όσο θα έπρεπε και όσο θα μπορούσε. Είναι πραγματικά αστείο βέβαια να βλέπω την χαροκαμένη γιαγιάκα που κουβαλούσε τα ξύλα, να τα πετάει κάτω, να φωνάζει ΥΕΑΗ και να τρέχει πίσω από την Streep τραγουδώντας το "Dancing Queen"!! Παρόλο το αστείο του πράγματος όμως είναι για τα πανηγύρια… Όσο για το φινάλε, αναμενόμενο – το μεγαλύτερο μέρος του έστω.

Η Phyllida Lloyd είναι μια διακεκριμένη σκηνοθέτης θεατρικών παραστάσεων και κυρίως όπερας. Κάπως έτσι προσέγγισε σκηνοθετικά την ταινία και αυτό λειτούργησε μείων της. Δεν ξέρω βέβαια εάν είχε σκοπό να αντιγράψει, και με αυτό τον τρόπο να μείνει πιστή, τα χορευτικά της παράστασης μιας και δεν είχα την τύχη να την δω, αλλά αν αυτό προσπάθησε τότε έκανε την λάθος επιλογή (Update: Τελικά από ότι έμαθα ήθελε να μείνει πιστή στη παράσταση... Bad choice dear). Ήξερε όμως πολύ καλά το target group της ταινίας και δεν παρέλειψε να την γεμίσει με το κατάλληλο eye candy, την ανάλογη θεματολογία και φυσικά τους ABBA! Η Ελλάδα πάντως φαίνεται και δείχνει πραγματικά υπέροχη γεμάτη χρώματα και υπέροχα τοπία. Και πως όχι άλλωστε μιας και ο διευθυντής φωτογραφίας είναι Έλληνας όπου ήξερε τέλεια το πώς να την προβάλει. Κάθε εικόνα και μια πραγματική καρτ ποστάλ.

Παρόλα τα αρνητικά της όμως σίγουρα θα σας κάνει να περάσετε μιάμιση ώρα αρκετά όμορφα σε κάποιο θερινό σινεμαδάκι έχοντας δίπλα σας αυτόν που αγαπάτε. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την ultimate feel good ταινία του καλοκαιριού, όπου συνδυάζει χορό, τραγούδι και έρωτα. Αλλά αυτός ο συνδυασμός "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου" δεν καταφέρνει να μας μεθύσει όσο θα περιμέναμε.

Α, και παραλίγο να το ξεχνούσα! Μην φύγετε κατά την διάρκεια των credits... You' ve been warned... :P

Υ.Γ. Το ξέρω σας έχω πρίξει με τις ταινίες. Αλλά καλοκαιράκι είναι και ελπίζω να με συγχωρείτε για όλο αυτό. Θα επανέλθω σύντομα. :) A, και όσο αφορά το template θα το αλλάξω απλά είμαι στο ψάξιμο. Bare with me... :) Καλή βδομάδα παιδάκια...

28 και σήμερα...

Για Ένα Καλό Gang Bang... Cillit Bang

2008-07-04T13:48:00.008+03:00

Σαββατοκύριακο προ των πυλών. Ποτέ κανείς δεν ξέρει που μπορεί να καταλήξει το βράδυ αλλά και με ποιόν. Τι γίνεται όταν ξυπνάς το επόμενο πρωί και βλέπεις ότι το σπίτι σου είχε μετατραπεί σε κέντρο οργίων; Προφυλαχτικά πεταμένα από εδώ κι από κει, "λεκέδες" αγνώστου προελεύσεως παντού. Και το χειρότερο; Μόλις σε πήρε τηλέφωνο η μητέρα σου και είναι καθ' οδών με όλο το σόι για να σου κάνουν surprise επίσκεψη!! Ψυχραιμία. Πριν ετοιμάσεις την δαντελένια σου κόκκινη κουρτίνα να την κάνεις θηλεία για να κρεμαστείς, σκέψου πως δεν είσαι μόνος. Έχεις έναν φίλο και μάλιστα στο ντουλάπι σου (κι όχι, δεν εννοώ το κάποιον από τα χθεσινά που είχε το βίτσιο να τον κλειδώνουν σε ντουλάπες και να τον ξεχνούν εκεί). Το Cillit Bang εξαφανίζει βρωμιά και λεκέδες (και από τους άλλους) στην στιγμή, όπως λέει το παρακάτω βίντεο.

Γι’ αυτό πριν την βραδινή μας εξόρμηση αυτό το Σαββατοκύριακο, στο σουπερμάρκετ μαζί με προφυλαχτικά και λιπαντικό πάρτε και το Cillit Bang, για να έχετε το μυαλό σας μόνο στο Gang Bang…!

31 και σήμερα...

Το Μεροκάματο του Τρόμου

2008-07-03T12:04:00.007+03:00

Τι τραβάνε κι αυτοί οι δημοσιογράφοι για ένα κομμάτι ψωμί! Τρέχουν πρωί – μεσημέρι – βράδυ για να μας ενημερώσουν για το τι συμβαίνει εκεί έξω ακόμα, πολλές φορές, και με κίνδυνο την ίδια τους την ζωή. Κάπως έτσι έχουν και τα γεγονότα στην νέα ισπανική ταινία τρόμου [•Rec]. Μια δημοσιογράφος ενός τοπικού καναλιού της Βαρκελώνης, κάνει ένα ρεπορτάζ για το πως περνάνε τα βράδια τους οι πυροσβέστες (όχι, λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω αλλά δεν πρόκειται για ταινία gay πορνό). Κι εκεί που ετοιμάζονταν να βαρέσει ενέσεις από την βαρεμάρα, χτυπάει ο συναγερμός για μια αποκλεισμένη γυναίκα στο διαμέρισμά της σε μια πολυκατοικία. Θα ανακαλύψουν κάτι πολύ παραπάνω από αυτό που περίμεναν, ενώ την βαρεμάρα και την ανία σύντομα θα την ακολουθήσουν ο τρόμος και ο αγώνας για επιβίωση.

Επιτέλους μια αξιόλογη ταινία τρόμου μετά τα κάτω του μετρίου The Ruins και Pathology. Η ταινία είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου με hand held camera προσπαθώντας έτσι να κάνει πιο αληθοφανή τα γεγονότα. Οι χαρακτήρες – η γιαγιάκα με την ρόμπα, η μητέρα που προστατεύει το παιδί της, οι Κινέζοι που με το ζόρι προσπαθείς να συνεννοηθείς μαζί τους – τρέχουν πανικόβλητοι πάνω κάτω και από δωμάτιο σε δωμάτιο προσπαθώντας να ξεφύγουν, μη ξέροντας τις περισσότερες φορές τι τους περιμένει στην γωνία (όντως οι ηθοποιοί δεν ήξεραν πολλά πράγματα για το σενάριο και οι αντιδράσεις τους τις περισσότερες φορές είναι πραγματικές!). Ο κάμεραμαν, από την άλλη, είναι αρκετά πιστικός στο λόγο που πρέπει πάση θυσία να μαγνητοσκοπεί τα γεγονότα καθώς πρέπει να τρέχει να σώσει την ζωή του, αν και οι περισσότερες ταινίες τέτοιου τύπου δεν καταφέρνουν να πείσουν τον θεατή.

Η σκηνοθεσία των Jaume Balagueró και Paco Plaza έχει δύναμη και νεύρο, πολύ περισσότερο μάλιστα από κάποιες ανάλογες αμερικάνικες σαβουροταινίες. Παίρνουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που λειτουργούν άψογα σε ταινίες τρόμου αλλά και survival horror games και δημιουργούν έτσι πραγματικά κάτι αρκετά τρομαχτικό. Υπάρχουν πολλές έντονες στιγμές στην ταινία που σίγουρα θα σας κάνουν πολλές φορές να κλείσετε τα μάτια σας ή/και να πεταχτείτε από το κάθισμά σας.

Αρνητικό στοιχείο είναι ότι πέφτει σε κάποια κλισέ, τύπου Blair Witch Project, ενώ στο, κατά τα άλλα αρκετά τρομαχτικό και αγχωτικό, φινάλε που προσπαθεί να εξηγήσει κάποια πράγματα, είναι η στιγμή που χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Δυστυχώς όμως, είναι η τρίτη ταινία μέσα σε έξι μήνες όπου γυρίστηκε με αυτό τον τρόπο – πριν είχαμε δει το Diary of the Dead του Romero και το Cloverfield του Reeves – και χάνει έτσι λίγο από την φρεσκάδα της. Παρόλα αυτά όμως καταφέρνει να σταθεί επάξια σαν μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου της χρονιάς που πέρασε.

Υ.Γ. Ελπίζω οι δικοί μας να παραδειγματιστούν λίγο μετά το κάκιστο Κακό, μιας και σύντομα ξεκινούν τα γυρίσματα του Κακό 2 – Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων.

32 και σήμερα...

Χωρίς Τίτλο

2008-06-30T11:25:00.007+03:00

Το συγκεκριμένο πόστ το έσβησα και το ξανάρχιζα πάνω από 10 φορές... Δεν ήξερα τι να γράψω και πως να πω αυτά που νιώθω. Γενικά η ζωή μου είναι ένα μεγάλο μπουρδέλο αυτές τις μέρες. Σε μερικά πράγματα φταίω εγώ, σε άλλα πάλι όχι και τόσο. Ποτέ μου δεν είπα πως είμαι ο τέλειος άνθρωπος... Πάντως θέλω να πω πως πραγματικά χάρηκα πάρα πολύ που είδα το Σάββατο που μας πέρασε πολλούς από εσάς αν και, λόγω των πολλών ατόμων συνδιασμό του ντροπαλού χαρακτήρα μου και το πόσο περίεργα ένιωθα, δεν μίλησα όσο ήθελα με τους περισσότερους ακόμα και με σένα που ήθελα να μιλήσω πιο πολύ απ' όλους. Το μόνο που θέλω να πω είναι πως για λίγο καιρό, μπορεί να είναι λίγες μέρες μόνο αλλά ίσως και λίγες βδομάδες με μήνα, θα λείψω από αυτό το πανηγύρι που λέγεται μπλογκόσφαιρα. Θέλω να ηρεμίσω και να προσπαθήσω να βάλω κάποιες σκέψεις μου σε μια σειρά. Αλλά θα επιστρέψω – ελπίζω να μην ακούγεται σαν απειλή αυτό.

Θα σας διαβάζω και θέλω να πω συγγνώμη που δεν έχω αφήσει τόσο καιρό κάποια κόμεντς, αλλά θα επανορθώσω, πιστεύω σύντομα. Κι όσο αφορά για το τέλος της ιστορίας θα είναι ίσως το μόνο ποστ που θα κάνω στο ενδιάμεσο. Κάποια στιγμή, ελπίζω σύντομα, να μπει κι αυτό.

Υ.Γ. Συγγνώμη… Ξέρεις εσύ…

35 και σήμερα...

Ο Τρόμος του Κηπουρού

2008-06-23T15:07:00.010+03:00

Τα φυτά τα αγαπάμε. Όλοι μας έχουμε στο σπίτι μας έστω και μια γλάστρα που φροντίζουμε και ομορφαίνει τον χώρο στον οποίο ζούμε. Έτσι φυσικό κι επόμενο ήταν κάποιος να φιλοτιμηθεί να φτιάξει ένα θρίλερ με κάποιο σαρκοφάγο φυτό. Προσωπικά πέρα από το Little Shop of Horrors, του Φρανκ Οζ, που και στην ουσία δεν πρόκειται για θρίλερ αλλά για μαύρη κωμωδία, δεν ήξερα κάποια άλλη ταινία που να είχε ασχοληθεί με αυτό το θέμα. Αλλά μπορεί ένα φυτό να γίνει τρομαχτικό και να μετατραπεί στον εφιάλτη του κάθε κηπουρού; Χμμ…

Δύο ζευγάρια κάνουν τις διακοπές τους στο Μεξικό όπου και γνωρίζουν έναν Γερμανό, τον Μαθίας (Joe Anderson), ο οποίος τους πείθει να τον βοηθήσουν να ψάξει τον αδερφό του και την κοπέλα του που έχουν να δώσουν σημεία ζωής από την στιγμή που πήγαν σε μια αρχαιολογική ανασκαφή σε μια πυραμίδα των Μάγια. Εκεί όμως ανακαλύπτουν κάτι σατανικό κρυμμένο κάτω από την γη να τους περιμένει…

Το Τhe Ruins είναι μια μεταφορά του βιβλίου του Scott B. Smith, συγγραφέα και του πάρα πολύ καλού Α Simple Plan - που γυρίστηκε και σε ταινία - το οποίο από αυτό και μόνο σχεδόν αμέσως κατάφερε να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Οι τέσσερεις πρωταγωνιστές είναι μερικοί από τους νέους ανερχόμενους ηθοποιούς του Hollywood, Jonathan Tucker, Jena Malone, Shawn Ashmore και Laura Ramsey. Ο σκηνοθέτης Κάρτερ Σμίθ "κλέβει" κάποιες ιδέες από το The Descent και προσπαθεί να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα ενίοτε κλειστοφοβική που μερικές φορές τα καταφέρνει. Το σενάριο είναι αρκετά πρωτότυπο για το killer plant from hell, αλλά στο τέλος δεν πείθει τον θεατή όσο θα έπρεπε.

Υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες στιγμές στην ταινία που πραγματικά σε κάνουν να ανατριχιάσεις ολόκληρος, ενώ το twist στο φινάλε δεν είναι και τίποτα το συγκλονιστικό. Δεν ξέρω, ίσως επειδή το να έχω δει αρκετές ταινίες θρίλερ μερικά twist μου φαίνονται πολύ χλιαρά και τόσο ανέμπνευστα! Όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο θα δείτε πως τα πάντα έχουν αλλάξει κι αυτό γιατί ο Smith, o οποίος είναι και ο σεναριογράφος της ταινίας, δεν ήθελε ακόμα κι αυτοί που το είχαν διαβάσει να ξέρουν τι θα γίνει στην ταινία…

Οι χαραχτήρες είναι αρκετά μονοδιάστατοι έχοντας ο καθένας από ένα γνώρισμα που τους χαρακτηρίζει – ίσως μόνο η Malone να ξεφεύγει από αυτό και να μας δείχνει έναν πιο πολυδιάστατο χαραχτήρα. Σε αυτό φυσικά φταίει και ο Σμιθ που προσπαθεί να κερδίσει πόντους από την ατμόσφαιρα χάνοντας έτσι από άλλα σημεία.

Terror has evolved λέει το πόστερ της ταινίας αλλά πραγματικά η ταινία δεν έχει και τη παραμικρή εξέλιξη όσο αφορά στο θέμα του τρόμου. Παρόλα αυτά όμως για mindless fun και gory ταινία είναι ότι πρέπει για τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού. Η ταινία κυκλοφορεί στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 31 Ιουλίου - μια περίοδο που σχεδόν κανένας δεν πατάει το πόδι του στο σίνεμα και ακόμα πιο λίγοι θα την δουν. Και μάλλον της αξίζει.

42 και σήμερα...

Μαθήματα Ανατομίας

2008-06-23T13:07:00.007+03:00

Ορκίζομαι στο θεό Απόλλωνα τον ιατρό και στο θεό Ασκληπιό και στην Υγεία και στην Πανάκεια και επικαλούμενος τη μαρτυρία όλων των θεών ότι θα εκτελέσω κατά τη δύναμη και την κρίση μου τον όρκο αυτόν και τη συμφωνία αυτή… Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά τη δύναμη και την κρίση μου, αλλά ποτέ για να βλάψω ή να αδικήσω…

Στις μέρες μας υπάρχουν πολλοί και αξιόλογοι γιατροί που βοηθούν τους συνανθρώπους τους πάντα σεβόμενοι τον όρκο του Ιπποκράτη. Τι γίνεται όμως όταν μερικοί πιστεύουν πως είναι το δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα και ότι αυτοί έχουν την δύναμη να σώσουν ή ακόμα και να σκοτώσουν κάποιον. Τι γίνεται όταν μερικοί γιατροί το παίζουν… Θεοί;

Κάπως έτσι ξεκινάει και η ταινία τρόμου Pathology. Αναφέροντας αποσπάσματα από τον όρκο του Ιπποκράτη, ο πολλά υποσχόμενος ειδικευόμενος γιατρός Τεντ Γκρέι (Milo Ventimiglia), πηγαίνει στην ιατρική πανεπιστημιακή σχολή του Λος Άντζελες. Εκεί στο μάθημα της Παθολογίας γνωρίζει μια ομάδα νεαρών γιατρών με αρχηγό τον Δρ. Τζέικ Γκάλο (Michael Weston) όπου τον καλούν σε στις μεταμεσονύχτιες "εκδηλώσεις" τους στο νεκροτομείο της σχολής όπου ο καθένας από αυτούς δολοφονεί κάποιον και οι άλλοι, μέσω της ιατροδικαστικής εξέτασης που κάνουν, προσπαθούν να ανακαλύψουν πως το έκανε…

Αν και η ταινία ξεκινάει θέτοντας κάποια ωραία ερωτήματα όσο αφορά τα ηθικά διλλήματα των γιατρών, καταντάει από ένα σημείο και μετά να είναι ένα κακογραμμένο επεισόδιο του CSI. Βέβαια σε ταινία τρόμου δεν θα έλειπε το αίμα αλλά ούτε το σεξ, και μάλιστα το άγριο σεξ ανάμεσα σε… πτώματα. Από τα λίγα πράγματα που αξίζουν (για να μη πω το μοναδικό) είναι το eye candy που προσφέρει ο Ventimiglia όπου τον δείχνει ημίγυμνο ή γυμνό. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Γερμανού σκηνοθέτη Μάρκ Σόλερμαν είναι κάπως ενδιαφέρουσα αν και αρκετά τετριμμένη για τέτοιου είδους ταινίες, προσπαθώντας να αντιγράψει την γερμανική ταινία Anatomie, ενώ πέφτει κι ο ίδιος θύμα των διαφορών κλισέ ταινιών τρόμου.

Ερμηνείες μη περιμένετε να δείτε τίποτα οσκαρικές. Εξάλλου οι νεαροί ηθοποιοί το μόνο που ξέρουν είναι να επιδεικνύουν τα καλογυμνασμένα κορμιά τους και το ταλέντο τους φτάνει μόνο στο να πετούν αληθοφανή βογγητά. Και, ας είμαστε ειλικρινής, σε τέτοιους είδους ταινίες χρειαζόμαστε να δούμε τίποτε άλλο; Το φινάλε δεν σε εκπλήσσει ιδιαίτερα και το περιμένεις σχεδόν από την αρχή τι θα συμβεί.

Αν γουστάρετε να δείτε ταινία που να μην σας νοιάζει και τόσο το σενάριο και απλά ευχαρίστιεστε το αίμα και το… eye candy (όπου υπάρχει) τότε θα περάσετε μιάμιση ώρα ευχάριστη. Αλλά οι υπόλοιποι αποφύγετε γιατί η ταινία αυτή δεν αξίζει να παιχτεί ούτε στις τηλεοράσεις των ράντζων του νοσοκομείου… Η ταινία θα κυκλοφορήσει, απ’ ότι φαίνεται κατευθείαν σε DVD και δεν θα παιχτεί στους κινηματογράφους εδώ.

42 και σήμερα...

Memento Mori - Κεφάλαιο 4

2008-06-21T11:15:00.010+03:00

"MEMENTO MORI"

Κεφάλαιο 4

"Οι Τέσσερις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης" του Viktor Vasnetsov (1887)

Ο Αντώνης ξύπνησε με το πρώτο φως της μέρας. Όλο το σώμα του πόναγε καθώς είχε κοιμηθεί πάνω σε ένα πεταμένο και κατεστραμμένο στρώμα που βρήκε κάπου σε έναν όροφο της οικοδομής. Ο πονοκέφαλος του ήταν πιο έντονος το πρωινό αυτό, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Μέσα σε μια μέρα η ζωή του άλλαξε. Σκέφτηκε όλα όσα είδε, όλα όσα συνέβησαν μπροστά στα μάτια του. Η μητέρα του νεκρή από τα ίδια του τα χέρια, περίεργα πλάσματα να τον κυνηγούν με τον Μίλτο να είναι υποχείριό τους και ο πατέρας του να είναι ο μυστηριώδης συγγραφέας του "ημερολογίου". Και αυτός μόνος του… Κυνηγημένος, διωγμένος από το ίδιο του σπίτι. Κατάδικος για έναν φόνο που δεν έφταιγε εκείνος.

- Όλο αυτό είναι ένας εφιάλτης… Ναι… Αυτό πρέπει να είναι… Εφιάλτης, και σε λίγο θα ξυπνήσω.

Αλλά γιατί δεν ξυπνούσε; Θεέ μου! Ένοιωθε τόσο φοβισμένος… Τόσο μόνος.

- Πρέπει να βρω την δύναμη να ηρεμίσω. Πρέπει να φανώ δυνατός. Δεν θα τους αφήσω να με νικήσουν…, είπε και σηκώθηκε από το στρώμα.

Έφυγε από την οικοδομή πριν καλά-καλά έρθουν οι εργάτες. Ήταν γεμάτος σκόνη, αίματα και ιδρώτα. Βρομούσε από την κορυφή ως τα νύχια. Καθώς περπατούσε στο δρόμο, έβλεπε την απέχθεια του κόσμου ζωγραφισμένη στα μάτια τους καθώς τον απέφευγαν. Προσπαθούσε να μην δίνει σημασία και να βάλει τις σκέψεις του σε μια σειρά. Πρώτα απ’ όλα έπρεπε να δει που βρίσκεται και πόσο μακριά είναι από το σπίτι του. Κοίταξε γύρω την περιοχή και την οδό. Σίγουρα κάτι του θύμιζε… Ναι! Ήταν μόλις λίγα τετράγωνα πιο πέρα από εκεί που έμενε. Καθώς άρχισε να προχωράει με αργά και σταθερά βήματα προς το σπίτι του έβγαλε το κινητό του από την τσάντα. 15 αναπάντητες κλήσεις από τον Χρήστο! Αμέσως τον κάλεσε…

- Ναι; Χρήστο μ’ ακούς;
- Ναι; Ποιος είναι; ακούστηκε η αγουροξυπνημένη φωνή του Χρήστου από την άλλη άκρη της γραμμής.
- Ο Αντώνης είμαι, είπε προσπαθώντας να μην φωνάζει και τόσο.
- Αντώνη;!;! Χριστέ μου; Είσαι καλά φίλε μου; Άκουσα στις ειδήσεις ότι ένα τρομερό έγκλημα έγινε χτες κοντά στο κέντρο της Αθήνας και έδειχναν το σπίτι σου! Χριστέ μου, η μητέρα σου έλεγαν πως είναι νεκρή κι ότι εσύ αγνόησε!! Όταν προσπαθούσα να σε πάρω τηλέφωνο κι εσύ δεν το σήκωνες σκέφτηκα τα χειρότερα, είπε ο Χρήστος που απ’ ότι φαίνεται είχε ξυπνήσει για τα καλά τώρα.
- Καλά είμαι εγώ, μην ανησυχείς. Έγιναν πολλά πράγματα χτες που δεν μπορώ να στα πω από το τηλέφωνο. Πρέπει να έρθω να σε δω… Πότε μπορώ να έρθω στο σπίτι σου.
- Είσαι καλά φίλε μου; Εννοείτε να έρθεις να με δεις όποτε θες. Και τώρα μάλιστα. Ο Μίλτος; Ο Μίλτος σε πήρε κανένα τηλέφωνο;
- Θα στα πω όλα με λεπτομέρειες όταν φτάσω, του είπε ενώ αυτή την φορά η φωνή του φαινόταν αρκετά αγχωμένη.
- ΟΚ. ΟΚ. Σε περιμένω. Όποτε μπορείς έλα.
- Εντάξει. Α, και που είσαι. Μην ανοίξεις σε κανέναν την πόρτα εκτός κι αν είμαι εγώ. Ούτε στον Μίλτο. Σε κανέναν! Το κατάλαβες;
- Αντώνη… Τι συμβαίνει…;
- Απλά κάνε αυτό που σου λέω. Μην – ανοίξεις – την – πόρτα – σε – κανέναν!
- ΟΚ… Σε κανέναν…

Έκλεισε το τηλέφωνο. Το σπίτι του ήταν μόλις λίγα στενά μακριά. Λίγο πριν φτάσει, παρατήρησε αρκετό κόσμο καθώς και πολλά περιπολικά έξω απ' αυτό. Δεν έπρεπε να τον δουν. Σίγουρα θα τον πήγαιναν μέσα για ανάκριση, άσε που με τα δαχτυλικά αποτυπώματα του να βρίσκονταν παντού στο σπίτι και γύρω από το δωμάτιο του εγκλήματος σίγουρα η αστυνομία θα πίστευε πως αυτός είναι ο κύριος ύποπτος. Αμέσως άλλαξε κατεύθυνση πριν τον δουν και κατευθύνθηκε περπατώντας προς το Μετρό για να πάει στον Χρήστο.

Η Αθήνα, για πρώτη φορά στην ζωή του, η πόλη που μεγάλωσε και αγάπησε από μικρός άρχισε να του φαίνεται τόσο ξένη, τόσο τρομαχτική. Οι δρόμοι της τόσο αφιλόξενοι και σκοτεινοί. Ένοιωθε ξένος στην ίδια του την πόλη. Έβλεπε τον ανθρώπους γύρω του να περπατάνε αμέριμνοι και να συζητάνε με άλλους διάφορα πράγματα, χωρίς να ξέρουν τίποτα για το ότι υπάρχει κάτι εκεί έξω. Κάτι σκοτεινό και επικίνδυνο. Μακάρι να μπορούσε να τους προειδοποιήσει με κάποιον τρόπο, αλλά σίγουρο ήταν πως θα τον περνούσαν για κάποιον τρελό όπως αυτούς στην τηλεόραση και στους δρόμους που φωνάζουν πως η Δευτέρα Παρουσία είναι προ των πυλών. Έτσι, συνέχισε να περπατάει με ολοένα και πιο γρήγορα προς το Σύνταγμα.

Έφτασε στο Μετρό και κατέβηκε τα σκαλιά. Προσπάθησε να μην τραβήξει τα βλέμματα των φρουρών και προχωρούσε με σκυμμένο το κεφάλι ανάμεσα στο πλήθος κόσμου που πηγαινοέρχονταν στον σταθμό. Μπήκε στον συρμό και μέσα σε λίγα λεπτά έφτασε στον προορισμό του. Βγαίνοντας η ζέστη τον ζάλισε λίγο, μιας και είχε αρκετές ώρες να πιεί νερό και ένοιωθε αρκετά κουρασμένος. Αφού κοντοστάθηκε για λίγο συνέχισε, προσπαθώντας να μην τραβήξει διάφορα περίεργα βλέμματα πάνω του, προς το σπίτι του Χρήστου.

Φτάνοντας, κοίταξε γύρω του μήπως υπάρχει κανείς και χτύπησε το κουδούνι. Αμέσως ακούστηκε η γνώριμη φωνή του φίλου του.

- Ποιος είναι;
- Άνοιξε. Ο Αντώνης είμαι.

Μπαίνοντας μέσα, πήρε το ασανσέρ και ανέβηκε στον όροφο όπου έμενε ο Χρήστος. Χτύπησε την πόρτα και μετά από λίγα δευτερόλεπτα η πόρτα άνοιξε.

- Ευτυχώς είσαι καλά, είπε ο Χρήστος βάζοντας μέσα τον Αντώνη και κλείνοντας πίσω του την πόρτα.
- Χρήστο σε ευχαριστώ πολύ. Δεν ήξερα σε ποιόν να απευθυνθώ, είπε και έκατσε στην πολυθρόνα.
- Λοιπόν πάω να φέρω κάτι να πιεις και μετά θέλω να μου πεις τι έγινε, είπε ο φίλος του καθώς έμπαινε στην κουζίνα.
- Θα στα πω όλα… Αλλά, έχεις και κανένα ρούχο να φορέσω; Και αν γίνεται πρέπει να κάνω ένα μπάνιο, οπωσδήποτε!
- Ό, τι θες, είπε ο Χρήστος βγαίνοντας από την κουζίνα με έναν δίσκο που είχε πάνω του γάλα και κέικ. Η μυρωδιά του κέικ έκανε την κοιλιά του Αντώνη να γουργουρίσει σαν τρελή. Είναι από την μητέρα μου. Μου το έστειλε χτες το απόγευμα.
- Σε ευχαριστώ. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πεινάω! είπε ορμώντας στο κέικ και στο γάλα.

Ο Χρήστος του χαμογέλασε. Αλλά στο χαμόγελο του φίλου του ο Αντώνης διέκρινε και ένα ίχνος ανησυχίας. Μακάρι να μπορούσε να του πει ότι όλα είναι καλά, να τον καθησυχάσει, αλλά ήξερε πολύ καλά πως αυτό θα ήταν ένα μεγάλο ψέμα. Αφού έφαγε άρχισε να του εξιστορεί τα γεγονότα τις προηγούμενης μέρας: για το "ημερολόγιο", για την Πινακοθήκη, για την Άννα… Και κυρίως για τα γεγονότα που έγιναν χτες το βράδυ με την μητέρα του και τον Μίλτο… Κατά την διάρκεια της ιστορίας ο Χρήστος άκουγε με ενδιαφέρον αν και δεν φαίνονταν να τον πίστευε.

- Πρέπει να με πιστέψεις του είπε ο Αντώνης. Δεν τα βγάζω από το μυαλό μου.
- Ε.. Εγώ…
- Χρήστο, με ξέρεις αρκετό καιρό. Δεν σου έχω πει ποτέ ψέματα, ήσουν ο πρώτος πραγματικός μου φίλος και ο πρώτος φίλος μου που έμαθε για το ότι είμαι γκέι. Πραγματικά πιστεύεις ότι θα τα έφτιαχνα όλα αυτά με το μυαλό μου;
- Δεν.. δεν ξέρω… Αντώνη πραγματικά με τρομάζεις με όσα μου είπες.
- Και καλά κάνεις! Γιατί είναι όλα πέρα για πέρα αληθινά!!
- …
- Σε παρακαλώ, είπε βγάζοντας το "ημερολόγιο" από την τσάντα του, διάβασε το κι εσύ να δει ότι δεν τα έχω βγάλει από το μυαλό μου… Αυτός που το έγραψε ήταν ο πατέρας μου!

Ο Χρήστος πήρε το μικρό δερμάτινο βιβλίο κάπως δισταχτικά στα χέρια του. Το άνοιξε κι άρχισε να διαβάζει. Λέξεις και εικόνες άρχισαν να πλημμυρίζουν το μυαλό του Χρήστου καθώς διάβαζε προσεχτικά το "ημερολόγιο". Τελειώνοντας τον κοίταξε και του είπε:

- Λέξεις ενός παρανοϊκού ανθρώπου μου φαίνονται όλα αυτά.
- Κι εγώ έτσι πίστευα στην αρχή. Κι όμως δεν είναι. Τα είδα όλα αυτά με τα ίδια μου τα μάτια. Η μητέρα μου και ο Μίλτος έγιναν... ζόμπι..., η μητέρα μου είναι νεκρή, ο Μίλτος αγνοείτε κι εγώ τρέχω να σωθώ.
- ΟΚ. Και πες ότι σε πιστεύω. Τι θες από εμένα…;
- Θέλω να με βοηθήσεις να βρούμε μια άκρη. Ποιοι είναι αυτοί οι "Άλλοι" και πως τους σταματάμε. Μια καλή αρχή είναι τα διάφορα σύμβολα και πίνακες που υπάρχουν στο βιβλίο, είπε ο Αντώνης παίρνοντάς το από τα χέρια του Χρήστου.
- Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μπούμε στο ίντερνετ και να το ψάξουμε εκεί.
- Ωραία. Αυτό θα κάνουμε… Μόλις κάνω ένα μπάνιο και φορέσω καθαρά ρούχα.
- Πήγαινε κάνε το μπάνιο σου και σου φέρω εγώ καθάρα ρούχα, του είπε χαμογελώντας ο Χρήστος.
- Σε ευχαριστώ…
- Γι’ αυτό είναι οι φίλοι… είπε και πήγε στο δωμάτιο του.

Ο Αντώνης πήγε στο μπάνιο. Αφού έβγαλε τα ρούχα του, μπήκε κάτω από το ζεστό νερό του ντους το οποίο άκρως αναζωογονητικό. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειάζονταν εκείνη την στιγμή. Για μια στιγμή φαίνεται πως τα είχε ξεχάσει όλα αυτά που έγιναν. Τελειώνοντας φόρεσε τα καινούργια ρούχα που του άφησε ο Χρήστος και βγήκε για να πάει στο δωμάτιο του. Εκεί είδε τον φίλο του να έχει ήδη καθίσει στον υπολογιστή του και έψαχνε στο ίντερνετ για να βρει κάτι που θα τον βοηθούσε να λύσει αυτό το μυστήριο. Ο Αντώνης πήρε μια καρέκλα και έκατσε δίπλα του.

- Βρήκες τίποτα; ρώτησε τον Χρήστο ο οποίος φάνηκε να είχε κολλήσει πάνω στην οθόνη του υπολογιστή του.
- Τίποτα το σημαντικό. Μόνο βρήκα το Memento Mori είναι λατινικά και σημαίνει "θυμήσου τον θάνατο".
- Αυτό το ήξερα ήδη, του είπε ο Αντώνης.
- Τελοσπάντων. Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι τα εβραϊκά κάτω από αυτό το σχέδιο. Προσπαθώ να βρω ένα online λεξικό για να το μεταφράσω. Ήδη σκάναρα την σελίδα… Χμμμ… Για να δω αυτό εδώ το λινκ.

Πατώντας το άνοιξε στην οθόνη ένα από τους πολλούς online μεταφραστές κειμένων. Έψαξε να βρει αν είχε εβραϊκά…

- ΝΑΙ! Είμαστε τυχεροί!... είπε.

Έβαλε την λέξη στον μεταφραστή, πάτησε το ΟΚ και περίμενε. Η αγωνία ήταν ήδη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Και τότε, η απάντηση εμφανίστηκε στην οθόνη.

הילל [Hêlēl] noun – the morning star

- Τι σχέση έχει να κάνει ο Αυγερινός με όλα αυτά; είπε γεμάτος απορία ο Αντώνης κοιτάζοντας τον Χρήστο.
- Θα δούμε. Κάτσε να ψάξουμε…

Και άρχισαν να ψάχνουν… Και να ψάχνουν… Και να ψάχνουν… Όλοι οι σύνδεσμοι που έπεφταν πάνω στον πλανήτη της Αφροδίτης, χωρίς να λένε τίποτα σημαντικό.

- Δεν ξέρω… Δεν μπορώ να καταλάβω τίποτα, είπε φανερά απηυδισμένος ο Χρήστος.
- Κάτσε… Δες αυτό, του είπε και του έδειξε έναν λινκ που έγραφε ότι Hêlēl σημαίνει the morning star ή the bringer of light… Τhe Bringer of… Light; Αυτός που φέρνει το φως; είπε κοιτώντας την οθόνη του υπολογιστή ο Αντώνης.
- Ω Θεέ μου! Αυτός που φέρνει το Φως; Περίμενε…

Ο Χρήστος μπήκε για άλλη μια φορά στον online μεταφραστή και έγραψε the morning star αλλά αυτή την φορά έβαλε να μεταφραστεί στα Λατινικά. Η απάντηση δεν άργησε να έρθει… Αποσβολωμένοι κοιτούσαν την οθόνη…

Lucifer

- Ο Εωσφόρος! είπε έκπληκτος ο Χρήστος.
- Ο… Διάβολος; Ο Σατανάς;…
- Ναι… Ο ίδιος... Αντώνη; Που έχεις μπλέξει;
- … Δες και ψάξε “Lucifer”. Τώρα.

Οι σύνδεσμοι άρχισαν να βγαίνουν κατά χιλιάδες. Μπήκαν στο πρώτο που βρήκαν. Εκεί άρχισαν να διαβάζουν για την ιστορία του. Για το πως ένας από τους Αρχάγγελους και δεξί χέρι του Θεού, εκδιώχτηκε από τους Ουρανούς και βρέθηκε να είναι ο χειρότερος εχθρός Του. Και εκεί που διάβαζαν βρήκαν το σχέδιο του ημερολογίου! Από κάτω έγραφε…

"Το έμβλημα του Σατανά. Ένα έμβλημα προστατευτικού χαρακτήρα που χρησιμοποιείτε και σαν αναγνωριστικό των Σατανιστών".

Από κάτω είχε ονόματα φημισμένων προσωπικοτήτων όπου μάλλον είχαν ασχοληθεί με τον Σατανισμό και την λατρεία του. Ανάμεσα σε αυτούς είδε και το όνομα του Memling. Πιο κάτω ανέφερε πως πολλοί πίστευαν πως όταν ο Εωσφόρος περπατήσει πάνω στην Γη, θα αρχίσει και η Δευτέρα Παρουσία. Η Τελική Κρίση… Προς το τέλος όμως ήταν και κάτι άλλο που τους κέντρισε το ενδιαφέρον. Για μια ομάδα δαιμόνων, σαν σκιές, όπου βρίσκονταν στην Ένατη Πύλη της Κολάσεως που μπορούσαν να κυριεύσουν τους ανθρώπους και να τους κάνουν υποχείρια του Σατανά.

- Ο πατέρας μου είχε μπλεχτεί σε κάτι τρομαχτικό. Άθελά του… είπε στον έκπληκτο Χρήστο. Χιλέλ! Αυτό μου έλεγαν οι ψίθυροι, μονολόγησε… Το όνομά του! Ίσως, αυτοί οι "Άλλοι" είναι τελικά η ονομασία που έδωσε σε αυτούς όπου αυτά τα ανίερα όντα κυρίευαν.
- Και τι σκοπεύεις να κάνεις; Να τους σταματήσεις; Μην είσαι τρελός! Δεν μπορείς να τα βάλεις μόνος σου με αυτούς... Ασε δε που δεν έχεις ιδέα από που να αρχίσεις να ψάχνεις.
- Μπορεί εγώ να μην ξέρω, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο πατέρας μου το γνώριζε, είπε καθώς σηκώνονταν από την καρέκλα και κατευθύνονταν προς το σαλόνι.
- Τι θες να πεις; Αντώνη που πας; του φώναζε καθώς τον ακολουθούσε.
- Πρέπει να γυρίσω πίσω.
- Που;

Ο Αντώνης φάνηκε πως δεν του έδινε σημασία. Ο Χρήστος τον έπιασε από τον ώμο και τον σταμάτησε.

- Αντώνη σταμάτα. Αυτό που πας να κάνεις είναι τρέλα! Δεν ξέρεις τι μπορεί να αντιμετωπίσεις.
- Δεν γίνεται να κάτσω με σταυρωμένα τα χέρια. Πρέπει να σώσω τον Μίλτο. Πρέπει να σώσω τον εαυτό μου…
- Και που θα πας; Που θα ξεκινήσεις;
- Εκεί που άρχισαν όλα… Σπίτι μου.

"Ο Θρίαμβος του Θανάτου" του Pieter Bruegel (c.1562)

(Μέχρι εδώ είχα γράψει. Απ’ όσα έχω στο μυαλό μου είναι όλο-όλο άλλο ένα κεφάλαιο αυτό που έχει μείνει. Έχω κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου, αλλά θα θέλω λίγο καιρό να το σκεφτώ και να τις μεταφέρω στο χαρτί. Well, ελπίζω να σας άρεσε…)

44 και σήμερα...

Το Γ@μίσι του Στρατού

2008-06-20T12:27:00.000+03:00

Μια εβδομάδα έφτασε στο τέλος της. Ευτυχώς δηλαδή γιατί μου φάνηκε ατελείωτη… Πριν λίγες μέρες έλαβα αυτό το πολύ αστείο βίντεο. Δεν θα πω πολλά για να το προλογίσω. Απλά θέλω μόνο να το αφιερώσω σε όλους εκείνους που ετοιμάζονται να πάνε στρατό, σε όλους όσους βρίσκονται εκεί αλλά και σε όλους εκείνους που ετοιμάζονται να φύγουν από αυτό το θέατρο του παραλόγου. Και για όλους εμάς που έχουμε τελειώσει από αυτό, ας θυμηθούμε για το πως οι πάντες μας γαμούσαν για τα καλά εκεί πέρα… Και το εννοώ οι πάντες. Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε όλοι μας. :)

45 και σήμερα...

Memento Mori - Κεφάλαιο 3

2008-06-18T13:17:00.024+03:00

"MEMENTO MORI"

Κεφάλαιο 3

"Paradise Lost" του Gustave Doré (1866).

Σιγά-σιγά το σκοτάδι διαδέχονταν το χρυσαφένιο φως της μέρας ενώ γινόταν ολοένα και πιο δροσερή. Καθώς ο Αντώνης κατέβαινε τα σκαλιά του Μετρό το μόνο που σκεφτόταν ήταν τα λόγια στης Άννας. Θάνατος και ζωή. Ζωή και θάνατος. Δύο έννοιες αλληλένδετες μέσα στην διαφορετικότητά τους. Τι σχέση θα μπορούσαν να έχουν όλα αυτά με τον μυστηριώδη συγγραφέα; Η Άννα είχε καταφέρει τελικά να τον μαγέψει. Ίσως να είχε δίκιο ο Μίλτος που νευρίασε, σκέφτηκε… Ο Μίλτος… Το όνομα του σαν γιατρικό κατάφερε να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Άραγε τι να κάνει; Να έφτασε στον Χρήστο; Έβγαλε το κινητό του και κάλεσε τον αριθμό του. Ήθελε να τον ακούσει αλλά το μόνο που άκουγε στο τέλος της γραμμής ήταν παράσιτα…

- Μίλτο; Μίλτο με ακούς;
- Αν… Δεν… Χρήστος…
- Τι; Δεν καταλαβαίνω;
- … Σπίτι… Πακ… Όλα…
- Είμαι στο Μετρό… Δεν έχει σήμα. Με ακούς;
- Σπίτι… Θα… Πακέτο…
- Κλείνω θα σε πάρω όταν βγω… Σ’αγα…

Δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση του και η γραμμή έκλεισε.

- … πώ…

Κλείνοντας το τηλέφωνο ένιωσε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αλλά αμέσως ηρέμησε τον εαυτό του. Εξάλλου δεν ήταν η πρώτη, αλλά ούτε η τελευταία, φορά που του έχει τύχει να μην πιάνει το αρκετά παλαιωμένο κινητό του στο Μετρό. Τελικά αυτή η συζήτηση τον είχε επηρεάσει περισσότερο απ’ όσο νόμιζε. Ο συρμός του Μετρό δεν άργησε να έρθει. Καθώς έμπαινε μέσα, έβγαζε το "ημερολόγιο" από την τσάντα του, κάθισε και άρχισε να διαβάζει πάλι.

"… ριου

Με ανακάλυψαν αλλά κατάφερα να τους ξεφύγω, ευτυχώς μόνο με λίγες γρατσουνιές. Οι … γίνονται ολοένα και πιο πολλοί. Κοντεύουν να με τρελάνουν! Τους ακούω στο … μου! Να με καλούν… Να μου μιλάνε… Με θέλουν δίπλα τους. Πριν λίγες μέρες είδα την Γιάννα και τον Α… Αλλά ήξερα πως δεν ήταν αυτοί. Έχουν πεθάνει και οι … έχουν πάρει … τους. Όταν τους είδα έκλαψα. Έμοιαζαν τόσο πολύ …! Μου λείπει η προηγούμενη ζωή μου. Η ανέμελη ζωή μου όπου όλα αυτά τα έβλεπα μόνο σε … και τα διάβαζα σε … φαντασίας. ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ ΓΑΜΙΩΛΗΔΕΣ!!"

Δίπλα υπήρχε ζωγραφισμένο ένα περίεργο έμβλημα ενώ από κάτω υπήρχαν τα הילל γραμμένα με στυλό. Σίγουρα πρέπει να ήταν εβραϊκά σκέφτηκε. Αλλά τι ακριβώς σημαίνουν; Με αυτή την σκέψη έφτασε στον προορισμό του. Έκλεισε το "ημερολόγιο" και ανέβηκε για να πάρει το λεωφορείο και να φτάσει επιτέλους σπίτι. Εκεί έβγαλε για άλλη μια φορά το κινητό του και κάλεσε τον Μίλτο. Μόλις απάντησε ο Αντώνης είπε αμέσως:

- Μίλτο επιτέλους βγήκα από το Μετρό και πήρα να σου πω…

Αλλά το μόνο που άκουγε ήταν κάτι σαν ψίθυροι, απόκοσμοι, όπου τον έκαναν να ανατριχιάσει.

- Μίλτο;

Η γραμμή έκλεισε. Ο Αντώνης τον ξαναπήρε τηλέφωνο αλλά αυτή την φορά η κλήση του προωθούνταν. Άρχισε να ανησυχεί ενώ δεν ήξερε τι μπορούσε να είχε συμβεί. Τι ήταν αυτό που άκουγε; Το λεωφορείο έμοιαζε να αργούσε αιώνες. Δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Πήρε το πρώτο ταξί που βρήκε και πήγε προς το σπίτι του ενώ σκεφτόταν μόνο τον Μίλτο. Συνέχεια έπαιρνε τηλέφωνο αλλά κάθε φορά η κλήση του προωθούταν. Άρχισε να σκέφτεται τα χειρότερα…

Φτάνοντας έξω από το σπίτι του είδε φως! Αφού πλήρωσε βγήκε έξω και τρέχοντας κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Πήγε να χτυπήσει αλλά πρόσεξε πως η πόρτα ήταν ανοιχτή. Τρόμαξε! Ποτέ τους δεν είχαν αφήσει ξεκλείδωτη την πόρτα τους. Την άνοιξε όσο πιο σιγά μπορούσε. Δεν ήθελε να δημιουργήσει κάποιο θόρυβο και τον καταλάβουν όποιος είναι μέσα. Ανοίγοντάς την, βρήκε την μητέρα του μαζί με τον Μίλτο να συζητάνε στον διάδρομο μπροστά του. Με το που τον είδαν σταμάτησαν.

- Μίλτο! Μαλάκα, ηλίθιε! Με κατατρόμαξες πριν! Σε έπαιρνα τηλέφωνο και δεν το σήκωνες. Ανησύχησα, είπε ο Αντώνης αρκετά νευριασμένα.
- Αντώνη, καλέ μου, σε παρακαλώ μη φωνάζεις, πετάχτηκε η μητέρα του και του απάντησε με ένα ήρεμο ύφος. Το κινητό του το ξέχασε στο ταξί καθώς ερχόταν προς τα εδώ.
- Ναι… είπε ο Μίλτος κοιτάζοντας την μητέρα του Αντώνη με ένα βλέμμα κενό.
- Μίλτο; Έχεις κάτι; απόρησε ο Αντώνης βλέποντας τον να συμπεριφέρεται έτσι.
- Γιατί δεν κάθεσαι Αντώνη μου να φάμε; Το φαγητό θα κρυώσει… του είπε η μητέρα του καθώς πλησίαζε στην πόρτα.
- Δεν πεινάω, της είπε αλλά το βλέμμα του δεν είχε φύγει από τον Μίλτο ο οποίος συνέχιζε να κοιτάζει την μητέρα του Αντώνη. Μίλτο, κοίτα με σε παρακαλώ. Πάμε να πάρουμε λίγο αέρα και να τα πούμε. Θέλω να σου πω κάτι.
- Δεν είναι ώρα για να φύγετε ακόμα, του είπε η μητέρα του.

Γυρνώντας είδε την μητέρα του να κλείνει την πόρτα και να την κλειδώνει. Ψίθυροι άρχισαν να γεμίζουν το δωμάτιο. Ψίθυροι που φαίνονταν ότι μόνο αυτός τους άκουγε…

- Τι συμβαίνει εδώ; Ας μου εξηγήσει κάποιος, είπε σχεδόν φωνάζοντας ο Αντώνης.
- Δεν είναι τίποτα καλέ μου… Όλα σύντομα θα τελειώσουν. Όλα σύντομα θα είναι δικά μας…
- Μαμά! Τι λες; Τι σε έπιασε; Σε παρακαλώ πες μου πως μου κάνετε πλάκα…
- Ακόμα κι ο πατέρας σου δεν μπόρεσε να αντέξει όλο αυτό που είχε μάθει. Πίστευε πως θα μας νικούσε, του είπε. Τα μάτια της φαίνεται σαν να είχαν αδειάσει. Μαύρα, που αν τα κοιτούσες για πολύ ώρα νόμιζες ότι θα χανόσουν σε μια δίνη του σκότους.
- Μίλτο… Σε παρακαλώ… Μίλα μου! ΚΟΙΤΑ ΜΕ!! του φώναξε καθώς τα δάκρυα άρχισαν να γεμίζουν τα βλέφαρα των ματιών του. Σε παρακαλώ μωρό μου…
- Αγάπη, έρωτας… Συναισθήματα τόσο ταπεινά και ανούσια στις μέρες μας! Δες! Ακόμα και τώρα που κινδυνεύεις η "αγάπη" σου δεν κάνει τίποτα για να σε προστατέψει…Είσαι ένα τίποτα γι' αυτόν! είπε γεμάτη ειρωνεία η μητέρα του.
- ΣΚΑΣΕ! ΣΚΑΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! της φώναξε ο Αντώνης.

Η μητέρα του άρχισε να τον πλησιάζει… Ο Αντώνης άρχισε να προχωράει προς τα πίσω. Ο φόβος άρχισε να τον κυριεύει! Έβλεπε τα δύο πιο αγαπημένα του πρόσωπα να έχουν γίνει "κάτι" που ούτε ο ίδιος μπορούσε να εξηγήσει. Τελικά αυτός ο μυστηριώδης συγγραφέας έλεγε αλήθεια! Δεν μπορούσε να το πιστέψει…

- Τώρα κι εσύ θα γίνεις δικός μας. Σύντομα θα δεις ότι όλα είναι μάταια σε αυτόν τον κόσμο, και η πίστη σας σε Εκείνον που σας σχεδίασε "καθ’ εικόνα και ομοίωση Του", είναι ένα ψέμα. Εκείνος είναι ένας ψεύτης.

Ο Αντώνης έτρεξε! Ήταν το μόνο λογικό που μπορούσε να σκεφτεί εκείνη την στιγμή. Έφυγε από το σαλόνι και πήγε στην κουζίνα.

- Αντώνη μου… Το ξέρεις ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις. Απλά δέξου την μοίρα σου, ακούστηκε η φωνή της μητέρας του από μέσα.

Ο Αντώνης άνοιξε το συρτάρι της κουζίνας. Πήρε ένα τραπεζομάχαιρο από μέσα και το κράτησε γερά και με τα δυο τρεμάμενα του χέρια. Άκουσε για άλλη μια φορά τους ψίθυρους, αυτή την φορά πιο δυνατούς. Προσπαθούσε να καταλάβει τι έλεγαν αλλά δεν έβγαζε νόημα… Μια λέξη… "Χι…Χιλέλ;" Και τότε γύρισε είδε την μητέρα του στην πόρτα. Με το που τον είδε έβγαλε μια απόκοσμη κραυγή και του όρμισε σαν άγριο ζώο που ορμάει στο θήραμά του. Αλλά με το που τον φτάνει σταμάτησε έκπληκτη… Κοίταξε κάτω και είδε το μαχαίρι να έχει μπει όλο μέσα στην κοιλιά της. Του χαμογέλασε, ένα χαμόγελο κρύο και σατανικό. Ο Αντρέας δεν είχε σταματήσει να κλαίει. Δεν πίστευε αυτό που μόλις έβλεπε… Τον αγκάλιασε και του ψιθύρισε:

- Σκότωσες την μητέρα σου, κάθαρμα! Να το θυμάσαι αυτό… Γιέ μου… Δεν… Τελειώσαμε… Ακόμα…, είπε και σωριάστηκε κάτω… Νεκρή.

Ο Αντώνης πάγωσε. Δεν το πίστευε αυτό που μόλις έκανε! Είδε τα χέρια του γεμάτα αίματα. Αίμα από την ίδια του την μητέρα! Δεν ένοιωθε καθόλου καλά. Έτρεξε στον νεροχύτη και ξέρασε… Δεν μπορεί να συνέβαινε αυτό. Δεν είναι δυνατόν! Πως μπόρεσε να σκοτώσει την ίδια του την μητέρα;

- Δεν ήταν η μητέρα μου… Δεν ήταν η μητέρα μου… Δεν ήταν η μητέρα μου, έλεγε συνέχεια προσπαθώντας και ο ίδιος να το πιστέψει. ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ!! είπε και έπεσε κάτω κλαίγοντας με λυγμούς.

Τότε ξαφνικά άκουσε έναν κρότο. Τι μπορεί να ήταν αυτό; Σηκώθηκε με όση δύναμη του είχε απομείνει και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι καθώς το μαχαίρι το κρατούσε ακόμα δυνατά με τα δυο του ματωμένα χέρια ενώ έμοιαζε σαν να είχε γίνει ένα με αυτά. Εκεί είδε την πόρτα της εξόδου ανοιχτή και τον Μίλτο να έχει εξαφανιστεί. Πήγε αμέσως μέσα στη κουζίνα, ξέπλυνε τα ματωμένα του χέρια, έβαλε το μαχαίρι στο πίσω μέρος του παντελονιού του και έφυγε τρέχοντας έξω παίρνοντας και την τσάντα του μαζί.

Η νύχτα πια είχε απλωθεί σαν πέπλο πάνω από την Αθήνα. Κοίταξε γύρω του και είδε παντού άδειους δρόμους. Και τότε έτρεξε! Έτρεξε όσο δεν είχε τρέξει ποτέ του, καθώς εικόνες από τα γεγονότα που μόλις είχαν συμβεί γέμιζαν το μυαλό του. Έτρεξε για κάμποση ώρα ενώ όταν σταμάτησε δεν ήξερε καν που βρίσκονταν. Κοίταξε γύρω του. Έπρεπε κάπου να κρυφτεί για να περάσει η νύχτα. Τα ρούχα του βρωμούσαν ιδρώτα και λεφτά είχε μόνο κάτι ψιλά. Πιο πέρα πρόσεξε μια οικοδομή.

- Καλή είναι για την ώρα για να κρυφτώ, σκέφτηκε και έτρεξε προς αυτήν.

Μπήκε μέσα και βρήκε να κρυφτεί πίσω από κάτι μεγάλα φρεάτια που υπήρχαν εκεί. Έβγαλε το κινητό του. Σκέφτηκε να πάρει την αστυνομία να τους πει τι είχε συμβεί αλλά δεν θα τον πίστευαν. Μπορεί να τον κατηγορούσαν και για τον φόνο της μητέρας του. Προσπάθησε να πάρει τον Χρήστο, αλλά ούτε αυτός απαντούσε. Προσευχήθηκε μην έχει πάθει κακό κι αυτός. Κοιτώντας γύρω του ένοιωσε μόνος, σαν τον συγγραφέα του "ημερολογίου". Για πρώτη φορά ένοιωσε τα ίδια πράγματα με αυτόν και για πρώτη φορά τον καταλάβαινε απόλυτα. Έβγαλε το "ημερολόγιο" για να δει μήπως βρει έναν τρόπο να τους σταματήσει. Ανοίγοντας το, είδε μερικές σελίδες σκισμένες και μόνο μια σελίδα είχε μείνει - η τελευταία. Την διάβασε…

"4 Μαΐου

Είμαι ίσως ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Επιτέλους σήμερα έγινα πατέρας. Η γυναίκα μου γέννησε ένα υπέροχο αγοράκι. Οι ψίθυροι σταμάτησαν και δεν τους έχω ξανακούσει πια. Ο γιατρός μου είπε πως ήταν όλα στο μυαλό μου… Μάλλον έτσι είναι. Τώρα επιτέλους μπορώ να αρχίσω να ζω ξανά. Είμαι ευτυχισμένος με την γυναίκα μου και ο μικρός Αντώνης με κάνει να νιώθω πια ολοκληρωμένος…"

Από κάτω υπήρχε μια φωτογραφία ενός μωρού,

ενώ δίπλα έγραφε "Ο Αντώνης 20 ημερών".

Ο Αντώνης κοιτούσε έκπληκτος την φωτογραφία…

- Μπαμπά;!;!...

47 και σήμερα...

Μια Σειρά από Ατυχή Συμβάντα

2008-06-17T12:25:00.006+03:00

Το περιβάλλον είναι κάτι που πρέπει να ενδιαφέρει όλους μας. Παρόλα αυτά όμως το καταστρέφουμε μέρα με τη μέρα. Όλο και περισσότερα δάση καίγονται, ζώα εξαφανίζονται από προσώπου Γης. Τι θα γίνονταν όμως αν η Γη άρχιζε να αμύνεται στην απειλή αυτή που ονομάζεται άνθρωπος και να αρχίσει την επίθεση; Με αυτό το σκεπτικό ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν (ο σκηνοθέτης της 6ης Αίσθησης) επιστρέφει με ένα οικολογικό θρίλερ.

Το συμβάν ξεκίνησε από το Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης. Ο κόσμος άρχισε να αυτοκτονεί άνευ λόγου και αιτίας. Ο πανικός δεν άργησε να έρθει και να κυριαρχήσει τους κατοίκους της πόλης, όπου πίστευαν πως τους επιτίθονταν τρομοκράτες. Μέσα σε αυτό τον πανικό ο καθηγητής και φυσικός Έλιοτ Μουρ προσπαθεί να ξεφύγει και να προστατέψει αυτόν και την γυναίκα του αλλά και να βρει απαντήσεις για το τι συμβαίνει.

Η ταινία ξεκίνησε πραγματικά πάρα πολύ καλά. Ατμόσφαιρα πολύ δυνατή που ευτυχώς δεν χάνεται μέχρι και το τέλος της ταινίας. Ανατριχιαστικοί θάνατοι, και μια μουσική που σε βάζει στο κλίμα από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα. Δυστυχώς με αυτά τελειώνουν και τα θετικά της ταινίας. Το σενάριο ίσως είναι από τα πιο προχειροδουλεμένα που έχω δει τον τελευταίο καιρό. Σίγουρα, υπάρχει το οικολογικό μήνυμα που προσπαθεί να περάσει ο σκηνοθέτης αλλά είναι τόσο επιφανειακό που σχεδόν περνάει απαρατήρητο. Σεναριακά κενά, ασυναρτησίες και διάλογοι για την πλάκα κάνουν το The Happening αμέσως υποψήφιο για τα επόμενα Χρυσά Βατόμουρα. Οι απαράδεκτες ερμηνείες από τους Walhberg και Deschanel δεν βοηθούν την ταινία να αναδειχτεί όσο θα έπρεπε.

Το φινάλε είναι ίσως και από τα πιο άκυρα που έχω δει σε ταινία του Σιάμαλαν, αν και δεν με εξέπληξε. Αν και η πρώτη ακατάλληλη ταινία ενός σκηνοθέτη που μας έδωσε την 6η Αίσθηση και τον Οιωνό, είναι ίσως και η μοναδική που είναι για γέλια. Σαν σκηνοθέτης δεν είναι κακός αλλά στα σενάρια είναι που δεν έχει ταλέντο. Κρίμα γιατί στην αρχή φαινόταν ένας πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης… Αυτό το συμβάν ευχόμουν να μην είχε γίνει ποτέ…

Παρακάτω ακολουθεί το R-rated trailer της ταινίας με πολύ αίμα.

48 και σήμερα...

10 + 1 + Άλλοι 10

2008-06-17T11:49:00.008+03:00

Πάει και αυτό το τριήμερο… Πέρασα πολύ όμορφα κάνοντας αρκετά πράγματα. Πήγα θέατρο και είδα τις αγαπημένες μου φιλενάδες Σκύλες της Λύσσας να δίνουν ρεσιτάλ, είδα την νέα ταινία του Σιάμαλαν (περισσότερα γι’ αυτό αργότερα), έπαιξα ίσως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα, είδα φίλους μου αλλά και ξεκουράστηκα.

Όμως έχασα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα που έγιναν στην blogόσφαιρα. Τουλάχιστον τα ανανέωσα όσο μπορούσα σήμερα. Είχα και κάποιες προσκλήσεις για 2 μπλογκοπαίχνιδα οπότε λέω ας ξεκινήσει κάπως όμορφα αυτή η εβδομάδα.

Ο Ηφαιστίωνας και ο Gay Super Hero με κάλεσαν να παίξω στο 10+1 άχρηστα πράγματα που θα θέλατε να μάθετε για μένα. Ορίστε λοιπόν:

1. Μου αρέσει περισσότερο το βουνό απ’ ότι η θάλασσα. Γι’ αυτό τον λόγο αγαπώ περισσότερο τον χειμώνα παρά το καλοκαίρι.
2. Μικρός είχα φτιάξει επιχείρηση όπου πουλούσα τα παλιά μου κόμικ στην παιδική χαρά (με στάντ, ταμείο κτλ). Είχα βγάλει πολλά λεφτά τότε.
3. Μισώ την οδήγηση. Ενώ έχω αυτοκίνητο και είναι ζήτημα αν το έχω βγάλει βόλτα 3-4 φορές από πέρσι τον Απρίλιο που το αγόρασα. Προτιμώ τις συγκοινωνίες παρέα με το iPod μου.
4. Είμαι φανατικός gamer. (Geek σε όλο του το μεγαλείο).
5. Δεν ξέρω κολύμπι…. (Μπορείτε να αρχίσετε να γελάτε τώρα)
6. Μου αρέσει ο γυμνισμός αν και δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ μπροστά σε άλλους γιατί ντρέπομαι.
7. Μια φορά είδα τον χάρο με τα μάτια μου όταν έπεσα από γκρεμό. Ευτυχώς δεν έπαθα τίποτα γιατί έπεσα σε έναν αμμόλοφο.
8. Από μουσική ακούω μόνο ξένα. Τα ελληνικά δεν τα μπορώ καθόλου. Α, ναι. Και λατρεύω τα soundtracks.
9. Μου αρέσει η φαντασία. Από μικρό με μάγευαν τα παραμύθια, όπου ακόμα και τώρα λατρεύω να ακούω.
10. Έχω τρελή αδυναμία στα γλυκά. Μη τα δω μπροστά μου, θα τα καταβροχθίσω. Προσπαθώ να μην υποκύπτω συχνά αλλά πολλές φορές δεν πετυχαίνει.
+1. Η δουλειά μου δεν μου αρέσει. Ψάχνω να βρω δουλειά σε κάποιο περιοδικό ή εφημερίδα αλλά μέχρι στιγμής τίποτα… Αλλά που θα πάει…

Και επίσης η she-blogger με προσκάλεσε στο παιχνίδι 5 πράγματα που μ’ αρέσουν και 5 που δεν μ’ αρέσουν.

5 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ Μ’ ΑΡΕΣΟΥΝ

1. Ο κινηματογράφος (because I’m a dreamer and movies is my world)
2. Soundtracks (ταξιδεύω)
3. Κόμικς και games (μερικές συνήθειες δεν αλλάζουν)
4. Φαντασία (έτσι απλά)
5. Σοκολάτα (είμαι γλυκατζής, τι να κάνω;)

5 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ Μ’ ΑΡΕΣΟΥΝ

1. Ο καφές (όποτε πίνω με πειράζει)
2. Οι ψεύτες και οι υποκριτές (μου την δίνει να μου λένε ψέματα)
3. Η δουλειά μου (θέλω να φυγώωωωω)
4. Η πολιτική (απλά με αφήνει αδιάφορο)
5. Η σκόνη (δεν την μπορώ με τίποτα και ειδικά να έχει κάτσει πάνω μου)

Όποιος θέλει ας συνεχίσει. Όσο αφορά την ιστορία αύριο/μεθαύριο η συνέχειά της. Καλή βδομάδα σε όλους.

48 και σήμερα...